Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

O Άνθρωπος Θάλασσα



Ένας άνθρωπος ήταν θάλασσα.
Δεν το καταλάβαινες με την πρώτη γιατί έμοιαζε σαν κανονικός άνθρωπος.
Αλλά με έναν περίεργο τρόπο οι άλλοι διαρκώς ήθελαν να βρίσκονται κοντά του και να του μιλούν
Τότε άρχισα να το καταλαβαίνω
Χαλαροί ώμοι που ήρεμα καλωσόριζαν
Όπως το καλοκαίρι που οι άνθρωποι θέλουν να δροσιστούν στην αγκαλιά της και αυτή τους καλωσορίζει χωρίς κρίση.
Ναι η θάλασσα και βέβαια η θάλασσα
Δεν ήμουν σίγουρη μέχρι που είδα την ανοιχτή αγκαλιά
Σχεδόν άκουσα το κύμα
Το είδα στα μάτια που ξεχείλιζαν απλότητα,
ακτινοβολούσαν όπως ο ήλιος απ'το βυθό
Είναι τόσο σπάνιο να βλέπεις όλα τα νερά του κόσμου,
και να νιωθεις πως επιπλέεις μέσα τους χωρίς βάρος,
σαν μικρή ψαρόβαρκα,
μέσα σε δύο μάτια ανθρώπου.

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...