Τρίτη, 12 Μαΐου 2020

Όλη η αλήθεια

This is a listing for the MoonKitty pin!(This is a PREORDER listing, read the terms at the bottom.)   Another member to our sleepy family!While her sister, SleepyKitty, prefers to sleep in the meadow - This kitty sleeps across the starry night skies. Sometimes she's seen drinking milk of the moon before going to sleep.

Από την πόρτα της κουζίνας, που συνήθως έχουμε ανοιχτή, αφήνοντας μόνο τη σίτα, άκουσα την αγαπημένη μου μπάσα φωνή της Χόλι. Είχα τόσο καιρό να τη δω, που όταν ξεπρόβαλε αναπήδησα από χαρά και έτρεξα να βρω στο ντουλάπι την αγαπημένη της κονσέρβα. Για λίγους ανθρώπους νιώθω τόση οικειότητα όσο για αυτή τη γάτα.
 Έσπευσα να ανοίξω την μπαλκονόπορτα και είδα ότι είχε φέρει κάτι στην αυλή. Συνήθως όταν έφερνε κάποιο έντομο ή άμοιρο ποντικάκι το έφερνε με πολύ τουπέ, σαν να μου έλεγε: “Ορίστε, αυτό για σένα, για πάρτη σου, επειδή είμαι καλή κυνηγος”. 
  Όμως αυτή τη φορά φαινόταν αγχωμένη, νιαούριζε διαφορετικά από ότι συνήθως, σαν να ήταν σε επείγουσα κατάσταση. Το είχε αφήσει κάτω και το ξαναπήρε στο στόμα της επιδεικτικά. Φοβόμουν να πλησιάσω γιατί αυτό το "κάτι" έκανε μικρές κινήσεις, προσπαθώντας να αποδράσει. Όταν πλησίασα, το θυμάμαι σαν τώρα, κατάλαβα τι σημαίνει να μένεις "παγοκολώνα". Είχα μείνει πραγματικά σαν άγαλμα, προσπαθώντας να αφομοιώσω την πληροφορία.
  Ήταν ένα στρογγυλό αντικείμενο σαν σφουγγάρι αλλά ζωντανό και το σχήμα του, θα ορκιζόμουν, ήταν σαν του κορονοϊού. Ακριβώς όπως αυτή την εικόνα που έχουμε δει τόσες φορές στην τηλεόραση, σαν μεγέθυνση του ιού, ένα γκρι στρογγυλό με πολλά κόκκινα τριγωνικά ποδαράκια, όλα εν κινήσει, σε όλη την επιφάνειά του και μικρές, κίτρινες λεπτομέρειες. Ήταν ζωντανό, δεν ήταν παιχνίδι, ανέπνεε, φαινόταν να έχει νου, ήταν στο μεγεθος μιας μπουνίτσας ενός μωρού ενός χρονου.
- Χόλι, που πας με αυτό το πράγμα που το βρήκες; τη ρωτούσα.
Τα βλέμματά μας ενώθηκαν αγχωμένα. Καταλάβαινα την έντασή της, τα μάτια της με ρωτούσαν. Ένας εσωτερικός διάλογος ξεκίνησε μεταξύ μας, απλά κοιτάζοντας η μία την άλλη.
- Χόλι τι είναι αυτό; 
- Είσαι ηλίθια; δε βλέπεις ότι είναι ο Κορονοϊός;
- Ο Κορονοϊός; ο Ένας Κορονοίός; αυτό είναι; Χόλι ο Κορνοϊός είναι παντού!
- Αυτός έιναι και σταμάτα τις ερωτήσεις δεν έχουμε καιρό!
- Που το βρήκες καλή μου;
- Τον μάζεψα. Όλο. Είδα ότι ο κόσμος είχε κλατάρει και με το διαλογισμό που κάνω καθημερινά στον ήλιο, ενώ εσύ νομίζεις πως τεμπελιάζω, κατάφερα και τον μάζεψα έναν-έναν από παντού, τον συγκέντρωσα με τη δύναμη του μυαλού μου, ο ένας με τον άλλο ενώθηκαν και έγιναν αυτό το μπαλάκι.
- Φτύσ’ το Χόλι, μπορεί να σου κάνει κακό!
- Όχι δεν μου κάνει κακό γιατί είμαι γάτα αλλά είναι ζόρικος πρέπει να με βοηθήσεις!
- Τι να κάνω..; Φοβάμαι!
- Πρέπει να τον κάψουμε, μάλλον είναι ο μόνος τρόπος, γρήγορα φέρε αυτά που φτιάχνουν φωτιά!
- Παω να φέρω οινόπνευμα και αναπτήρα!
- Γρήγορα! Δεν μπορώ να τον κρατάω άλλο, μου βεντουζάρει τη γλώσσα!

 Φόρεσα γάντια, μάσκα, γυαλιά οξυγονοκόλλησης, η Χόλι νιαούριζε πηγαίνοντας προς τον κήπο για να ξέρω που βρίσκεται, μάλλον έψαχνε ένα ιδανικό σημείο. Βρήκα το οινόπνευμα και σπίρτα αντί για αναπτήρα, (καλύτερα) και βγήκα στον κήπο.

Η Χόλι, λες και ήταν ετοιμόγεννη, έβρισκε ένα σημείο, άλλαζε γνώμη, πήγαινε σε ένα πιο πέρα, ξαναγυρνούσε. Πήγα δίπλα της. Φαίνεται πως ο Κορονοϊός άρχισε να κομματιάζεται. Δυο μικρά κομματάκια είχαν πέσει, δυο μικρά κορονοϊάκια αποδρούσαν. Η Χόλι τα έπαιξε με τα πόδια της σαν ποδοσφαιράκι, προσπαθώντας να τα ενώσει με το μεγάλο, αυτά ξαναμπήκαν μέσα, κάνοντας ένα παράξενο ήχο σαν μπουρμπουλήθρα που σκάει, αλλά ανάποδα. 
-Χόλι, άστο κάτω, θα του ρίξω οινόπνευμα! της φώναξα. Η Χόλι το άφησε από το στόμα της.
 Του έριξα οινόπνευμα και αυτό έκανε έναν ήχο σαν χιλιάδες μικροσκοπικά γρυλίσματα. Τα ποδαρίνια του κουνιόνταν τώρα όλα πολύ πιο γρήγορα, πολεμώντας για επιβίωση. Δεν του άρεσε το οινόπνευμα, είχαν δίκαιο το κανάλια. Κοιταχτήκαμε με τη Χόλι.
  Είναι περίεργο αλλά τον λυπήθηκα εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να είχε κάνει τόσα κακά, αλλά δεν ήταν κι αυτός παρά ένα ακόμα ζωάκι που προσπαθούσε να επιβιώσει. Αυτό έβλεπα. Ήταν επίσης πολύ όμορφος. Τα κόκκινα αυτά ποδαράκια, οι κίτρινες λεπτομέρειες δημιουργούσαν μια τόσο όμορφη αντίθεση μέσα στο γκρί, ήταν σαν ένα εξωγήινο φουτουριστικό λουλούδι, σαν ένα παιχνιδιάρικο μπαλάκι για σκυλιά, ήταν κρίμα να το αφανίσουμε.
-Χόλι... είναι κρίμα.. δεν μπορώ να το κάνω
-Καλά άστο δεν είσαι για τίποτα μου είπε με τα μάτια της και το έκανε μια χαψιά.




Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Απόλυτα Φθινόπωρο


Αυτή είναι η πρώτη φθινοπωρινή στιγμή του χρόνου. Η πρώτη φθινοπωρινή μέρα. Η θερμοκρασία αρκετά ψυχρή για να χρειαστείς μπουφάν αλλά όχι διαπεραστικό κρύο που θέλει θέρμανση. Δεν ξέρω τί είναι αυτό που κάνει το φθινόπωρο τόσο όμορφο, δεν είναι μονο η θερμοκρασία, είναι αυτή η ηχομόνωση που δημιουργεί το νέο κρύο, είναι οι νότες των τραγουδιών που ακούγονται πιο καθαρά, η αίσθηση αγαπημένων ρούχων, τα κουβερτίνια και τα παπλώματα. Αν περπατήσεις θα σε αγκαλιάσουν τα τροφαντά σύννεφα και θα αντιμετωπίσεις περιστασιακές, μικρές, ψιχάλες. Ειδικά το απόγευμα, κανονικά είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να αναβάλλουμε ότι είχαμε να κάνουμε και να φτιάξουμε το πιο ωραίο τσάι που μπορούμε να φανταστούμε. Κανέλα; μήλο; φλισκούνι; κακάο και πιπερόριζα; Και είναι ευκαιρία να γράψεις όλα αυτά που σκεφτόσουν τελευταία και έψαχνες να ξεκλέψεις λίγο χρόνο για να τα πεις σε ένα χαρτί και ένα μολύβι. Για παράδειγμα τη θεωρία της αιώνιας ηλικίας. Γιατί τελικά έτσι φαίνεται πως είναι: ανεξάρτητα από την εκάστοτε ηλκία μας, ο καθένας έχει μια αιώνια ηλικία. Ποιος ξέρει γιατί. Ίσως είναι η ηλικία της ψυχής μας.  Η δική μου δεν πρέπει να είναι πάνω από 10. Ενώ ένας φίλος μου που σε αντικειμενικά ανθρώπινα χρόνια είναι 2 χρόνια μικρότερός μου, έχει από τότε που τον θυμάμαι εγκατεστημένο έναν εξηντάρη μέσα του. Κάποτε μου είπε "Άντε Ειρήνη μου να βρεις κι εσύ ένα παληκαράκι". Νόμιζα πάντα ότι είναι χρέος μου  - και πολλές φορές προσπάθησα - να του εξηγήσω ότι δεν είναι 60 χρονών αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβα ότι θα ήταν μεγάλο λάθος μου, γιατί αυτός ήταν πάντα 60 και έτσι πρέπει να είναι. Ίσως μόνο αυτή η ηλικία μας θα έπρεπε να γράφεται στις ταυτότητες και στις δουλειές και στα ερωτηματολόγια. Αναρωτιέμαι ποιοι από όσους ξέρω είναι της ηλκίας μου. Της αιώνιας ηλικίας μου!

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

Οι ΜΙκρές Νυχτερινές Ιστορίες σε Podcast



Οι Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες έγιναν Podcast. Μπορείτε τώρα να ακούσετε το πρώτο Επεισόδιο: Το Μυστήριο της Ιμογένης.
Η Κοινωνία του Αυτιού παρουσιάζει το "Μυστήριο της Ιμογένης", το πρώτο επεισόδιο του Podcast "Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες" της Irini Triantafyllidi Οι Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες είναι σύντομες ιστορίες, αυθεντικά νυχτερινές. Έχουν δηλαδή πραγματικά γραφτεί μεταμεσονύχτιες ώρες κάτω από χαμηλό φως, με φλυτζάνια σοκολάτα που πολλές φορές φλέρταραν με την ιδέα να πέσουν πάνω στον υπολογιστή και με τη διακριτική συνοδεία τζαζοειδών. Έχουν πάντα άμεση ή έμμεση σχέση με τη νύχτα, γι αυτό ίσως καλύτερα να ακούγονται νύχτα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1 - Το Μυστήριο της Ιμογένης Αποσπάσματα από μουσικά κομμάτια: Εισαγωγη: - "Song of Instant Happinnes" - Ειρήνη Τριανταφυλλίδη - Blue in Green - Bill Evans -Stompin’ at the savoy - Benny Goodman, -Rue des Reves - Cafe Noir - Ballade 4 part 1 - Glover Gill & Tosca Tango Orchestra” Η ηχογράφηση έγινε στο Lizard Sound Artwork by Marianna's Gallery

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Μετατόπιση Σημείου


Αφού μπορούμε να κοιτάμε μόνο από ένα σημείο και όχι από δέκα ταυτόχρονα την αλήθεια, ας μετατοπίσουμε αυτό το σημείο όσο πιο ψηλά, και ας είναι μεταβαλλόμενο και διαρκώς κινουμενο.



Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

10 μυστικά για οσους θέλουν να περάσουν καλά στη γη


1. Αν δεν ξέρεις τι σου φταίει  αυτές τις μέρες αναρωτήσου πρώτα αν ίδρωσες σήμερα.
2. Μην είσαι ακαταδεκτούλιακας (Γενικά)
3. Απόφευγε τις πολλές αναμνηστικές φωτογραφίες. Το ανθρώπινο μυαλό έχει μεγαλύτερη και φτηνότερη κάρτα μνήμης
4. Όταν ξυπνάς, πιες λίγο νερό, κάθισε σε μια καρέκλα και μη σκέφτείς τίποτα για λίγα λεπτά. Μη σε πιάνει κωλοπιλάλα με το καλημέρα σας. Βεβαιώσου ότι ο ρυθμός της αναπνοής σου σε ικανοποιεί. Μετά κάνε ό,τι θες.
5. Κάνε αγάπες όχι φόβο.
6. Περιόρισε τα τηλέφωνα. Πρόκεται για απάτη. (Χάνονται μεγάλες ποσότητες μη λεκτικής επικοινωνίας).
7. Οι περισσότερες και σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής χρειάζονται λιγότερο από 5 λεπτά σκέψης.
8. Έχει πλάκα να σκέφτεσαι σε 15σύλλαβο.
9. Ανακάλυψε τους οιωνούς που σε τριγυρίζουν και ερμήνευσέ τους με βάση τις παιδικές σου ζωγραφιές.
10. Δεν χρειάζεται να είσαι όλη την ώρα χαρούμενος για να είσαι ευτυχισμένος

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2019

Τελικά ήταν τόσο απλό

     Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες του ταμπουίνου δεν χρειάζεται να χαπακωθεί κανείς για να φτάσει το 100% των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του όπως φαίνεται στις ταινίες. Η ηρεμία είναι το απόλυτο μέσο, το πασπαρτού, η κάρτα διαρκείας, το ύστατο εισιτήριο πρόσβασης στις πιο ακραίες δυνάμεις του μυαλού μας. Όσο πιο λαπάς ηρεμίας μπορεσει να γίνει κάποιος, όσο πιο βαθιά βουτήξει στους αβσυσαλέους καταρράχτες της χαλαρότητας, όσο πιο φαρδιές, μακρόσυρτες, δωρικές αναπνοές τραβάει κανείς τόσο πιο εύκολη σαν απαλό γλίστρημα γίνεται η πρόσβαση σε οποιαδήποτε γνώση η οποία κατοικούσε ουτως η αλλως στο κεφάλι του, όλο αυτό τον καιρό.
    Αν οι άνθρωποι δεν πάψουν να τρέχουν ψυχαναγκαστικά σαν χάμστερ στους μικροσκοπικούς κύκλους τους, νιώθοντας ψευτοασφάλεια με το να κάνουν κάτι αποδεκτό, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, απλά για να αποφύγουν να κοιτάξουν στα μάτια το χρόνο που τους απομένει, μπορεί και να μην καταλάβουν ποτέ ότι έζησαν στη γη. 
    Από την άλλη αν απλά συμφιλιωθούν μαζί του και παίξουν μια παρτίδα σκάκι ή πιουν ένα χαλαρό ποτό μαζί του χαζεύοντας τα φώτα της νύχτας στη θάλασσα, τότε ίσως κι αυτός τους κάνει το τραπέζι με όλες τις λιχουδιές και τα μυστικάκια του.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Φάρος

















Άλλη μια ξάγρυπνη νύχτα 
φαίνεται πως όλα κοιμούνται 
εκτός από εμένα και τον άγριο αέρα. 
Το σώμα μου βάλλεται 
και το κεφάλι μου βάλλεται 
αλλά θα φανταστώ τώρα 
ότι είμαι ένας ανεμοδαρμένος φάρος, 
που παρά τις τρικυμίες 
αυτός στέκει άπτόητος με ένα σκοπό, 
να δει και να τον δουν τα καράβια 
να προστατέψει. 
Είμαι ο φάρος που τις νύχτες 
στο σκοτάδι της θάλασσας 
κοιτάει τα αστέρια. 
Ενώνω τις τελείες της ζωής μου 
και βλέπω πως αυτό που σχηματίζεται 
είναι ακριβώς αυτό που έπρεπε να σχηματιστεί 
όπως το λένε οι οδηγίες του παιχνδιού 
"Ενώστε τις τελείες με τη σειρά" 
Όλα βγάζουν νόημα 
και συμβαίνουν 
ακριβώς τη στιγμή που πρέπει να συμβουν 
κι ας φαίνεται πολλές φορές,
προσωρινά και μόνο,
ότι είναι αργά ή νωρίς 
κι ας φαίνεται ότι κάτι έχει αργήσει.


Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...