Ερώτημα

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;

Dancing my words

Βλέπω ένα βαγόνι που πηγαινοέρχεται ανήξερο.
Δεν θα γράψω τώρα
Δεν θα γράψω άλλο
Θα χορέψω τα λόγια που θέλω να πω
Αυτά που θέλω να πω χορεύονται σε ρυθμό ταγκό
με βιολιά που κάνουν ακούραστες διαδρομές από τα στιβαρά μπάσα στα σπαραχτικά πρίμα
και ένα ακορντεόν που τα κρατάει από τα χέρια σαν μικρά παιδια
ή πότε πότε τους χτενίζει τα μακριά λαμπερά μαλλιά τους
Το βαγόνι, να το πάλι!
Και να ξανά γυρνάει προς την άλλη κατεύθυνση
Ίσως ο οδηγός του είναι κάποιος που σιχάθηκε την άσφαλτο σαν έδαφος
Ίσως να αγαπάει την κρυφή μουσική των τραίνων πάνω στις ράγες
ίσως είναι η πιο μεγάλη ποσότητα ελευθερίας που μπορεί να βρει κανείς τώρα εδώ..
Θα χορέψω αυτό που έχω να πω
με σπάνιες κινήσεις των χεριών εναλασσόμενες με νωχελικούς αιλουροειδής κυματισμούς των σπονδύλων.

Αλλό3

Είμαι ένα αργό αυτοκίνητο. 

Λαχανιάζω ενώ οι εικόνες και τα πράγματα με προσπερνούνε.
Είμαι ο κάκτος που βρυχάται.

Με συνθλίβει η απλότητα του χαμομηλιού.

Πού και πού θυμάμαι πως ξέχασα τις ρίζες μου σε μια γλάστρα.

Λησμονώ το φρεσκοβρεγμένο χώμα.

Φοβάμαι τους φόβους μου και ξεχνάω πως ξεχνάω εύκολα.

Θυμάμαι μόνο ότι ο κόσμος περιέχει τον κόσμο..

"Όλοι περιέχουμε όλους" δεν έλεγα;
Περιέχω ζυμαρικά.

Παραπάνω κρέας σέρνω και με σέρνει.
Παραπάνω ζάχαρη μου σφίγγει το λαιμό.

Έχω ένα γεμάτο στομάχι και ένα άδειο κεφάλι.

Τρέχω και παραπατώ. 

Είμαι πέμπτη ελαττωμένη
Δυσαρμονία και αμηχανία.
Αναπνέω ασύμμετρα 

Σε τι πίστευα είπαμε; Ποιες ήταν οι αρχές μου;

Από τι γράμμα άρχιζε το νόημα της ζωής μου;

Νεφώσεις

Είχε πολλή συννεφιά χτες στο όνειρό μου
Πυκνά, παχιά σύννεφα σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι.
Η συννεφιά βάρυνε τόσο πολύ που έφτασε στην αυλή μου
Έκοψα μια άκρη από ένα σύννεφο και έφαγα
ήταν σαν μαλλί της γριάς αλλά πιο άγευστο.

Ντροπαλός χορός

Λίγη προσπάθεια χρειάστηκε για να μάθω να χορεύω το χορό σου
Αβίαστα ήρθαν τα βήματα, το ένα μετά το άλλο
Αβίαστα και η κόκκινη πουά φούστα μου  ανέμισε επαγγελματικά σε μια στροφή
Κάνε μια στροφή μου είπες
και σε κοίταξα στα μάτια
ντρεπόμασταν και οι δύο τους χορευτικούς εαυτούς μας και αγκαλιαστήκαμε πιο σφιχτά
η μελωδία έμοιαζε να ακούγεται από μουσικό κουτί και ύστερα ένα παλιατζούρι κλαρινέτο σχολίασε με τακτ...
Ο τραγουδιστής νιαούριζε γαλλικά. Ίσως οι στίχοι να έλεγαν:
"Μωρό μου θέλω να προεκτείνω τις βλεφαρίδες σου στο άπειρο με μια ξυλομπογιά
είσαι η ζάχαρή μου και η κανέλλα
με πονούν τα αδέξια πόδια σου κι ίσως κι εγώ σου σφίγγω τα χέρια με αβεβαιότητα
μα εύχομαι να μην τελείωσει ποτέ αυτός ο χορός..."
Έπειτα ο ρυθμός έγινε 3/4 και το βήμα μας άφησε το πάτωμα αβίαστα
δεν άφησα το βλέμμα σου
Πετούσαμε σχεδόν όταν μου είπες..

Ταξίδι στα μάτια ενός παιδιού

Ταξιδεύω μέσα στα μάτια ενός παιδιού
Η αγνότητα με λούζει σαν πρωινός ήλιος Κυριακής,
Ιερότητα, Ένα ψάρι αναδύεται μέσα από τα νερά της καρδιάς μου και ξαναβουτά βιαστικά, μια φρέσκια σπίθα, μια ιδέα γεννιέται ξέγνοιαστη: ελευθερία!
Βλέπω την αντανάκλασή σου στα παράθυρα του κόκκινου τραίνου, χαμογελάς :)
Το τσαφ τσουφ μυρίζει swing  και φυτρώνει μελωδίες στα αυτιά μου
Συνεπιβάτες τί σας ξυπνάει αυτή η μουσική; ρωτάω τραγουδιστά
-Με πετάει στα άστρα και με ξαπλώνει στο γρασίδι
-Με αφήνει σαν σταγόνα βροχής και με κατρακυλάει σε δροσερό ποτάμι
-Μου δίνει νεύρο και ρυθμό στο βήμα
-Με γαργαλάει
-Είναι σαν κύμα
-Μου θυμίζει να κοιτάω τον ουρανό
Υπέροχο ταξίδι τραγουδούν τα μάτια
Φαντάσου την πιο ωραία μελωδία του κόσμου, φαντάσου.

Συνήθισμα και Ξέχασμα

Μου έκανε εντύπωση που μου έκανε εντύπωση ότι ένας εκφωνητής ραδιοφώνου ένα βράδυ μιλούσε αληθινά. Σαν ένας φίλος που σου βάζει να ακούσεις το αγαπημένο του τραγούδι και σου λέει αυθόρμητα τις σκέψεις του. Είχα ξεχάσει πώς είναι να μην ακούς κάτι επιτηδευμένο ακόμα και στο ραδιόφωνο. Έχουμε συνηθίσει στην επιτήδευση. Eπιτηδευμένο ραδιόφωνο, επιτηδευμένη τηλεόραση. Επιτηδευμένες ντομάτες που μυρίζουν τίποτα. Έχουμε συνηθίσει σαν το ψάρι στο βρώμικο νερό.

Μικρές  φρικτές συνθήκες που συνηθίστηκαν επειδή γίνονται από όλους και ξεχάστηκε το πώς άρχισαν. Ξέρω πότε.-Ήμουν εκεί-Ένιωσα-γεύτηκα-άκουσα-το-όριο-τη-στιγμή-που-ξεπεράστηκε -τώρα-δε-θυμάμαι.

Συνήθισμα και ξέχασμα.

Μικρά πετραδάκια που χτίζουν τον πύργο που λέγεται πραγματικότητα.
Μεγάλος πύργος χτισμένος πάνω στην επιφάνεια μιας θάλασσας.

Μουσική από μέσα

 Μερικές φορές είναι πιο ωραία να ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι όχι δυνατά αλλά ίσα που να ακούγεται από το μέσα δωμάτιο, να μπλέκεται με άλλους ήχους, ήχους από κατσαρόλες ή πηρούνια.Όπως όταν παρακολουθείς τον αγαπημένο σου άνθρωπο μέσα σε ένα πλήθος ξένων ανθρώπων και προσπαθείς να καταλάβεις αν μπορεί να φαίνεται ένας κοινός άνθρωπος ανάμεσά τους. 

Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι με ένα κύμα

Λίγο χρυσάφι και λίγο ασήμι, λίγο ροζ και λίγο μαβί, λίγο θάλασσα και λίγο σύννεφα.
Έρημη παραλία, ένας γλάρος και ένας σκύλος χαιρετιούνται από μακριά.
Ένα κοχύλι και ένα πράσινογυαλί, ένα ξανθο κοριτσάκι που ψάχνει βότσαλα..
Ένα κύμα μου άλλαξε τη ζωή αυτό το καλοκαίρι. Ένα γιγάντιο κύμα που η θέα του με έκανε να τρέμω…υψώθηκε σαν πολυκατοικία και με σκίασε!
Σπάνιο συναίσθημα: Γέλιο από δέος! Γέλιο από γνήσιο φόβο…
Ένα θηριώδες κύμα, αφρίζων δράκοντας, αποφασισμένο …με πέταξε βίαια, μπλέχτηκα στις δείνες του και με κουτρουβάλησε, μπουρδουκλώθηκα ανάμεσα στις πέτρες και τα βότσαλα, κανένας έλεγχος, καμιά υποψία ελέγχου, τα πόδια μου ήταν πάνω και το κεφάλι δε θυμάμαι…
τότε ένιωσα σπίτι μου
Τότε ένιωσα οικεία… όταν έχασα τον έλεγχο σε εκείνο το σαρωτικό κύμα…
με έχασα και με βρήκα…
Τα άλλα κεφάλια που βγήκαν από αυτό το κύμα είχαν το ίδιο χαμένο βλέμμα… φόβος και έκσταση.

Σκέψεις καλοκαιρινής νύχτας

Άγια έμπνευση

Έβγα πάλι, χωρίς να το σκεφτείς πολύ

Έτσι ανέμελα όπως ξέρεις.

Όπως εσύ μόνο ξέρεις..

Ξεπήδα από μέσα μου σαν αυγουστιάτικο φεγγάρι

Σαν τιγράκι και σαν μωράκι καμηλοπάρδαλη

Αλήθεια οι καμηλοπάρδαλες πώς είναι νεογέννητες? Υπάρχει κίνδυνος για το έμβρυο να δεθεί κόμπος ο λαιμίκος του?

Οι πρωινές ώρες 3 - 5 - κατά τις οποίες οι περισσότεροι άνθρωποι κοιμούνται, είναι σημαντικό να πούμε πως δεν έχουν συνέχεια με τη ροή της πρηγούμενης και της επόμενης μέρας... ναι συμβαίνει αυτό και το κατάλαβα τις τελευταίες μέρες που πέφτω για ύπνο πολύ νωρίς (π.χ. 8 το απόγευμα) και ξυπνάω μεταμεσονύκτιες ώρες έχοντας χορτάσει λίγο ύπνο... ειδικά αν ακούς μουσική είναι λίγο περίεργο.. σήμερα ή μάλλον τώρα για παράδειγμα, ξύπνησα στις 3 και 20, και πλησιάζει 5, ουδεμία σχέση και συνέχεια με τα υπόλοιπα σημεία και τη ροή της υπόλοιπης μέρας, σκέψεις περίεργες και ανακόλουθες και από θέμα ηχητικού υλικού? αν δε βάλεις μια μουσικούλα, κινδυνεύεις να πλακωθείς από την εκωφαντική ησυχία...

Μερικών ανθρώπων η ομιλία μοιάζει πολύ με συνεχές πόρδισμα... συνήθως οι ένρινοι..

"Τελικά έπειτα από πολυετείς έρευνας οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι αυτό που όλοι συχνά χαρακτηρίζουμε ως «σοφία στο βλέμμα» ενός ώριμου ανθρώπου δεν είναι τόσο σοφία όσο επίγνωση ενός συγκεκριμένου «ποσού» γνώσης, αξιολογημένης ως αρκετά σημαντικής από το άτομο σε συνδυασμό με χρόνιο τρίψιμο των ματιών."

Μια τέτοια χαζή ανακοίνωση που δεν είναι παρά ένα προιον της αϋπνίας μου, θα μπορούσε να είναι μια πραγματική πανεπιστημιακή έρευνα και αυτό με στεναχωρεί ως μέλος της ανθρωπότητας αυτού του αιώνα.

Σε έχω δει

Σε σκέφτομαι και οι μέρες περνούν,
περνούν και εσύ δεν είσαι εδώ
από την άκρη του δρόμου κοιτάζω μην έρθεις
αλλά δεν έρχεσαι
ξέρω πως δεν είσαι εδώ αλλά ποτέ δεν ξέρεις,
ποτέ δεν ήξερα ότι μια μέρα δεν θα ξέρω που είσαι
σε έχω δει με έναν τρόπο που κανείς δεν θα μπορέσει
και νιώθω περήφανα γι αυτό
αλλά μοιάζει με μια τέχνη που δεν χρειάζεται πια

Σου στέλνω μια ευχή με ένα μυγάκι

Σου στέλνω μια ευχή με ένα μυγάκι ^
και ένα φιλί με ένα κουνούπι '
Μην ξεχάσεις το εμείς μας
Εγώ δεν το ξεχνώ κι ας υψώνεται ο πονοκέφαλός μου σαν κάστρο στο κεφάλι μου #
#@*Ο φονοκέφαλός μου χώθηκε σαν άστρο στο κεφάλι μου *#
Κομήτης σημαίνει αστέρι με μαλλιά *---
Ο κόσμος αυτός είναι πιο όμορφος μέσα από τα μαλλιά σου
Ντο μι σολ σι }
αυτός ο κόσμος είναι πιο όμορφος χωρίς πονοκέφαλο

Ένα ποίημα που γράφτηκε Σεπτέμβρη πρέπει να διαβαστεί Ιούνη

Τα μάτια του σοφού μωρού με έκριναν
έβλεπα τον εαυτό μου, μια ξερόμπαλα που τη φυσάει ο αέρας στην έρημο
έψαχνα τη μουσική ακολουθώντας κάτι ανεμοδαρμένες νότες
και ο ουρανός καφέ
τον προτιμούσα ασημένιο ή έστω γκρι
Προτιμούσα να ξεπλένει το σωμα μου ο θαλασσινός αρμυρός αέρας και ένα σκυλί να έτρεχε δίπλα μου
και η έρημος να ήταν απλά η άμμος της θάλασσας, προσμένοντας κύματα
Να κολυμπούσα νύχτα και να έσκιζα το μαύρο μετάξι.
Τώρα, στεγνοί άνθρωποι με καρό πουκάμισα και καρό μάτια έρχονται και κάθονται δίπλα μου, αμίλητοι, σηκώνονται φεύγουν, τετράγωνες μαμάδες με ανέκφραστα παιδιά, κάθονται, σηκώνονται φεύγουν.
Τώρα πρέπει να μαζέψω τα αχτένιστα μαλλιά μου που απλώνονται σε όλο το οπτικό μου πεδίο, να μαζέψω από πάνω τους όλα τα όνειρα, τα χάρτινα σπιτάκια, τα καλειδοσκόπια και τα ψέυτικα χνουδωτά ποντίκια.
Η καρδιά μου δεν απαντάει στις επίμονες ερωτήσεις μου
Θα περιμένω

Talking 'bout my generation

Η οργή μας είναι μια πατάτα που παραψήθηκε
Ο θυμός μας είναι ένα σάντουιτς που μούχλιασε
Τα πόδια μας δεν κλωτσάνε πια και τα χέρια μας απλά πατάνε κουμπιά
Τα κεφάλια μας πατηκώθηκαν από τις σάπιες λέξεις
Δεν έμεινε τίποτα από αυτή τη γενιά, παρά ένα πλαδαρό λίπος που μοιάζει με ζελέ
Φοβάται, τείνει προς την ακινησία και αν το κουνήσεις τρέμει
Κάντε τίποτα, όχι πόλεμο, ούτε έρωτα
κάντε απλά τη δουλειά σας

Τη στιγμή που ερωτεύτηκες

Ξέρεις, υπάρχει μια στιγμή
που ο χρόνος κολλάει στο σιρόπι της και χάνει το βήμα του
όλα τα μετά επιστρέφουν σε αυτή
μια στιγμή που το βλέμα αγκιστρώνεται
το θυμάσαι
τη στιγμή που ερωτεύτηκες,
την ένιωσες
γροθιά από λεμονανθούς
μην ανησυχείς για την εικόνα
ένας παράξενος άνεμος από το πουθενά
θα φύσηξει, φύσηξε τα μαλλιά σας και γίνατε η ίδια η άνοιξη
μια στιγμή που ο ήλιος σας ορίζει με τις πιο κόκκινες ακτίνες
το φεγγάρι σας ζωγραφίζει όπως ποτέ ξανά
όχι μην σκέφτεσαι γιατι,
το ξέρεις γιατί το ένιωσες κι εσύ
την ίδια στιγμή που σε ερωτεύτηκε

Ανακοίνωση

Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία.

Νάνι

Ανακοίνωση

Τα φυστίκια είναι στο ίδιο πιάτο με τα φουντούκια και οι φόβοι είναι στο ίδιο πιάτο με τη φαντασία.Μπορείς να διαλέξεις τι θα φας.

Επέστρεφε

Ανακοίνωση

Σήμερα ξύπνησα και το σώμα μου ήταν σύννεφα μώβ και άσπρα στρωμένα πάνω σε σκούρο ουρανό με αστέρια.