Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Σπονδυλική στήλη

Τον τελευταίο καιρό εμπιστεύομαι την σπονδυλική μου στήλη περισσότερο από οτιδηποτε μέσα μου. Ίσως πιο σωστό είναι να πω ότι πιστεύω σ' αυτήν. Όλα εκεί τα νιώθω. Το ανατρίχιασμα, τη μουσική, την θαλπωρή, τις πιο ενδόμυχες ανάγκες για συγκεκριμένο είδος κινήσεων. Η σπονδυλική στήλη μιλάει τη γλώσσα του σώματος, έχει δική της γλώσσα και δική της συνείδηση. Όσα έζησα είναι γραμμένα πάνω της και με κάθε κουβέντα της τα μαρτυράει όλα με μια κίνηση. Τα ξερνάει όλα σε μια οποιαδήποτε στιγμή.

Σοκολάτα και κανέλα


Αυτό το χέιμώνα θα χορεύω σιωπηλά.
Θα μυρίζω και θα γεύομαι μόνο σοκολάτα και κανέλα.
Κανείς μη μου πάρει τη γλυκιά γεύση της μοναξιάς μου για λίγο.
Μη σκουπίσετε τα ξερά φύλλα από την αυλή μου και μη καθαρίσετε τα πατζούρια μου.
Δεν μεταφέρω κάτι.
Η τσάντα μου είναι αδειανή και η καρδιά μου γεμάτη χαρτί υγείας ή βαμβάκι.
Έτσι νιώθω καμιά φορά... σαν σύννεφο.
Και δεν μπορώ να το εξηγήσω σε κάποιον. Ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.
Ούτε καλό ούτε κακό, ούτε άσπρο ούτε μαύρο.
Νιώθω σαν ένα κλειστό μπουκάλι: δενμπορώ να το ανοίξω και δεν ξέρω αν θέλω να πω σε κάποιον δυνατό να μου το ανοίξει.
Θα ήθελα να το ανοίξω μόνη μου με τη δική μου δύναμη.
Ακόμα καλύτερα θα ήθελα να ανοίξει μόνο του.

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...