Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2009

Το ποίημα του θείου Γιώργου

Εικόνα
Το έγραψες λίγους μήνες πριν φύγεις, στα 47 χρόνια σου. Ίσως επειδή δεν σε έζησα πολύ στην καθημερινότητά σου, ούτε που φαντάστηκα ποτέ πόσο δυνατή και επίπονη θα ήταν η απουσία σου, γιατί καταλάβαίνω τώρα ότι τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει το χιούμορ σου, την τέχνη σου και την ευγένειά σου κι όλα αυτά που απλά και απέριττα ήσουν.
Μακάρι να είχα προλάβει να σου πω πόσο σε θαύμαζα και πόσο υπέροχο είναι αυτό το ποίημα ή μακάρι - με κάποιο τρόπο - να προλαβαίνω ακόμα.


Μες τον μικρόκοσμο που ορίζω
Kάτι απόκοσμο μυρίζω
Mια άκρη για να βρω γυρεύω
Σαν πλησιάζω όμως κοτεύω

Να είχα λέει μια γωνίτσαστον Παράδεισο
Προτού σκορπίσει η παλιοψυχή στην άβυσσο
Να γλίτωνα από του μύλου των ψυχών το άλεσμα
Nα περιμενω στοϊκά καινούριο κάλεσμα.

Προσπαθώ

Εικόνα
Αυτός που προσπαθεί πολύ λέγεται βίαιος προσπαθητής
Και αυτός που λέγεται βίαιος προσπαθητής είναι χαμένος από χέρι
Ταλαντεύεται σαν εκκρεμές από την αγωνία στην έκσταση
και δεν απολαμβάνει καμία απ' τις δύο
του μένει μόνο η κούραση της διαδρομής από τη μία άκρη στην αλλη
και όλη αυτή η διαδρομή γίνεται συνήθως σε μια καρέκλα.

moonointer's sketch (flickr)

Λος Φλαμένκος λος ωραίος

Ανακόινωση

Εικόνα
Οι ελεύθεροι άνθρωποι είναι πάντα όμορφοι άνθρωποι.

Το κουνέλι το κοκκινομάτικο

Εικόνα
Χνουδωτό κουνέλι... λευκό σαν άγγελος
Ήρθε και μου τρίφτηκε στο πόδι
Έκανε μικροσκοπικούς ήχους
Τα αυτάκια του κούνησε εναλλάξ
Και τα ματάκια του δίψασαν στοργή
Η καρδιά μου άνοιξε στα δυο σαν μελομακάρονο
Λύγισα
είπα να το πάρω στα χέρια μου
του έκανα χάδια και χαρές
αγάπες και αγκαλιές
και τότε είδα τα κόκκινα τα μάτια
χάντρες ρούσες
άλλαξε το βλέμμα
και μου 'κοψε μια δαγκωνιά στο δάχτυλο
μικρό συντριβάνι αίμα πετάχτηκε
έμεινα να το κοιτάω να χάνεται με ιλιγγιώδη άλματα στο περιβόλι με τα ηλιοτρόπια
ποιος φοβήθηκε πιο πολύ;
Αυτά τα λαγοπόδαρα είναι φτιαγμένα να τρέχουν μακριά από φόβο.

Κεφάλι και τηλεόραση

Εικόνα

7/8 ρε φα μι φα ρε λα ρε

Εικόνα
Aυτή η φρικτή μελωδία με ξύπνησε στις 5:30 το πρωί μέσα στον ιδρώτα. Αυτή η μελωδία, που παράχθηκε από το ασύμμετρο βήμα μιας γριάς που με καταδίωκε αργά και βασανιστικά στην παιδική χαρά που πήγαινα μικρή. Νύχτα και ερημιά. Κρύφτηκα στην τσουλήθρα. 'Ημουν σίγουρη ότι δεν θα με έβρισκε εκεί, δεν ξέρω γιατί. Πλησίαζε, το ίδιο και η μελωδία. Φαίνονται τα χέρια μου, φαίνονται τα πόδια μου, θα με δει, με είδε, δεν μπορω να σηκωθώ... ρε φα μι φα ρε λα ρε