Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Φθορεός Χειμώνας



 Είναι μια από αυτές τις μέρες που υπάρχει τεράστια πιθανότητα, πουθενά στον κόσμο κανείς να μην ερωτεύτηκε καθ' όλη τη διάρκειά της. Κανείς δεν ερωτευτηκε κανέναν σήμερα, πουθενά, έτσι πρέπει να είναι γιατί ολοι βιάζονται να πάνε σπίτι τους να φωλιάσουν. Αυτές οι μέρες, οι ατέλειωτα κρύες, βροχερές, μουσκεμένες και δύσκολες, οι αναμένω-μέχρι-να-με-πάρει-τηλέφωνο-κάποιος μέρες, οι τρώω-για-να-ζεσταθω-από-το-λίπος-μου μέρες  δεν είναι κακές και σίγουρα λιγότερο τρομαχτικές από τις παρακμιακές ταινίες του '80.
        Ας δεχτούμε απλά πως ο χειμώνας αυτός είναι γκρι, άχαρος και βρέχει τόσο πολύ που νομίζεις διαρκώς ότι κάποιος κάνει μπάνιο στην τουαλέτα σου. Είναι ένας φθορεός χειμώνας. Οι
 εποχές βέβαια ξέρουν ακριβώς πότε να αλλάξουν όπως με πληροφορεί αυτη τη στιγμή στα ακουστικά μου ο Στίβι Γουόντερ στο "As"  (τυχαίο;) και συμφωνώ, αυτό το κείμενο δεν ειναι μια γκρίνια για τον καιρό ή μια ανυπομονησία για το Καλοκαίρι. Ούτως ή άλλως  αυτό το τσαλάκωμα του Χειμώνα, το ποδοπάτημα από τα γκνου της καθημερινότητας, είναι η γυμναστική η απαραίτητη, η σκληραγώγηση που στο τέλος της μας κάνει να φαινόμαστε τουλάχιστο συμπαθητικοί με το ξασπρισμένο δέρμα μας το άβγαλτο και τα αναμπουμπουλιασμένα, βρεγμένα μαλλιά μας.

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Απευθείας Σύνδεση


  
     Αυτη τη στιγμή περπατάω. Περπατάω δηλαδή εδώ και ώρα, αρκετή ώρα ώστε να έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω ότι αυτη ειναι η φυσική μου κατάσταση. Δεν περπατάω πολύ γρήγορα ούτε πολύ αργα φυσικά, σίγουρα δεν ειναι περπάτημα πόλης, με διακοπές σε φανάρια και άγχος και τσάντες. Περπατάω σε έναν δρόμο και είμαι απολύτως μόνη, δεν έχω δει άνθρωπο εδώ και πολλή ώρα.
      Είναι πολύ ωραία αυτή ώρα, που ο ήλιος είναι πορτοκαλής και μαχμουρλής έτοιμος για ύπνο, και κάνει τα πάντα να φαίνονται ξένοιαστα και ροδαλά. Ιδιώς τα στάχυα, την ξανθιά γη, αλλά και τα πλατάνια. Κι όμως όλα αυτά που γεμίζουν τα μάτια μου τώρα, ο άδειος φιδωτός δρόμος, τα αστεία έντομα, τα χνουδωτά φυτά όλα αυτά τα υπέροχα πλάσματα θα ήταν μισά χωρίς τις μυρωδιές που έρχονται από διάφορες κατευθύνσεις, βότανα, δυνατές εκκωφαντικές μυρωδίες με θράσος, κακά προβάτου, κακά αλόγου, εναλλάσονται με γλυκά εγκάρδια αρώματα γιασεμιών. Και εγώ περπατάω, και μουρμουρίζω ένα τραγούδι που λέει για έναν περπατητή ενός μεγάλου δρόμου, ενός ξένοιαστου περπατητή που μασάει ένα στάχυ. 
     Περπατάω. Μπροστά μια γάτα περπατάει αργά, ράθυμα σαν κουρασμένος οδοιπόρος. Την ακολουθώ, δεν με εχει δει. Αυτός είναι ο σκοπός μου για τώρα και δεν χρειάζεται να είναι πιο περίπλοκος. Αυτή η γάτα φαίνεται να ξέρει που πηγαίνει. Μια μικρή λάμψη στο θάμνο που παρατήρω θα μετατραπεί σε ολόκληρο σενάριο για πυγολαμπίδες αργότερα στο όνειρό μου.


Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

Μπορεις;



Μπορώ να καλειδοσκοπίσω την απόσταση μεταξύ εμού και των άλλων αλλά όχι μεταξύ των στιγμών που θα έρθουν αυτά που ζητώ και του τώρα. Και αυτό με καθιστά υπο διαρκή αναμονή. Είμαι σαν το κουνούπι που βλέπει το φως στο παράθυρο αλλά το παράθυρο έχει σίτα. Είμαι σαν τη γάτα που περιμένει να της ανοίξουν για να τρυπώσει στο σπίτι αλλά το σπίτι είναι κλειστό και κανείς δεν ενδιαφέρεται να βγει και οι ώρες παιρνούν πειναλαίες.

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Αγαπούλης



Ήταν ένας που αγαπούσε τόσο πολύ τον εαυτό του, όχι εγωιστικά όμως αλλά με τον ίδιο τρόπο που αγαπούσε και τους άλλους άνθρώπους, ώστε συχνά μέσα στη μέρα χαίδευε κρυφά την κοιλιά του είτε έριχνε ένα φιλικό πατ-πατ στον ίδιο του τον ώμο και χαμογελούσε με τρυφερότητα. 

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Η μεγάλη ανακάλυψη


Αυτο τον καιρό δουλεύω πάνω σε μια τεράστια ανακάλυψη. Ανακάλυψη, όχι εφεύρεση γιατί πολύ πιθανό να το έχουν βρει άπειροι άνθρωποι και τη στιγμή αυτή, άλλοι τόσοι να το ανακαλύπτουν με την ίδια κρυφή ελπίδα να είναι η πρώτοι που το σκέφτηκαν. Είναι ίσως το πιο μεγάλο πρότζεκτ της ζωής μου. Είναι ίσως η μεγάλη πρόκληση που καλούμαι να αντιμετωπίσω. 
    Αφορά αυτη τήν τάση να κάνουμε τα πράγματα που "πρέπει" διεκπεραιωτικά, γρήγορα, βιαστικά, άτσαλα. Πράγματα πέφτουν καθώς μαγειρεύεις, ένα ποτήρι πάει να αποδράσει καθώς πλένεις τα πιάτα, όλα τα άψυχα αντικείμενα προσπαθουν να αποδράσουν από τις προκαθορισμένες λειτουργίες τους και το βρίσκω λογικό. Και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους.
  Το να κάνουμε όλες αυτές τις δουλειές που πρέπει να γίνουν, αυτές που δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη αίγλη, όπως το να απλώσεις ρούχα ή να αλλάξεις χαρτί υγείας  με το γρηγορότερο δυνατό τρόπο, με το να κρατάς όσο περισσότερα πράγματα μπορείς πηγαίνοντας από το ένα δωμάτιο στο άλλο, ή να κάνεις τρέχοντας όσα χρειάζεται πριν φύγεις από το σπίτι, χωρίς να ξεχάσεις το θερμοσίφωνα και όλα αυτά που πρέπει να πάρεις, ε λοιπόν ΟΧΙ είναι λάθος στάση ζωής, είναι η αρχή όλων των προβλημάτων και εδώ έρχεται η ανακάλυψη.
   Το μυστικό είναι στο βαλς. Πρέπει να βρεις μια αγαπημένη μελωδία σε 3/4 και να την τραγουδάς, έστω κι από μέσα σου, όχι γρήγορα, αργά και μερακλήδικα. Και 4/4 μας κάνει απλά το βαλς έχει μια ροή που τη θέλουμε. Δεν θα προτείνω κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι, είναι σημαντικό να είναι προσωπική επιλογή, επέλεξε ένα ήρεμο κομμάτι, χαλαρό με νόημα.
Πρέπει να το δοκιμάσεις. Είναι ένα παιχνίδι που παίζεις με τον εαυτό σου. Πρέπει να χορογραφήσεις τις κινήσεις, όλες αυτές τις κινήσεις που έχεις συνηθίσει να κάνεις άτσαλα με την ψυχή στο στόμα, βρίζοντας τον εαυτό σου και οτιδήποτε κινείται, πρέπει να συγκεντρωθείς και να τις χορογραφήσεις σε ένα όμορφο, συνειδητοποιημένο, ήσυχο βαλς.  Πρέπει να είσαι μέσα στο ρυθμό, αυτό έιναι όλο.
   1 παιρνω τα κλειδια, 2 τα βάζω στην τσάντα μου με μια όμορφη κίνηση στο ρυθμό, 3 κλεινω την τσάντα, εν-δυο-τρι, εν-δυο-τρι, ρα-τα-τα, ρα-τα-τα. Καμιά βιασύνη, όμορφες αρμονικές κινήσεις, το πιο σημαντικό είναι η χορογραφία, το πιο σημαντικό στον κόσμο εκείνη τη στιγμή είναι το βαλς, τραγούδα το κομμάτι, μη χάνεις το ρυθμό, ζήσε το μιούζικαλ σου με όλο σου το είναι, κάνε και μια στροφή, με αγάπη απέναντι στα αντικείμενα ή και στους ανθρώπους, με κατανόηση, με συνείδηση της αξίας τους, και της αξίας του χρόνου σου και της σημαντικότητας του να ζεις συνειδητά. Αρκεί να το θυμηθείς, την επόμενη φορά που θα τρέχεις σαν δράκος με αιμορροίδες γιατί άργησες ή απλά γιατί από συνήθεια τρέχεις σαν κουρδιστό ποντίκι. Εν-δυο-τρι, εν-δυο-τρι, κάν'το στο ρυθμό.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Σχετικά με τις ευτυχίες

Σκέφτομαι τελευταία πόσο λίγες είναι οι λέξεις σχετικά με την ευτυχία. Ίσως δεν υπάρχουν ή εγώ δε γνωρίζω λέξεις για συγκεκριμένα είδη ευτυχίας. Και ίσως βέβαια αυτό να μην είναι καθόλου κακό γιατί αφήνει τα όρια της ελεύθερα, χωρίς κανένα φρένο και κουτί που οι λέξεις βάζουν. Και ύστερα οι διαφημιστές θα τις έπαιρναν αυτές τις λέξεις, (όπως την αγάπη) και θα τις κακοποιούσαν για να διαφημίσουν τραπεζικά δάνεια ή σερβιέτες.
  Στον δικό μου κόσμο όμως αναγνωρίζω τις διάφορες ευτυχίες, μπορώ να διακρίνω τις αποχρώσεις τους και την έντασή τους όπως ξεχωρίζω μια νότα από τη διπλανή της, ή μια συγχορδία ή ένα χρώμα και τους δίνω κρυφά ονόματα και πλέον μου είναι οικείες σαν φίλες αγαπημένες.
  Καλλιεργώ τις ευτυχίες μου. Τις καλοσωρίζω. Πρόσφατα ένιωσα πάλι την ξαφνική ευτυχία από φιλοξενία. Συνήθως το νιώθω όταν μου κάνουν το τραπέζι σε ένα μέρος εκτός έδρας. Τη στιγμή που τρώω νιώθω ένα απότομο “ευχαριστώ” να ξανάβει σαν ταμπέλα νέον σε όλο το είναι μου, απλώνοντας στιγμιαία ιριδίζουσα λάμψη σε κάποια σημεία του πίσω μέρους του εγκεφάλου μου,  κάποια κομφετί, μίνι βεγγαλικά και χαμογελαστά ρακούν γύρω μου. Γίνομαι ένα θαυμαστικό (!).
    Υπάρχει και μεγαλύτερης διάρκειας ευτυχία. Σήμερα το απόγευμα ένιωσα την απαλή συνεχή δυνατή ευτυχία του να κρατάς ένα μπεμπάκι στα χέρια σου και δεν μου έχει περάσει ακόμα. Πραγματικά όταν έχεις μόλις λίγες εβδομάδες στη γη δεν μπορεί παρα να είσαι καθαρός και ελεύθερος από όλα τα φορτία τα ανθρώπινα που μεταδίδει ο ένας στον άλλο σχετικά με το τι ειναι ο κόσμος. Ας αναλογιστούμε λίγο το μέγεθος αυτής της ελευθερίας. Νιώθω δέος πλάι στο μέγεθος της, μιλάμε για μεγατόνους ελευθερίας.
   Πώς να μην εκπέμπεις κάτι υπέροχο και καινουργιο, αγνό σαν συννεφάκι, ανεπιτήδευτο όσο ένα λουλούδι. Βλέπεις αυτόν τον κόσμο για πρώτη φορά και όλα τα χρώματα διαχέονται και είσαι σε ένα ακατέργαστο χάσιμο, της απόλυτης αγαλίασης, της άπειρης, απόλυτης ευτυχίας - αυτής της οποίας είμαστε όλοι μόνιμα μέτοχοι ούτως ή αλλως - αλλά χωρίς να το έχεις ξεχάσει όπως οι περισσότεροι μεγάλοι, γιατί είσαι 100% χωρίς κρίση, γι αυτό και μυρίζεις υπέροχα και όλοι θέλουν να σε φιλάνε.
   Η ευτυχία και το ευχαριστώ είναι ίσως το ίδιο πράγμα. Η ευτυχία της δημιουργίας ίσως είναι αυτή που μας δίνει λόγο ύπαρξης, είναι ίσως ο λόγος που είμαστε εδώ. Η ευτυχία της δημιουργίας μουσικής είναι ίσως αυτό που μπορεί να παράγει ένας άνθρωπος τη στιγμή που μια λεμονιά παράγει λεμονανθούς και λεμόνια.
    Η ευτυχία που δημιουργεί η κίνηση και η ήρεμη βαθιά ανάσα, είναι μάλλον η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου.

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...