Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα αυτιά σου και πίσω από τα μαλλιά σου. Δεν ανησυχώ για κάτι τώρα. Είναι από αυτές τις μικρές στιγμές, σπάνιες, που το μυαλό δεν ενδιαφέρεται για το πριν και το μετά και (προλαβαίνει να) γράφει αναμνήσεις. Φτιάχνει φωτογραφίες που κρατάνε για πάντα. Σε έχω εδώ μπροστά μου να με κοιτάς και να χορεύουμε στο δρόμο καθώς περνάει το τραίνο από πίσω μας. Το παγωτό έλιωσε...

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

Θέλω να...

...γίνω ένα χεσταράδικο περιστέρι, να κοτσιλάω στα κεφάλια των ανθρώπων και όταν με βρίσουν να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω ελληνικά.

Το μαγάκι



Θέλω να 'μαι μαγάκι
Μια μικρούλα σπίθα να 'χω στα χέρια μου
Κανείς άλλος, μόνο εγώ
Ξέρω πια, δε φοβάμαι
(μόνο εγώ)
Έχω τη σπίθα μου που θα νικήσει τα πάντα

Το κοινό


Τα φώτα έσβησαν και αυτό σήμαινε για το κοινό πως έπρεπε να σωπάσουν, να μην κάνουν άλλο θόρυβο συζήτησης, τηλεφώνου ή τριψίματος χαρτιού. Το εγγραμματισμένο κοινό, ως κοινό, ως ένα σώμα, αντιλήφθηκε αμέσως την αλλαγή ως επιτακτική ανάγκη χαμηλώματος της έντασης και όντως κάθε συζήτηση και γέλωτας μιας μεσσαίας έντασης που υπήρχε, μετατράπηκε σε ψίθυρο. Σκοτάδι απλώθηκε και μόνο λίγα φώτα που απευθύνονταν στους ανθρώπους της σκηνής - από σπόντα χαϊδευαν λίγο και μένα τα μάτια μου.
Άνθρωποι με αποφασιστικό και γρήγορο βηματισμό άρχισαν να εμφανίζονται, ο ένας μετά τον άλλο στη σκηνή. Ήταν οι μουσικοί. Ο καθένας συναντούσε το δικό του όργανο με σοβαρότητα και λίγη απάθεια. Ο καθένας αναγνώριζε το όργανό του ανάμεσα στα άλλα όπως μια μάνα το μωρό της σε αίθουσα με θερμοκοιτίδες, αλλά χωρίς τον ανάλογο ενθουσιασμό. Ήταν οι μουσικοί και το κοινό αμέσως το υποψιάστηκε! Με άψογο συγχρονισμό κάθε μέλος του κοινού χρησιμοποίησε τα χέρια του ως εργαλείο παραγωγής πρίμου κρότου! Το χειροκρότημα! Χωρίς καμία πρόβα άναψε και απλώθηκε αρμονικά σε όλο το χώρο σαν ξαφνική μπόρα, πήρε τον - πολύ συγκεκριμένο - χρόνο του και έσβησε. Άγνωστο πώς. Τι συγχρονισμός! Χαρούμενα χέρια ενώνονταν και χωρίζονταν στον αέρα! Τι ενδοεπικοινωνία! Θα ήθελα να γνωρίσω αυτόν που το ξεκινάει. Σκέφτεται άραγε κανείς το χειροκρότημά του? Κι αν ναι. τι κάνει? Έχω βρεθεί πολλές φορές σε συναυλίες και πάντα είχα αυτήν την ανασφάλεια. Θα χειροκροτήσω καλά? Θα προσέξει κανείς την αδυναμία μου να κρατήσω σωστά το ρυθμό? {Έχω παρατηρήσει πως ξεκινάει με επιβραδυμένο τέμπο που επιταχύνει ανοδικά, αλλά δεν προλαβαίνω να μετρήσω} Αν έχω το τελευταίο χειροκρότημα πειράζει να το σβήσω απότομα ή πρέπει όπωσδήποτε να κάνω faid out? Πάντα είχα το τελευταίο χειροκρότημα, έμενα πίσω. Όλοι ξέρουν πολύ καλά που να σταματήσουν, μα εμένα μου φαίνεται θαυμαστό...θαυμαστό και δύσκολο! Δεν το χωράει ο νους μου.
Κι αν είπαμε μερικές βλακείες, που δεν ταίριαζαν με την αρμονία και το ρυθμό που τόσο γουστάρουμε στις συζητήσεις μας, δεν πειράζει.. Η επιλεκτική μνήμη μας θα τις αφαιρέσει με χειρουργική ακρίβεια και μαεστρία…σαν πρόωρες ρυτίδες…η επιλεκτική μνήμη της ταυτότητας του ‘εμείς’ μας…

The Fingersingers


Πρόσφατα ανακάλυψα ότι τα δάχτυλά μου όχι απλά έχουν άλλη προσωπικότητα το καθένα αλλά μπορούν να τραγουδούν και πολυφωνικά.

Έφευγα όταν ήρθες…

Mου τη σπάνε αυτές οι συμπτώσεις… μου χαλούν την αρμονία… έφευγα και τότε ήρθες και με κοίταξες στα μάτια με αυτό το ηλίθιο ύφος σου που θυμίζει κάποιο μηρυκαστικό.. το λατρεύω.. αναρωτιέμαι τι είδους σκέψεις το συνοδεύουν αλλά δεν πρόκειται να σε ρωτήσω γιατί αγαπώ το μυστήριο.. το μυστήριο που μόνη μου έχω χτίσει στο μυαλό μου.. ήρθες και με κοίταξες αλλά εγώ κοίταξα αλλού.. πολύ λίγο έμεινα στο βλέμμα σου.. δεν ήθελα να νομίσεις ότι.. ή μάλλον δεν ήθελα να δώσω εντύπωση.. θα ήθελα να μείνω άλλο λίγο…έφευγα αλλά ήθελα να κάτσω.. με μαγνητίζεις όταν έρχεσαι.. όταν μπαίνεις μέσα στο χώρο.. μπορώ να σε αναγνωρίσω ανάμεσα σε χιλιάδες άτομα από πολύ μακρινή απόσταση.. κάποιος πρέπει να αναγνωρίσει αυτό το ταλέντο μου.. να με βραβεύσει, ή να υπήρχε ένα τέτοιο επάγγελμα με υψηλές αποδοχές, λίγες ώρες και καλή σύνταξη.. κάθε μέρα βλέπω ανθρώπους που σου μοιάζουν…μπορώ να τους ξεχωρίζω κι αυτούς.. όλοι είναι κακές απομιμήσεις… κάτι δεν είναι σωστό επάνω τους.. μπορώ να εντοπίσω την ελάχιστη μονάδα διαφοράς τους από σένα.. το φώνημα στη λέξη..

Έφευγα.. δεν μπορούσα να μείνω άλλο.. δεν έκανα τίποτα γι αυτό…

Τι μπορεί να είναι μια μεγάλη απόδραση;


(Great Escape - P. Watson)

ανάμνηση του καλοκαίρι

Μύριζε γαρύφαλλο, παλιά μυρωδιά, θύμιζε 50s, αν και δεν έχω ζήσει ποτέ τότε. Χα... ναι γαρύφαλλο σε ελαφρύ ξύλινο μπουκαλάκι, λουστραρισμένο όμως. Ο ήλιος ήτανε απογευματινός, σχεδόν τέλειωνε η βάρδιά του και τα μαλλιά μας έμοιαζαν πορτοκαλί (ενώ δεν ήταν). Το καλοκαίρι ο χρόνος αλλάζει σαν τα φίδια, γίνεται άξεστος, μπερμπάντης και βρωμάει ο κωλαρίκος του.
Οι άνθρωποι το καλοκαίρι γυαλίζουν απ' τον ιδρώτα, σαν μεξικάνικα φασόλια. Τα μαλλιά τους ανακατεύονται και αναψοκοκκινίζουν απ' τη ζέστη. Τα πρωϊνά είναι άσχημοι σαν τσουτσούνια. Το βράδυ όμως γίνονται όμορφοι. Αρκετά όμορφοι. Κι εμείς τότε είμασταν όμορφοι. Δεν γυαλίζαμε πολύ. Είμασταν ροδομάγουλοι. Οι κουρτίνες είχαν γαλάζια λουλουδάκια και ένιωσα εύθυμα όπως σε λευκα σεντόνια. (μύριζε και γαρύφαλλο).. ένιωθα σαν λουκούμι.

Βοτάλειος Πόρος


Ο άγνωστος Χ του ανθρώπινου σώματος... Άγνωστο γιατί σε μερικούς ανθρώπους παραμένει ανοιχτό μέχρι τα 20 ενώ συνήθως κλείνει με το που σκας στη γη. Πόσο μάλλον ο λόγος θέσης του στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος...(Νομίζω κάτω από την αριστερή μασχάλη, δε βάζω όμως και το χέρι μου στη φωτιά -ποιος θα το έβαζε εξ' άλλου, δε νομίζω να το έχεί κάνει κανείς, όσο σίγουρος και να είναι γι' αυτό που έχει να πει.. απορώ πως βγήκε αυτό το απόφθεγμα.. απόφθεγμα λέγεται αυτό;)

Γιατί κλείνει; Εκφράζει την απώλεια της παιδικότητας; Το χαμό της αγνότητας; Την έναρξη μιας αργόσχολης ζωής, γεμάτη ευθύνες και φραπέδες; Ή μήπως είναι η πύλη στο άπειρο, στη μαγεία, στο φανταστικό και αν δε χρησιμοποιηθεί σωστά κλείνει;
Άγνωστο...

Σπλήνα...!

Το μεγάλο ερωτηματικό του ανθρώπινου σώματος, η επιστήμη σηκώνει τα τσουτσούνια ψηλά. Είναι θηλυκιά; Μάλλον ναι...

Τι κάνει; Γιατί βρίσκεται εκεί;

Είναι ένα μυστήριο...Ένα μυστήριο που κάθε άνθρωπος, κάθε πολιτικός και κάθε ομοφυλόφιλος υπεύθυνος marketing Ανώνυμης Εταιρείας κουβαλάει μέσα του.

Ο άνθρωπος εικάζει, αλλά μια μαγεία θα γυροφέρνει το θαυμαστό αυτό, μακρόστενο, στυφό, αγέρωχο όργανο, σαν αιώνιο πέπλο

Ανήκει στη θεωρία του: "όλα έχουν ένα λόγο ύπαρξης"; Σίγουρα... μα ποιον;!

Είναι το μαύρο πρόβατό; Το περιθώριο; Ή μήπως η μυστική μητέρα, το άνθος του κακού, ο δεύτερος εγκέφαλος, η πηγή του ασυνειδήτου, μια πύλη σε παράλληλες πραγματικότητες...;

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Ανάμνησεις από το αναμνησόκουτο (intro)


Η μνήμη μου είναι ένα κουτί γεμάτο μπουρμπουλήθρες. Μερικές φορές το ανοίγω και τις αφήνω να αιωρηθούν δίπλα μου ή γύρω μου. Η κάθε μία έχει άλλη μυρουδιά και όταν τις κοιτάζω με κοιτάζουν κι αυτές.

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...