Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2012

Αληθινή ιστορία

Εικόνα
Πολλές φορές αναρωτιόμουν γιατί είμαι τόσο περίεργη να μάθω κάποια πράγματα. Από που πηγάζει αυτή η φλόγα μέσα μου.. η φλόγα της ανάγκης να μάθω την αλήθεια! Μέχρι που η μαμά μου, μου διηγήθηκε αυτή την ιστορία και τότε κατάλαβα ότι κάποια πράγματα, απλά τα κουβαλάμε στο DNA μας.
   Μια γυναίκα κάθεται στην αυλή της και καθαρίζει φασολάκια στο φως του ήλιου. Τη λένε Ακριβούλα. Η Ακριβούλα απολαμβάνει τον αστραφτερό μπλε ουρανό και τον πρωινό ήλιο. Ακόμα και που αναγκάζεται να μισοκλείνει τα μάτια της, το ευχαριστιέται, γιατί είχε υποστεί πολύ κρύο αυτόν το χειμώνα. Λατρεύει την ησυχία αυτής της ώρας που όλοι λείπουν από το σπίτι, τα παιδιά και ο άντρας στα χωράφια για δουλειές, ακόμα και οι διπλανοί από το μοναδικό γειτονικό σπίτι, που είναι αρκετά πιο πέρα, γιατί το χωριό είναι πολύ αραιοκατοικημένο.      Καθαρίζει τα τραγανά φασόλια σε έναν κουβά, στα γόνατά της και το βλέμμα της πλανάται στις ελιές, απέναντι, και σκέφτεται τη φετινή σοδειά, τις κουβέντες με τις γειτόνισσες, την …

Σχετικά με τον Πούμα (συνέχεια)

Εικόνα
Ποιος το περίμενε... τελικά ακόμα και ο σκυλίσιος ενθουσιασμός, ο πιο φημισμένς ενθουσιασμός δεν είναι παντοτινός..είναι κι αυτός αντιστρόφως ανάλογος του χρόνου...       Σήμερα το πρωί - όπως πάντα - βγήκα από το σπίτι σαν θύελλα, τρέχοντας προς το αμάξι (το πρωινό ξύπνημα είναι ενάντια στη φύση κάποιων ανθρώπων και είναι άδικο) και περίμενα από συνήθεια την έφοδο του Πουμα... να τρέξει χαμογελαστός, κουνώντας την ουρά του τόσο που να χάνει τον προορισμό του, και να μου δαγκώνει παιχνδιάρικα τις γάμπες κι εγώ να ξεκαρδίζομαι και να φοβάμαι μην τον πατήσω - όπως κάθε πρωί..αλλά όχι, δεν..σήμερα ΔΕΝ το έκανε!.      Ήταν με έναν φιλαράκο του, ίδιου μεγέθους, αρκετά νταή, τον ξέρω τον τύπο, τον έχει μια γειτόνισα και τον φωνάζει  Μάρκο.. από τότε που πήγα να τον χαιδέψω και με δάγκωσε έκοψα επαφές μαζί του.. αλλά να που τώρα έχει γίνει κολλητός με τον Πούμα και προφανώς ασκεί κακή επιρροή επάνω του.. Καταρχάς έχουν το ίδιο κούρεμα και το βράδυ τους ακούω που κυνηγάνε αυτοκίνητα πα…

Να μείνω ή να φύγω;

Εικόνα
Αν έχεις ήδη κοιτάξει το ρολόι σου πάνω από δυο φορές, φύγε, μην κάθεσαι παραπάνω.
Αν ξέχασες την ώρα και αναρωτιέσαι "να απολαύσω αυτή τη στιγμή με κλειστά μάτια ή με ανοιχτά;" τότε σίγουρα μείνε..
Αν ο χορός σου μοιάζει με σανίδες κολλημένες με σελοτέιπ, και η μουσική δε σε χορταίνει και προστάζεις με θυμό τα πόδια σου να πατήσουν τα βήματα που πρέπει και σε απασχολεί αν σε κοιτάνε, τότε μη χορέψεις
Αν η μουσική ηλεκτρίσει τη ράχη σου και ακούσια υπακούσεις στο ρυθμό της,  και αν τα πόδια σου μόνα τους ξέρουν δικά τους βήματα, και πετάς σαν τον αέρα με ένα χαμόγελο στα χείλη, τότε χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο..
Αν είσαι κάπου που χρειάζεται να φοράς το στητό χαμόγελο και τα μάτια σου δεν συμφωνούν, αν σκέφτεσαι πώς πρέπει να πεις κάτι για να ακουστεί καλά, μην κάθεσαι άλλο, μη χάνεις άλλο χρόνο εκεί
Αν το γέλιο σου ρέει σαν γάργαρο νερό και η καρδιά σου γελάει και ανασαίνει τότε μείνε! σίγουρα μείνε!

Η ώρα είναι 5:29

Εικόνα
Η ώρα είναι 5:29 ή τουλάχιστο έτσι ισχυρίζεται το ρολόι του υπολογιστή. Είναι μια ώρα δύσκολη αφού πριν λίγο ξύπνησα από έναν εφιάλτη.     Ήμουν σε ένα δρόμο, με αυτοκίνητα παρκαρισμένα δίπλα ακριβώς από ένα ποτάμι, γεμάτο πρασινάδες δεξιά και αριστερά.Θύμιζε λίγο Τέμπη. Βρισκόμουν εκεί και συνομιλούσα με έναν άνθρωπο (μάλλον) που δεν θυμάμαι καθόλου ποιος ήταν, το μόνο που θυμάμαι γι αυτόν είναι ότι είχε iq αμελητέας ποσότητας, ίσως και να έμοιαζε λίγο με τον σρεκ, και προσπαθούσα να του εξηγήσω πώς μπορεί να κάνει κάποια μαγικά για να αιωρηθεί... αυτός δεν καταλάβαινε και εγώ καλοπερνούσα κάνοντας ξανά και ξανά το μαγικό της αιώρησης επιδεικνύοντας το ταλέντο μου στη μαγεία, πέταγα για λίγο και προσγειωνόμουν πάλι.
   Μικρές νεραϊδούλες άρχισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Ήταν διάφανες και πετούσαν με αστρονομική ταχύτητα πέρα δώθε κάθε φορά που ανέβαινα. Ο βλάκας με τον οποίο συνομιλούσα δεν μπορούσε να τις αντιληφθεί.. "Νάτες!" του έλεγα "Να! πάλι! δεν…

Ανακοίνωση

Εικόνα
Σε γενικές γραμμές, όταν αναρρωτιέται κανείς πώς να λειτουργεί στα δύσκολα, σε στιγμές που χρειάζεται σκέψη, σε μικρούς ή μεγάλους διχασμούς, βασανιστικά διλήμματα, αμφιβολίες για το αν πρέπει ή αν δεν πρέπει να κάνει κάτι, αποφάσεις ζωής, νομίζω ότι η καλύτερη και ίσως η πιο υγιής απόφαση είναι να κάνει ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο, ό,τι του περνάει απ' την κεφάλα.
      Καμία λήψη απόφασης δεν θα έπρεπε να απασχολεί ένα μυαλό πάνω από 5 λεπτά. Μετά ακολουθούν επαναλήψεις, πολλή ανάλυση, πολλή λογική, λίγο καρδιά, ανούσιες λεπτομέρειες και σταδιακά κάψιμο.

Φαέθων

Το γατί στην αυλή μας είναι μάλλον άγγελος ή αυτόφωτο αστέρι ή κάτι τέτοιο. Για πολύ καιρό νομίζαμε ότι είναι θηλυκό και το φωνάζαμε Μίτση, μετά Αναμπέλα και μετά Μόρφω, όμως κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι δεν είναι κορίτσι, αλλά ούτε με αγόρι μοιάζει, ούτε με κάτι ενδιάμεσο και έτσι το ονομάσαμε Φαέθων γιατί πραγματικά φαίνεται να φωτίζεται από ένα δικό του φως. Είναι άσπρο με μια πολύ αχνή πορτοκαλί γραμμή πάνω από τα μάτια του. Μάτια γαλάζια που ακτινοβολούν και σε καθηλώνουν.    Πολλές φορές όταν υπάρχουν φόβοι,άγχος που ταράζει τη καρδιά μου, καθημερινά ερωτήματα, ψάχνω την απάντηση σε αυτά τα μάτια, έχω την τύχη αυτή. Απλώνεται μια παράξενη σιωπή όταν συνομιλούμε έναν μακρύ διάλογο με τα μάτια. Τίποτα που μπορώ να περιγράψω με λέξεις, απλά όλη η ισορροπία του κόσμου βρίσκεται στη μορφή του, στο βλέμμα του, στο περπάτημα το αέρινο, πώς πρέπει να είναι τα πράγματα, τι έχει νόημα και τί δεν έχει, το δίκαιο και το άδικο, όλα βρίσκουν τη θέση τους σε αυτά τα φωτεινά μάτια του αγγέ…

Nuages

Εικόνα
Εχτές, τάισα πάλι τα μάτια μου σε ένα ταξίδι με αυτοκίνητο. Είχα την τύχη να δω το εργοστάσιο που φτιάχνονται τα σύννεφα. Είναι ένα μικρό εργοστάσιο στη μέση του πουθενά, φυτεμένο μέσα σε πράσινες πεδιάδες. Από το φουγάρο του έβγαινε μια συννεφένια γραμμή που οδηγούσε σε τεράστιες φούσκες από σύννεφα που κάλυπταν όλο τον ουρανό. Όταν γλύκανε ο απογευματινός ήλιος, μας φωτογράφιζε με τις ροζ ακτίνες του και τα σύννεφα στάζαν σιρόπι στις πλαγιές.      Και αργότερα, πιο κάτω, κάποια οινοπνευματί μικροσύννεφα, κουρασμένα από τα πήγαινέλα της μέρας, είχαν απλώσει το κορμί τους στις κορυφές μιας σειράς βουνών, κάνοντας τάχα πώς είναι τα βαμβακένια μαλλιά τους. Τόση ομορφιά, νόμιζα ότι ήταν αρκετή να μαγέψει και τον πιο απαθή νου, κι όμως πώς γίνεται και υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να φυλακίζουν μονόκερους.

Το πρόβλημα του συναφιού

Εικόνα
Τα κακό με τα καλά ντοκιμαντέρ και τα καλά βιβλία είναι ότι δεν τα βλέπουν ποτέ αυτοί που θα είχε νόημα να τα δουν, κι αν τύχει να τα δουν, θα τα προσπεράσουν γιατί δεν θα  τους αγγίξει ή δεν θα καταλάβουν καν τη γλώσσα τους. Θα τα δουν αυτοί που συμφωνούν και τα έχουν σαν ευαγγέλιο, θα το μοιραστούν με άλλους του ίδιου συναφιού αλλά έτσι δεν αλλάζει κάτι.       Ο καθένας παραμένει στο συνάφι του και στην ασφάλεια του συναφιού του. Και η απέχθεια αυτή του κάθε συναφιού για το άλλο είναι που θρέφει τον δηλητηριώδη κισσό με το παχύ του φύλλωμα που καλλιεργήθηκε με τόση προσοχή ώστε να διατηρούμαστε διαιρεμένοι, απομονωμένοι, φοβισμένοι και οργισμένοι ο καθένας στη φωλιά του, ενώ ταυτόχρονα υποφέρουμε όλοι από την ίδια ασθένεια.