Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Ακούγεται οικειο;

Αποτέλεσμα εικόνας για free illustration

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μεγάλο από σένα, σεβαστό, αλλά αυτό πλέον δρασκελιζει πάνω σου και σε τσαλαπαταει.
Υπάρχει πολλή κριτική στα περισσότερα κεφάλια, σαν λίπος.
Φλερτάρεις με την ιδέα της αποχής από κάτι που δεν σε εξελίσσει πια, οι άνθρωποι γύρω σου υποφέρουν από βαμπιρισμο και όταν σε βλέπουν να διαφέρεις πασχίζουν να σε αφομοιώσουν, θέλει τόσο αυξημένη εγρήγορση, θέλει τόσο συγκέντρωση καθημερινή, ώστε να μπορείς τουλάχιστον να κρατάς τη δύναμη σου πάνω από τις ανώφελες ανταλλαγές στείρας ενέργειας,
Έχω νέα, είναι οκ να μείνεις απέξω.
Έχω νέα, το δράμα είναι ληγμένο εδώ και καιρό.
Και είναι τόσο δροσερός ο αέρας της ελευθερίας και της τόλμης να περπατάς έξω από τις γραμμές.

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Να κάτι οικουμενικό #36

Να κάτι οικουμενικό! Να κάτι αιώνιο: Η αναμέτρηση κάθε όντος με το μυστήριο της νύχτας. Η υποβλητική αισθηση της παγκόσμιας ησυχίας, η αμηχανία απέναντι στη γιγαντια ομορφιά και το απειρο των αστεριων, η ταύτιση με ένα από αυτά. Η μικρή αχανής μοναξιά ολων στην έρημο του σύμπαντος, η θολή ανάμνηση μιας τόσο παρόμοιας μήτρας.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Αντιφατική ανακοίνωση

                                                     Î‘ποτέλεσμα εικόνας για multiple dimension

Όσο περισσότερο αντιφατικές αλήθειες μπορέσουμε να κατανοήσουμε, τόσο πιο κοντά είμαστε στην αλήθεια.

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Ξύπνημα

                                                        
mujer-acostada-con-vestido-amarillo

   Το άνθος του λεμονιου και του νεραντζιού φέρνουν την άνοιξη αλλά το καλοκαίρι το φέρνει κάποιο άλλο μυστηριώδες λουλούδι, ένα νυχτερινό και γλυκό που δεν έχω ανακαλύψει ακομα ποιο είναι αλλά ίσως ούτε θέλω να μάθω γιατί έτσι παραμένει κάτι άμορφο, σαν πνεύμα. Το πνεύμα του νέου καλοκαιριού. Κάτι ξυπνάει μέσα σου σαν χαραμάδα φωτός και το ξέρεις, μέχρι τα βάθη της ύπαρξης σου, ότι είναι ηλίθιο να παριστάνεις τον μεγάλο και πολυάσχολο κάνοντας μεγαλίστικα πράγματα και μπορεί να ξεγελάς τους άλλους αλλά όχι τον παιδικό εαυτό σου.
    Γιατί αυτος ακριβώς αναστένεται όταν σε βρίσκει αυτό το άρωμα, όσο και αν προσπάθησες να τον παραμερίσεις για να χωρέσεις στα κουστούμια αυτου του κόσμου.  Γιατί ένα από τα κυριότερα αγωνίσματα των αισθήσεων είναι το ποια από τις 5 μπορεί να σε ταξιδέψει πιο γρήγορα στο χρόνο, κι όσοι ψάχνουν πώς να χρονοταξιδέψουν πρέπει να βρουν εκεί την απάντηση, στις αισθήσεις. Τι είναι αυτο που κάνει ένα αληθινό άρωμα λουλουδιου (και όχι ψεύτικο, τα συνθετικά αρωμάτα φτάνουν μόνο μέχρι τη μύτη) πιο δύνατο και απο τη μουσική στο χρονοταξίδεμα; το γαργάλητο στην κοιλιά, το ηλέκτρισμα της σπονδυλικής στήλης, μια ανάμνηση λαχτάρας για θάλασσα ή ένα ακόμα πιο βαθύ ένστικτο; Ποιος ξέρει; 
     

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Τηλεφωνί

Εκείνο το πρωί το μυαλό μου έκανε υπεράνθρωπες σκηνοθετικές προσπάθειες να συνδέσει αρμονικά το χτύπημα του τηλεφώνου με το όνειρο που έβλεπα. Είχα πέσει λέει στα βρώμικα πράσινα, ακίνητα νερά ενός λιμανιού και κανείς δεν μου έδινε σημασία μέχρι που ήρθε ένα λιμενικο κουδουνίζοντας όπως ακριβώς το σταθερό μου. Σηκώθηκα χρησιμοποιώντας μόνο το ένα μάτι για να βλέπω, και με διάθεση πυγμάχου. Μια νεανική αντρική φωνή όλο ενθουσιασμό ξεφώνισε:
“Είμαι κάκτος.. δε χρειαζομαι πολλή φροντίδα, μόνο λίγη αγάπη”.
“Κοιμόμουν” λέω…
“Συγγνώμη, ήθελα να το μοιραστώ”
“Είστε από εταιρεία τηλεφωνίας να υποθέσω... τι άλλο θα σκεφτείτε για να σας γινουμε συνδρομητές”
“Η προσφορά μας είναι μοναδική και διαρκεί μόνο μέχρι σημερα το απόγευμα”
“Γιατί κουράζετε το στόμα σας με αυτά τα αισχρόλογα; τι έγινε με τα ονειρα σας; ”
“Έχω... αλλά προς το παρόν θέλω να συμπληρώσω το καρέ των συσκευών που συνοδεύουν τους ανθρώπους της εποχής μας”
“Οχι χάρη σε μένα πάντως”
“Γιατί;”
“Οι άνθρωποι πρέπει να αρκούν γυμνοί”
“Γιατί εσείς δεν συσκευοφορείτε?”
"Ναι..η αλήθεια είναι ότι και εγώ επιπλέω στο ποτάμι αλλά έχει πολλή σημασία το τι διαλέγεις να κάνεις τον εαυτό σου τα πρωινά”
“Σας αγαπούμε και θέλουμε να σας χαρίσουμε τον κόσμο όλο”
“Χαρίστε μου ένα λεπτό να ακούσουμε μαζί ένα τραγούδι ή νας μιλήσω για τη γάτα μου”
“Ευχαριστούμε που σας καλέσαμε¨
“Μη με ξαναπάρετε εκτός αν χρειαστείτε κάποια συνταγή με σοκολάτα”
<λυγμ>

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Η απόλυτη ερώτηση του κόσμου και του σύμπαντος γενικά


  Την Α.Ε.Κ.Σ.Γ. την ανακάλυψα όχι σε κάποιο χαλαρό ταξίδι ή ξάπλα, δίπλα στην θάλασσα όπου συνήθως αναδύονται και φυτρώνουν οι πιο νόστιμοι σπόροι σκέψης. 
   Και όμως προέκυψε σαν ανάμνηση όλων αυτών των στιγμών που μου έδωσε η θάλασσα. Όλες αυτές οι νανοστιγμές που κατάλαβα το μεγαλείο της, που τα μάτια μου έτρεξαν όλη την έκτασή της, που μέτρησα ένα - ένα τα κύματά της κι ας ήταν δισεκατομμυριώδη, όλες τους μαζεύτηκαν σαν μικρό δροσερό συννεφο πάνω από το κεφάλι μου, την ώρα που οδηγούσα σε ώρα αιχμής στην εθνική. 
   Την απόλυτη ερώτηση την ανέσυρε μια βαθιά εισπνοή και μια καλή εκπνοή που ακούστηκε σαν κύμα στην άμμο. Τότε εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στα μάτια μου με γραμματοσειρά arial να χορεύει μέσα στη μάχη των αυτοκινήτων, πάνω στις άχαρες νταλίκες, πάνω από έναν τραυματία στα δεξιά του δρόμου, ανάμεσα σε κόρνες και αγκομαχητα φορτηγών.
-Τι θα έλεγες αν σου έλεγα ότι είσαι πραγματικά ελεύθερος?

Ακούγεται οικειο;

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μ...