Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Τώρα;

Αφήστε τις τρίχες σας να σηκωθούν χωρίς αναστολές.


Το μπλουζ για το καλοκαίρι που φεύγει

Περπατάω ανάμεσα σε βρεγμένα στάχυα. Ο ήλιος ντρέπεται να βγει. Οι μόνοι μου φίλοι είναι οι ξεραμένες μαργαρίτες, κάποιες πέτρες, μια ήσυχη εκκλησία και ένα πεταμένο κουτί viagra. Ο αέρας κουρελιάζει τα μαλλιά μου. Δεν πειράζει.
Αυτές τις μέρες, μια τσιπούρα με χαστούκησε με την ουρά της στο πόδι και ένα τριζόνι που είχα την τύχη να συναντήσω με έκανε πέρα, δήθεν-τάχα κατά λάθος.
Τσαλαπάτα με γκιόνη. Κι εσύ τζίτζικα.
Ξεχάστε με μουσμουλιές και πέργκολες. Εγώ δε σας ξεχνώ! Φρούτα μου και φρουτάκια μου! Όμορφα σταφυλάκια μου και κερασάκια μου. Κι εσύ χοντρέ καρπούζη. Σε αγάπησα απ' την αρχή αυτό το καλοκαίρι, με πότισες με το αίμα σου, τον ήλιο στην καρδιά μου.
Θα πνίξω τα δάκρυά μου σε πιχτή θάλασσα, μάυρη από τη νύχτα. Μια νύχτα που δεν θα έχω αύριο πρωινό ξύπνημα, σπάνια πλέον νύχτα.
Μυρίζω κουρασμένη συκιά. Τα σύκα μάζεψαν τα παχυλά τους φορέματα και αποδημούν. Θα βρώ κάτι άλλο που να κριτσανάει, ίσως ακτινίδιο αλλά δεν θα έχει την ίδια ηδονή. Αν μπορούσα να βυθιστώ για λίγο σε ένα γιγάντιο σύκο...

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...