Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2021

H Ζωή είναι όλο Εκπλήξεις


Το 5ο επεισόδιο του Podcast "Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες" σε αφήγηση Ταμπουίνου Άλλη μια εν μέρει αληθινή και εν μέρει φανταστική ιστορία, για ένα ψυχεδελικό ταξίδι πολύ πίσω στο χρόνο.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2020

Κυρίες και κύριοι ένα ποίημα για το τώρα


Γλυκό μου 'τώρα' έχεις γεύση κανέλλα

κυλάς στιλπνά στο πήγαινε κι ελα

κι ας χλευάζουν όλοι κι ας σε φοβούνται

κι ας ζουν απο συνήθεια κι άλλα ‘τώρα’ θυμούνται


γλυκό μου τώρα η θερμοκρασία

είναι αυτή ακριβώς που ζητά η συγκυρία

όσο αργά και όσο γρήγορά μαζί

τα παιδιά σ’αγαπούν και εγώ ξέρω γιατί


γιατί είμαι ένα από κείνα κι εγώ

τώρα είναι αυτή η στιγμή που τη ζω

που οι μικροί μου οι φόβοι εδώ δεν χωρούνε

κι αν όλοι τη σιγουριά αγαπούνε


κρυφά η καρδιά τους πάντα κρυφά

ψάχνει τον τρόπο να παραπατά

γιατί είναι εκείνη που πάντα γνωρίζει

πώς έτσι μονάχα μπορεί να κουρδίζει


μακάρι να το ήξεραν κι αυτοί

θα ήταν όλων η ζωή πολύ πιο απλή

γλυκό μου 'τώρα', τώρα είναι η στιγμή

που το μυαλό πρέπει να μάθει να μη λεει 'μη'

να αφήνει το τιμόνι να λάμψει η ψυχή


Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2020

Η σκόνη

Η σκόνη θα βρει το σημείο της. 
Ακόμα και στα πιο καθαρά σπίτια, 

ακόμα και εκεί που αναλαμβάνουν οι πιο μανιακοί με την τάξη

Στην οροφή μιας ψιλής ντουλάπας,

Στο πίσω μέρος μιας βιβλιοθήκης που δεν εφάπτεται ακριβώς 

Στο πάνω μέρος ενός κουρτινόξυλου

στην πλάτη του καλοριφέρ,

η σκόνη που θα τύχει να κάθεται εκεί,

μένει και πολλαπλασίαζεται

ακίνητη, αθόρυβη παρατηρεί

τα καθέκαστα ενός σπιτιού

δεν κρίνει

όμως αργά και συνειδητά

- πολύ συνειδητά - 

οργανώνεται μαζεύεται

και όταν έρθει η στιγμή

που κάποιος θα αναμετρηθεί μαζί της

- γιατί αργά ή γρήγορα έρχεται - 

αυτός θα καταλάβει 

ότι τίποτα σ’αυτη τη γη 

δεν μπορεί να μένει αψεγάδιαστο και απόλυτο

και εκείνη τότε θα έχει επιτύχει τον αιώνιο σκοπό της

τη μεγαλύτερη δυνατή εντροπία 

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020

Χαϊκούλι #3

Στο σκοτάδι,

τα γιασεμιά

είναι τα άστρα της γης






Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2020

Χαϊκούλι #2

Τα σώματα των δέντρων και των ανθρώπων

όσο κι αν λερωθούν

τα ξεπλένει το πρωϊνό φως






Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2020

Χαϊκούλι #1

Όλοι, και οι πιο μοναχικοί

έχουν τουλάχιστο ένα φίλο

το φεγγάρι






Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2020

Το Νεροθεραπευτήριο




Η Κοινωνία του Αυτιού παρουσιάζει το "Το Νεροθεραπευτήριο", το τέταρτο επεισόδιο του Podcast "Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες" του Ταμπουίνου. Άλλη μια εν μέρει αληθινή και εν μέρει φανταστική ιστορία, που γεννήθηκε από ένα ταξίδι και στοχεύει σε ένα ταξίδι με το νερό να αποτελεί το βασικό στοιχείο του. Οι Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες είναι σύντομες ιστορίες, αυθεντικά νυχτερινές. Έχουν δηλαδή πραγματικά γραφτεί μεταμεσονύχτιες ώρες κάτω από χαμηλό φως, με φλυτζάνια σοκολάτα που πολλές φορές φλέρταραν με την ιδέα να πέσουν πάνω στον υπολογιστή. Έχουν πάντα άμεση ή έμμεση σχέση με τη νύχτα, γι αυτό ίσως καλύτερα να ακούγονται νύχτα. ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4 - Το Νεροθεραπευτήριο Αποσπάσματα από μουσικά κομμάτια: Εισαγωγη: - "Song of Instant Happinnes" - Ειρήνη Τριανταφυλλίδη - ''Melody Day" - Caribou - "Gran Vals" - Francisco Tárrega - "Gran jota" (Arr. Romero) - Tárrega - "Yay Balma" - Taffetas feat. Ibra Galissa kora & Marc Liebeskind guitar - "Feels Like We Only Go Backwards" - Tame Impala Κείμενο : Ειρήνη Τριανταφυλλίδη Η ηχογράφηση έγινε στο Lizard Sound από τον Δημήτρη Καρπούζα. Artwork: Wattpad - επεξεργασία Ε. Τριανταφυλλίδη

Τρίτη, 12 Μαΐου 2020

Όλη η αλήθεια

This is a listing for the MoonKitty pin!(This is a PREORDER listing, read the terms at the bottom.)   Another member to our sleepy family!While her sister, SleepyKitty, prefers to sleep in the meadow - This kitty sleeps across the starry night skies. Sometimes she's seen drinking milk of the moon before going to sleep.

Από την πόρτα της κουζίνας, που συνήθως έχουμε ανοιχτή, αφήνοντας μόνο τη σίτα, άκουσα την αγαπημένη μου μπάσα φωνή της Χόλι. Είχα τόσο καιρό να τη δω, που όταν ξεπρόβαλε αναπήδησα από χαρά και έτρεξα να βρω στο ντουλάπι την αγαπημένη της κονσέρβα. Για λίγους ανθρώπους νιώθω τόση οικειότητα όσο για αυτή τη γάτα.
 Έσπευσα να ανοίξω την μπαλκονόπορτα και είδα ότι είχε φέρει κάτι στην αυλή. Συνήθως όταν έφερνε κάποιο έντομο ή άμοιρο ποντικάκι το έφερνε με πολύ τουπέ, σαν να μου έλεγε: “Ορίστε, αυτό για σένα, για πάρτη σου, επειδή είμαι καλή κυνηγος”. 
  Όμως αυτή τη φορά φαινόταν αγχωμένη, νιαούριζε διαφορετικά από ότι συνήθως, σαν να ήταν σε επείγουσα κατάσταση. Το είχε αφήσει κάτω και το ξαναπήρε στο στόμα της επιδεικτικά. Φοβόμουν να πλησιάσω γιατί αυτό το "κάτι" έκανε μικρές κινήσεις, προσπαθώντας να αποδράσει. Όταν πλησίασα, το θυμάμαι σαν τώρα, κατάλαβα τι σημαίνει να μένεις "παγοκολώνα". Είχα μείνει πραγματικά σαν άγαλμα, προσπαθώντας να αφομοιώσω την πληροφορία.
  Ήταν ένα στρογγυλό αντικείμενο σαν σφουγγάρι αλλά ζωντανό και το σχήμα του, θα ορκιζόμουν, ήταν σαν του κορονοϊού. Ακριβώς όπως αυτή την εικόνα που έχουμε δει τόσες φορές στην τηλεόραση, σαν μεγέθυνση του ιού, ένα γκρι στρογγυλό με πολλά κόκκινα τριγωνικά ποδαράκια, όλα εν κινήσει, σε όλη την επιφάνειά του και μικρές, κίτρινες λεπτομέρειες. Ήταν ζωντανό, δεν ήταν παιχνίδι, ανέπνεε, φαινόταν να έχει νου, ήταν στο μεγεθος μιας μπουνίτσας ενός μωρού ενός χρονου.
- Χόλι, που πας με αυτό το πράγμα που το βρήκες; τη ρωτούσα.
Τα βλέμματά μας ενώθηκαν αγχωμένα. Καταλάβαινα την έντασή της, τα μάτια της με ρωτούσαν. Ένας εσωτερικός διάλογος ξεκίνησε μεταξύ μας, απλά κοιτάζοντας η μία την άλλη.
- Χόλι τι είναι αυτό; 
- Είσαι ηλίθια; δε βλέπεις ότι είναι ο Κορονοϊός;
- Ο Κορονοϊός; ο Ένας Κορονοίός; αυτό είναι; Χόλι ο Κορνοϊός είναι παντού!
- Αυτός έιναι και σταμάτα τις ερωτήσεις δεν έχουμε καιρό!
- Που το βρήκες καλή μου;
- Τον μάζεψα. Όλο. Είδα ότι ο κόσμος είχε κλατάρει και με το διαλογισμό που κάνω καθημερινά στον ήλιο, ενώ εσύ νομίζεις πως τεμπελιάζω, κατάφερα και τον μάζεψα έναν-έναν από παντού, τον συγκέντρωσα με τη δύναμη του μυαλού μου, ο ένας με τον άλλο ενώθηκαν και έγιναν αυτό το μπαλάκι.
- Φτύσ’ το Χόλι, μπορεί να σου κάνει κακό!
- Όχι δεν μου κάνει κακό γιατί είμαι γάτα αλλά είναι ζόρικος πρέπει να με βοηθήσεις!
- Τι να κάνω..; Φοβάμαι!
- Πρέπει να τον κάψουμε, μάλλον είναι ο μόνος τρόπος, γρήγορα φέρε αυτά που φτιάχνουν φωτιά!
- Παω να φέρω οινόπνευμα και αναπτήρα!
- Γρήγορα! Δεν μπορώ να τον κρατάω άλλο, μου βεντουζάρει τη γλώσσα!

 Φόρεσα γάντια, μάσκα, γυαλιά οξυγονοκόλλησης, η Χόλι νιαούριζε πηγαίνοντας προς τον κήπο για να ξέρω που βρίσκεται, μάλλον έψαχνε ένα ιδανικό σημείο. Βρήκα το οινόπνευμα και σπίρτα αντί για αναπτήρα, (καλύτερα) και βγήκα στον κήπο.

Η Χόλι, λες και ήταν ετοιμόγεννη, έβρισκε ένα σημείο, άλλαζε γνώμη, πήγαινε σε ένα πιο πέρα, ξαναγυρνούσε. Πήγα δίπλα της. Φαίνεται πως ο Κορονοϊός άρχισε να κομματιάζεται. Δυο μικρά κομματάκια είχαν πέσει, δυο μικρά κορονοϊάκια αποδρούσαν. Η Χόλι τα έπαιξε με τα πόδια της σαν ποδοσφαιράκι, προσπαθώντας να τα ενώσει με το μεγάλο, αυτά ξαναμπήκαν μέσα, κάνοντας ένα παράξενο ήχο σαν μπουρμπουλήθρα που σκάει, αλλά ανάποδα. 
-Χόλι, άστο κάτω, θα του ρίξω οινόπνευμα! της φώναξα. Η Χόλι το άφησε από το στόμα της.
 Του έριξα οινόπνευμα και αυτό έκανε έναν ήχο σαν χιλιάδες μικροσκοπικά γρυλίσματα. Τα ποδαρίνια του κουνιόνταν τώρα όλα πολύ πιο γρήγορα, πολεμώντας για επιβίωση. Δεν του άρεσε το οινόπνευμα, είχαν δίκαιο το κανάλια. Κοιταχτήκαμε με τη Χόλι.
  Είναι περίεργο αλλά τον λυπήθηκα εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να είχε κάνει τόσα κακά, αλλά δεν ήταν κι αυτός παρά ένα ακόμα ζωάκι που προσπαθούσε να επιβιώσει. Αυτό έβλεπα. Ήταν επίσης πολύ όμορφος. Τα κόκκινα αυτά ποδαράκια, οι κίτρινες λεπτομέρειες δημιουργούσαν μια τόσο όμορφη αντίθεση μέσα στο γκρί, ήταν σαν ένα εξωγήινο φουτουριστικό λουλούδι, σαν ένα παιχνιδιάρικο μπαλάκι για σκυλιά, ήταν κρίμα να το αφανίσουμε.
-Χόλι... είναι κρίμα.. δεν μπορώ να το κάνω
-Καλά άστο δεν είσαι για τίποτα μου είπε με τα μάτια της και το έκανε μια χαψιά.




Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Απόλυτα Φθινόπωρο


Αυτή είναι η πρώτη φθινοπωρινή στιγμή του χρόνου. Η πρώτη φθινοπωρινή μέρα. Η θερμοκρασία αρκετά ψυχρή για να χρειαστείς μπουφάν αλλά όχι διαπεραστικό κρύο που θέλει θέρμανση. Δεν ξέρω τί είναι αυτό που κάνει το φθινόπωρο τόσο όμορφο, δεν είναι μονο η θερμοκρασία, είναι αυτή η ηχομόνωση που δημιουργεί το νέο κρύο, είναι οι νότες των τραγουδιών που ακούγονται πιο καθαρά, η αίσθηση αγαπημένων ρούχων, τα κουβερτίνια και τα παπλώματα. Αν περπατήσεις θα σε αγκαλιάσουν τα τροφαντά σύννεφα και θα αντιμετωπίσεις περιστασιακές, μικρές, ψιχάλες. Ειδικά το απόγευμα, κανονικά είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να αναβάλλουμε ότι είχαμε να κάνουμε και να φτιάξουμε το πιο ωραίο τσάι που μπορούμε να φανταστούμε. Κανέλα; μήλο; φλισκούνι; κακάο και πιπερόριζα; Και είναι ευκαιρία να γράψεις όλα αυτά που σκεφτόσουν τελευταία και έψαχνες να ξεκλέψεις λίγο χρόνο για να τα πεις σε ένα χαρτί και ένα μολύβι. Για παράδειγμα τη θεωρία της αιώνιας ηλικίας. Γιατί τελικά έτσι φαίνεται πως είναι: ανεξάρτητα από την εκάστοτε ηλκία μας, ο καθένας έχει μια αιώνια ηλικία. Ποιος ξέρει γιατί. Ίσως είναι η ηλικία της ψυχής μας.  Η δική μου δεν πρέπει να είναι πάνω από 10. Ενώ ένας φίλος μου που σε αντικειμενικά ανθρώπινα χρόνια είναι 2 χρόνια μικρότερός μου, έχει από τότε που τον θυμάμαι εγκατεστημένο έναν εξηντάρη μέσα του. Κάποτε μου είπε "Άντε Ειρήνη μου να βρεις κι εσύ ένα παληκαράκι". Νόμιζα πάντα ότι είναι χρέος μου  - και πολλές φορές προσπάθησα - να του εξηγήσω ότι δεν είναι 60 χρονών αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβα ότι θα ήταν μεγάλο λάθος μου, γιατί αυτός ήταν πάντα 60 και έτσι πρέπει να είναι. Ίσως μόνο αυτή η ηλικία μας θα έπρεπε να γράφεται στις ταυτότητες και στις δουλειές και στα ερωτηματολόγια. Αναρωτιέμαι ποιοι από όσους ξέρω είναι της ηλκίας μου. Της αιώνιας ηλικίας μου!

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

Οι ΜΙκρές Νυχτερινές Ιστορίες σε Podcast



Οι Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες έγιναν Podcast. Μπορείτε τώρα να ακούσετε το πρώτο Επεισόδιο: Το Μυστήριο της Ιμογένης.
Η Κοινωνία του Αυτιού παρουσιάζει το "Μυστήριο της Ιμογένης", το πρώτο επεισόδιο του Podcast "Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες" της Irini Triantafyllidi Οι Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες είναι σύντομες ιστορίες, αυθεντικά νυχτερινές. Έχουν δηλαδή πραγματικά γραφτεί μεταμεσονύχτιες ώρες κάτω από χαμηλό φως, με φλυτζάνια σοκολάτα που πολλές φορές φλέρταραν με την ιδέα να πέσουν πάνω στον υπολογιστή και με τη διακριτική συνοδεία τζαζοειδών. Έχουν πάντα άμεση ή έμμεση σχέση με τη νύχτα, γι αυτό ίσως καλύτερα να ακούγονται νύχτα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1 - Το Μυστήριο της Ιμογένης Αποσπάσματα από μουσικά κομμάτια: Εισαγωγη: - "Song of Instant Happinnes" - Ειρήνη Τριανταφυλλίδη - Blue in Green - Bill Evans -Stompin’ at the savoy - Benny Goodman, -Rue des Reves - Cafe Noir - Ballade 4 part 1 - Glover Gill & Tosca Tango Orchestra” Η ηχογράφηση έγινε στο Lizard Sound Artwork by Marianna's Gallery

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Μετατόπιση Σημείου


Αφού μπορούμε να κοιτάμε μόνο από ένα σημείο και όχι από δέκα ταυτόχρονα την αλήθεια, ας μετατοπίσουμε αυτό το σημείο όσο πιο ψηλά, και ας είναι μεταβαλλόμενο και διαρκώς κινουμενο.



Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

10 μυστικά για οσους θέλουν να περάσουν καλά στη γη


1. Αν δεν ξέρεις τι σου φταίει  αυτές τις μέρες αναρωτήσου πρώτα αν ίδρωσες σήμερα.
2. Μην είσαι ακαταδεκτούλιακας (Γενικά)
3. Απόφευγε τις πολλές αναμνηστικές φωτογραφίες. Το ανθρώπινο μυαλό έχει μεγαλύτερη και φτηνότερη κάρτα μνήμης
4. Όταν ξυπνάς, πιες λίγο νερό, κάθισε σε μια καρέκλα και μη σκέφτείς τίποτα για λίγα λεπτά. Μη σε πιάνει κωλοπιλάλα με το καλημέρα σας. Βεβαιώσου ότι ο ρυθμός της αναπνοής σου σε ικανοποιεί. Μετά κάνε ό,τι θες.
5. Κάνε αγάπες όχι φόβο.
6. Περιόρισε τα τηλέφωνα. Πρόκεται για απάτη. (Χάνονται μεγάλες ποσότητες μη λεκτικής επικοινωνίας).
7. Οι περισσότερες και σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής χρειάζονται λιγότερο από 5 λεπτά σκέψης.
8. Έχει πλάκα να σκέφτεσαι σε 15σύλλαβο.
9. Ανακάλυψε τους οιωνούς που σε τριγυρίζουν και ερμήνευσέ τους με βάση τις παιδικές σου ζωγραφιές.
10. Δεν χρειάζεται να είσαι όλη την ώρα χαρούμενος για να είσαι ευτυχισμένος

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2019

Τελικά ήταν τόσο απλό

     Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες του ταμπουίνου δεν χρειάζεται να χαπακωθεί κανείς για να φτάσει το 100% των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του όπως φαίνεται στις ταινίες. Η ηρεμία είναι το απόλυτο μέσο, το πασπαρτού, η κάρτα διαρκείας, το ύστατο εισιτήριο πρόσβασης στις πιο ακραίες δυνάμεις του μυαλού μας. Όσο πιο λαπάς ηρεμίας μπορεσει να γίνει κάποιος, όσο πιο βαθιά βουτήξει στους αβσυσαλέους καταρράχτες της χαλαρότητας, όσο πιο φαρδιές, μακρόσυρτες, δωρικές αναπνοές τραβάει κανείς τόσο πιο εύκολη σαν απαλό γλίστρημα γίνεται η πρόσβαση σε οποιαδήποτε γνώση η οποία κατοικούσε ουτως η αλλως στο κεφάλι του, όλο αυτό τον καιρό.
    Αν οι άνθρωποι δεν πάψουν να τρέχουν ψυχαναγκαστικά σαν χάμστερ στους μικροσκοπικούς κύκλους τους, νιώθοντας ψευτοασφάλεια με το να κάνουν κάτι αποδεκτό, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, απλά για να αποφύγουν να κοιτάξουν στα μάτια το χρόνο που τους απομένει, μπορεί και να μην καταλάβουν ποτέ ότι έζησαν στη γη. 
    Από την άλλη αν απλά συμφιλιωθούν μαζί του και παίξουν μια παρτίδα σκάκι ή πιουν ένα χαλαρό ποτό μαζί του χαζεύοντας τα φώτα της νύχτας στη θάλασσα, τότε ίσως κι αυτός τους κάνει το τραπέζι με όλες τις λιχουδιές και τα μυστικάκια του.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Φάρος

















Άλλη μια ξάγρυπνη νύχτα 
φαίνεται πως όλα κοιμούνται 
εκτός από εμένα και τον άγριο αέρα. 
Το σώμα μου βάλλεται 
και το κεφάλι μου βάλλεται 
αλλά θα φανταστώ τώρα 
ότι είμαι ένας ανεμοδαρμένος φάρος, 
που παρά τις τρικυμίες 
αυτός στέκει άπτόητος με ένα σκοπό, 
να δει και να τον δουν τα καράβια 
να προστατέψει. 
Είμαι ο φάρος που τις νύχτες 
στο σκοτάδι της θάλασσας 
κοιτάει τα αστέρια. 
Ενώνω τις τελείες της ζωής μου 
και βλέπω πως αυτό που σχηματίζεται 
είναι ακριβώς αυτό που έπρεπε να σχηματιστεί 
όπως το λένε οι οδηγίες του παιχνδιού 
"Ενώστε τις τελείες με τη σειρά" 
Όλα βγάζουν νόημα 
και συμβαίνουν 
ακριβώς τη στιγμή που πρέπει να συμβουν 
κι ας φαίνεται πολλές φορές,
προσωρινά και μόνο,
ότι είναι αργά ή νωρίς 
κι ας φαίνεται ότι κάτι έχει αργήσει.


Κυριακή, 7 Ιουλίου 2019

Τί αξίζει


Αργά ή γρήγορα η 4η διάσταση ξεδιπλώνεται στην 3η,  ο χρόνος ξεδιπλώνει, φανερώνει με απόλυτη ακρίβεια τι αξίζει να παραμείνει στη μνήμη τη συλλογική και την ατομική, και τι να αποβληθεί, με τον ίδιο τρόπο που μια φωτογραφία από λευκό χαρτί μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια ξεκάθαρη εικόνα στο σκοτείνό δωμάτιο και με τον ίδιο τρόπο που αντίστοιχα όταν ξεδιπλώνεις έναν χάρτινο κύβο τον κατανοείς στις 2 διαστάσεις.  Γι αυτό αξίζει κανείς να συμμαχήσει με το χρόνο, να τον εμπιστεύεται, να περπατάει μαζί, όχι πιο γρήγορα  ούτε πιο αργά, με τον ατάραχο ρυθμό του.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Πρέσβης του Νερού


-Πρεσβεύω το νερό
-Δηλαδή;
-Είμαι πρέσβης του νερού
-Και τι πάει να πει αυτό;
-Ότι όταν επιπλέω, αυτό το παλτό που φοράω και λέγεται δέρμα, είναι το μόνο ύφασμα που χωρίζει την ψυχή μου από το νερό.
-Kαι αυτό σε κάνει πρέσβη του νερού;
-Όχι μόνο. Είναι και αυτό το υδάτινο περιστέρι που κρατάω στα χέρια μου όταν κολυμπάω που με οδηγεί.
-Και λοιπόν;
-Το φτεροκόπημά του γεμίζει κύματα την καρδιά μου
-Και τι μ’αυτό;
-Μετά η καρδιά μου ανοίγει σαν μπουμπούκι. Και αυτό με τη σειρά του ευωδιάζει και απλώνει στους ανθρώπους ένα ολιγόλεπτο κύμα αγαλλίασης που τους είναι απαραίτητο.
-Κύμα αγαλλίασης…παράξενο
-Γιατί;
-Είχα χρόνια να σκεφτώ τη λέξη αγαλλίαση και τη θυμήθηκα σήμερα το πρωί χωρίς λόγο.
-Ορίστε.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Φθορεός Χειμώνας



 Είναι μια από αυτές τις μέρες που υπάρχει τεράστια πιθανότητα, πουθενά στον κόσμο κανείς να μην ερωτεύτηκε καθ' όλη τη διάρκειά της. Κανείς δεν ερωτευτηκε κανέναν σήμερα, πουθενά, έτσι πρέπει να είναι γιατί ολοι βιάζονται να πάνε σπίτι τους να φωλιάσουν. Αυτές οι μέρες, οι ατέλειωτα κρύες, βροχερές, μουσκεμένες και δύσκολες, οι αναμένω-μέχρι-να-με-πάρει-τηλέφωνο-κάποιος μέρες, οι τρώω-για-να-ζεσταθω-από-το-λίπος-μου μέρες  δεν είναι κακές και σίγουρα λιγότερο τρομαχτικές από τις παρακμιακές ταινίες του '80.
        Ας δεχτούμε απλά πως ο χειμώνας αυτός είναι γκρι, άχαρος και βρέχει τόσο πολύ που νομίζεις διαρκώς ότι κάποιος κάνει μπάνιο στην τουαλέτα σου. Είναι ένας φθορεός χειμώνας. Οι
 εποχές βέβαια ξέρουν ακριβώς πότε να αλλάξουν όπως με πληροφορεί αυτη τη στιγμή στα ακουστικά μου ο Στίβι Γουόντερ στο "As"  (τυχαίο;) και συμφωνώ, αυτό το κείμενο δεν ειναι μια γκρίνια για τον καιρό ή μια ανυπομονησία για το Καλοκαίρι. Ούτως ή άλλως  αυτό το τσαλάκωμα του Χειμώνα, το ποδοπάτημα από τα γκνου της καθημερινότητας, είναι η γυμναστική η απαραίτητη, η σκληραγώγηση που στο τέλος της μας κάνει να φαινόμαστε τουλάχιστο συμπαθητικοί με το ξασπρισμένο δέρμα μας το άβγαλτο και τα αναμπουμπουλιασμένα, βρεγμένα μαλλιά μας.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Απευθείας Σύνδεση


  
     Αυτη τη στιγμή περπατάω. Περπατάω δηλαδή εδώ και ώρα, αρκετή ώρα ώστε να έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω ότι αυτη ειναι η φυσική μου κατάσταση. Δεν περπατάω πολύ γρήγορα ούτε πολύ αργα φυσικά, σίγουρα δεν ειναι περπάτημα πόλης, με διακοπές σε φανάρια και άγχος και τσάντες. Περπατάω σε έναν δρόμο και είμαι απολύτως μόνη, δεν έχω δει άνθρωπο εδώ και πολλή ώρα.
      Είναι πολύ ωραία αυτή ώρα, που ο ήλιος είναι πορτοκαλής και μαχμουρλής έτοιμος για ύπνο, και κάνει τα πάντα να φαίνονται ξένοιαστα και ροδαλά. Ιδιώς τα στάχυα, την ξανθιά γη, αλλά και τα πλατάνια. Κι όμως όλα αυτά που γεμίζουν τα μάτια μου τώρα, ο άδειος φιδωτός δρόμος, τα αστεία έντομα, τα χνουδωτά φυτά όλα αυτά τα υπέροχα πλάσματα θα ήταν μισά χωρίς τις μυρωδιές που έρχονται από διάφορες κατευθύνσεις, βότανα, δυνατές εκκωφαντικές μυρωδίες με θράσος, κακά προβάτου, κακά αλόγου, εναλλάσονται με γλυκά εγκάρδια αρώματα γιασεμιών. Και εγώ περπατάω, και μουρμουρίζω ένα τραγούδι που λέει για έναν περπατητή ενός μεγάλου δρόμου, ενός ξένοιαστου περπατητή που μασάει ένα στάχυ. 
     Περπατάω. Μπροστά μια γάτα περπατάει αργά, ράθυμα σαν κουρασμένος οδοιπόρος. Την ακολουθώ, δεν με εχει δει. Αυτός είναι ο σκοπός μου για τώρα και δεν χρειάζεται να είναι πιο περίπλοκος. Αυτή η γάτα φαίνεται να ξέρει που πηγαίνει. Μια μικρή λάμψη στο θάμνο που παρατήρω θα μετατραπεί σε ολόκληρο σενάριο για πυγολαμπίδες αργότερα στο όνειρό μου.


Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...