Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Never baby


Είδα σήμερα στο όνειρό μου ότι είχα έναν όμορφο πόντικα άσπρο, ολοστρόγγυλο και αφράτο, με μια μακρουλή μύτη σαν δεύτερη ουρά και του έδειχνα μεγάλη στοργή. Όμως μπήκε στο σπίτι αυτή η ενοχλητική η γάτα με τα κόκκινα μάτια και μέχρι να προλάβω να την πιάσω τον είχε ξεκάνει. Αντέδρασα βίαια. Όταν ξύπνησα βγήκα για μια βόλτα και εκεί δίπλα στο τυροπιτίο, μια γυναίκα με φουντωτά μαλλιά σκόνταψε κι έπεσε μπροστά μου, ενώ η τυρόπιτά της εκσφενδονίστηκε στο πεζοδρόμιο. Η κύρια σηκώθηκε γελαστή αλλά εμένα αυτό μου προξένησε μεγάλη λύπη και συμπάθεια. Από εκείνη τη στιγμή έχω λοιπόν ανάγκη να σου πω κάποια πράγματα μωρό μου.
Ποτέ μη λυπάσαι υπερβολικά έναν άνθρωπο που σκοντάφτει στο πεζοδρόμιο και του πέφτει η τυρόπιτα. Είναι αναζωογονητικό για τον ίδιο και απαραίτητο για την εξέλιξη των γεγονότων και την ισορροπία του σύμπαντος που επί τη ευκαιρία δεν αποτελεί παρά ένα μικρόνιο ενός τεράστιου ζωντανού οργανισμού που είναι ακόμα μωράκι, μωρό μου.
Ποτέ μην αφήσεις το χέρι του μωρού που ήσουν κάποτε, μωρό μου. Κράτα το γερά και μη το αφήνεις να περιπλανιέται στο χάος της μνήμης σου. Πάρτο αγκαλιά και ρώτα το αν του αρέσει το μέλλον του και αυτό θα σου απαντήσει όσο πιο ειλικρινά μπορεί με τα μεγάλα ανεπιτήδευτα μάτια του.
Ποτέ μην αμελείς να κρατάς ένα ευάερο, ευήλιο και καθαρό  σπιτάκι χωρίς πολλά έπιπλα, μόνο ένα κρεβάτι με μυρωδάτα σεντόνια, κουζίνα, μπάνιο και ένα κοντραμπάσο σε ένα ψηλό βουνό, με θέα τη θάλασσα, στο βάθος του νου σου. Ένα πανέμορφο σπιτάκι με χοντρούς νησιώτικους ασπρότοιχους και σίτες στα παράθυρα για να μένουν απέξω όλες οι σκέψεις και συναισθήματα και όλα τα μικροπράγματα και τα κουνούπια της καθημερινότητας. Μόνο για σένα, ένα σπιτάκι όπου θα αράζεις, θα τραγουδάς χωρίς όρια, θα περπατάς γυμνός, θα κόβεις το ψωμί με το χέρι και θα ακούς τον αέρα να αλωνίζει από τα πέρατα του κόσμου.

Να κάτι οικουμενικό #36

Να κάτι οικουμενικό! Να κάτι αιώνιο: Η αναμέτρηση κάθε όντος με το μυστήριο της νύχτας. Η υποβλητική αισθηση της παγκόσμιας ησυχίας, η α...