Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Φανταστικός δίαλογος φανταστικής γυναίκας και φανταστικού άντρα

Γ:-Τηγανητό καρότο ετοίμασα για πρωίνό αγάπη μου, θές να φάμε;
Α:-Ναι καρδιά μου!
Γ:-Μα για ένα λεπτό.. εσύ δεν υπάρχεις
Α:-Τι εννοείς δεν υπάρχω;
Γ:-Εννοώ ότι όχι μόνο δε σε βλέπω αλλά δεν ξέρω και αν σε έχει δει ποτέ κανείς.
Α:-Α ναι, έχεις δίκαιο σ' αυτό. Άραγε θα ταιριάζουμε;
Γ:-Εννοείς αν έχω μεγάλα βυζιά;
Α:-Κι αν συναντηθούμε;
Γ:-Μετά τι; Θα είναι αλήθεια φαντασμαγορικά;
Α:-Δεν ξέρω, γιατί δεν ξέρω καν αν είμαι αυτός που νομίζεις.
Γ:-Δεν ξέρω τι νομίζω.
Α:-Ακριβώς. Ξέρεις, μάλλον φταίω κι εγώ.
Γ:-Γιατί; Φταίω κι εγώ;
Α:-Όχι, αλλά...
Γ:-Αν ψάξω να σε βρω;
Α:-Όχι σε παρακαλώ, το ξέρω ότι κάποιος πρέπει να κάνει κάτι άλλα όχι εσύ.
Γ:-Με κούρασες.Τι άνθρωπος είσαι εσύ;
Α:-Είμαι αυτό που κανείς δεν περίμενε ενώ θα έπρεπε.
Γ:-Θα ζευγαρώσουμε ποτέ;
Α:-Χιονόμπαλα..
Γ:-Όπως το περίμενα.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Πατημένες τσίχλες της μνήμης



Αν όλη μας η μνήμη είναι ένας τεράστιος σκουπιδότοπος όπου πολύ λίγα από τα πράγματα έχουμε καταφέρει να βάλουμε σε τάξη και οι περισσότερες αναμνήσεις και στιγμιαία συναισθήματα μας είναι όλα πεταμένα εδώ κι εκεί σαν πατημένες τσίχλες, σήμερα πάτησα μία από αυτές.
Και όταν κόιταξα να δω τί πάτησα ήταν μια φευγαλέα αίσθηση παιδικής ξεγνοιασιάς από ένα στίχο: "το καλοκαίρι αυτό έκανα ένα αυγό", ένα παιδικό τραγουδάκι χωρίς ιδιαίτερο νόημα, που είχαμε γράψει με την ξαδέρφη μου, που μαρτυράει το πόσο ξέγνοιαστα μπορεί να σκέφτεται ένα ανθρώπινο ον, χωρίς να παίρνει τις ευθύνες του πολύ σοβαρά και τον εαυτό του σο-βαριά και να ισορροπεί αξιοθαύμαστα.
Να μπορεί χωρίς προσπάθεια να είναι μια ανάλαφρη ύπαρξη όπως ένα λουλούδι και ξαφνικά ο σκουπιδότοπος να γίνεται ένας κήπος και οι πατημένες τσίχλες να γίνονται λουλούδια και δέντρα.

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...