Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Σε ένα πειρατικό πλοίο

Αν έχετε την ευγενή καλοσύνη και δεν σας κάνει κόπο πατήστε play να παίζει 
το γραμμόφωνο καθώς διαβάζετε αλλιώς γίνεται μισή δουλειά. θενξ




 Είμαι σε ένα πειρατικό πλοίο και ψάχνω να σε βρω στα κύματα, μάταια ίσως. Η θάλασσα γαργαλάει τα μάτια μου με τους φωτεινούς νευρώνες της κι αυτό με υπνωτίζει. Χάνω πάλι τον προορισμό μου. Καλούμαι να είμαι πειρατής ενώ είμαι μόνο ένας παπαγάλος και αυτό με συνθλίβει.
    Είμαι σε ένα πειρατικό πλοίο αλλά με έχει κουράσει η πειρατική ζωή. Μου δημιουργείται όλο και συχνότερα η ανάγκη να αράξω κάτω από ένα ήσυχο μπανανόδεντρο και να βρω το νόημα της ζωής ή οτιδήποτε θα μπορούσε να με απασχολήσει τις δύσκολες μεσημεριανές ώρες. 
  Να φτιάξω πρόχειρα πνευστά από καλάμια, να βρω μικρά σκουληκάκια στην άμμο, να κλάψω για το είμαι που χάθηκε, όπως το φίδι όταν χαιρετάει το παλιό του δέρμα. Λένε ότι κάθε 7 χρόνια αλλάζουμε όλα μας τα κύτταρα. Πού πάνε λοιπόν όλα αυτά τα κύτταρα του εγώ μας; που πάει ο παλιός μας εαυτός; πέφτει στο κάτω μέρος της κλεψύδρας του χρόνου μας; 
Είναι κρίμα που είμαστε τόσο ηλίθιοι απέναντι στον έρωτα και στο θάνατο.

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...