Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Αγαπούλης



Ήταν ένας που αγαπούσε τόσο πολύ τον εαυτό του, όχι εγωιστικά όμως αλλά με τον ίδιο τρόπο που αγαπούσε και τους άλλους άνθρώπους, ώστε συχνά μέσα στη μέρα χαίδευε κρυφά την κοιλιά του είτε έριχνε ένα φιλικό πατ-πατ στον ίδιο του τον ώμο και χαμογελούσε με τρυφερότητα. 

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Η μεγάλη ανακάλυψη


Αυτο τον καιρό δουλεύω πάνω σε μια τεράστια ανακάλυψη. Ανακάλυψη, όχι εφεύρεση γιατί πολύ πιθανό να το έχουν βρει άπειροι άνθρωποι και τη στιγμή αυτή, άλλοι τόσοι να το ανακαλύπτουν με την ίδια κρυφή ελπίδα να είναι η πρώτοι που το σκέφτηκαν. Είναι ίσως το πιο μεγάλο πρότζεκτ της ζωής μου. Είναι ίσως η μεγάλη πρόκληση που καλούμαι να αντιμετωπίσω. 
    Αφορά αυτη τήν τάση να κάνουμε τα πράγματα που "πρέπει" διεκπεραιωτικά, γρήγορα, βιαστικά, άτσαλα. Πράγματα πέφτουν καθώς μαγειρεύεις, ένα ποτήρι πάει να αποδράσει καθώς πλένεις τα πιάτα, όλα τα άψυχα αντικείμενα προσπαθουν να αποδράσουν από τις προκαθορισμένες λειτουργίες τους και το βρίσκω λογικό. Και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους.
  Το να κάνουμε όλες αυτές τις δουλειές που πρέπει να γίνουν, αυτές που δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη αίγλη, όπως το να απλώσεις ρούχα ή να αλλάξεις χαρτί υγείας  με το γρηγορότερο δυνατό τρόπο, με το να κρατάς όσο περισσότερα πράγματα μπορείς πηγαίνοντας από το ένα δωμάτιο στο άλλο, ή να κάνεις τρέχοντας όσα χρειάζεται πριν φύγεις από το σπίτι, χωρίς να ξεχάσεις το θερμοσίφωνα και όλα αυτά που πρέπει να πάρεις, ε λοιπόν ΟΧΙ είναι λάθος στάση ζωής, είναι η αρχή όλων των προβλημάτων και εδώ έρχεται η ανακάλυψη.
   Το μυστικό είναι στο βαλς. Πρέπει να βρεις μια αγαπημένη μελωδία σε 3/4 και να την τραγουδάς, έστω κι από μέσα σου, όχι γρήγορα, αργά και μερακλήδικα. Και 4/4 μας κάνει απλά το βαλς έχει μια ροή που τη θέλουμε. Δεν θα προτείνω κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι, είναι σημαντικό να είναι προσωπική επιλογή, επέλεξε ένα ήρεμο κομμάτι, χαλαρό με νόημα.
Πρέπει να το δοκιμάσεις. Είναι ένα παιχνίδι που παίζεις με τον εαυτό σου. Πρέπει να χορογραφήσεις τις κινήσεις, όλες αυτές τις κινήσεις που έχεις συνηθίσει να κάνεις άτσαλα με την ψυχή στο στόμα, βρίζοντας τον εαυτό σου και οτιδήποτε κινείται, πρέπει να συγκεντρωθείς και να τις χορογραφήσεις σε ένα όμορφο, συνειδητοποιημένο, ήσυχο βαλς.  Πρέπει να είσαι μέσα στο ρυθμό, αυτό έιναι όλο.
   1 παιρνω τα κλειδια, 2 τα βάζω στην τσάντα μου με μια όμορφη κίνηση στο ρυθμό, 3 κλεινω την τσάντα, εν-δυο-τρι, εν-δυο-τρι, ρα-τα-τα, ρα-τα-τα. Καμιά βιασύνη, όμορφες αρμονικές κινήσεις, το πιο σημαντικό είναι η χορογραφία, το πιο σημαντικό στον κόσμο εκείνη τη στιγμή είναι το βαλς, τραγούδα το κομμάτι, μη χάνεις το ρυθμό, ζήσε το μιούζικαλ σου με όλο σου το είναι, κάνε και μια στροφή, με αγάπη απέναντι στα αντικείμενα ή και στους ανθρώπους, με κατανόηση, με συνείδηση της αξίας τους, και της αξίας του χρόνου σου και της σημαντικότητας του να ζεις συνειδητά. Αρκεί να το θυμηθείς, την επόμενη φορά που θα τρέχεις σαν δράκος με αιμορροίδες γιατί άργησες ή απλά γιατί από συνήθεια τρέχεις σαν κουρδιστό ποντίκι. Εν-δυο-τρι, εν-δυο-τρι, κάν'το στο ρυθμό.

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Σχετικά με τις ευτυχίες

Σκέφτομαι τελευταία πόσο λίγες είναι οι λέξεις σχετικά με την ευτυχία. Ίσως δεν υπάρχουν ή εγώ δε γνωρίζω λέξεις για συγκεκριμένα είδη ευτυχίας. Και ίσως βέβαια αυτό να μην είναι καθόλου κακό γιατί αφήνει τα όρια της ελεύθερα, χωρίς κανένα φρένο και κουτί που οι λέξεις βάζουν. Και ύστερα οι διαφημιστές θα τις έπαιρναν αυτές τις λέξεις, (όπως την αγάπη) και θα τις κακοποιούσαν για να διαφημίσουν τραπεζικά δάνεια ή σερβιέτες.
  Στον δικό μου κόσμο όμως αναγνωρίζω τις διάφορες ευτυχίες, μπορώ να διακρίνω τις αποχρώσεις τους και την έντασή τους όπως ξεχωρίζω μια νότα από τη διπλανή της, ή μια συγχορδία ή ένα χρώμα και τους δίνω κρυφά ονόματα και πλέον μου είναι οικείες σαν φίλες αγαπημένες.
  Καλλιεργώ τις ευτυχίες μου. Τις καλοσωρίζω. Πρόσφατα ένιωσα πάλι την ξαφνική ευτυχία από φιλοξενία. Συνήθως το νιώθω όταν μου κάνουν το τραπέζι σε ένα μέρος εκτός έδρας. Τη στιγμή που τρώω νιώθω ένα απότομο “ευχαριστώ” να ξανάβει σαν ταμπέλα νέον σε όλο το είναι μου, απλώνοντας στιγμιαία ιριδίζουσα λάμψη σε κάποια σημεία του πίσω μέρους του εγκεφάλου μου,  κάποια κομφετί, μίνι βεγγαλικά και χαμογελαστά ρακούν γύρω μου. Γίνομαι ένα θαυμαστικό (!).
    Υπάρχει και μεγαλύτερης διάρκειας ευτυχία. Σήμερα το απόγευμα ένιωσα την απαλή συνεχή δυνατή ευτυχία του να κρατάς ένα μπεμπάκι στα χέρια σου και δεν μου έχει περάσει ακόμα. Πραγματικά όταν έχεις μόλις λίγες εβδομάδες στη γη δεν μπορεί παρα να είσαι καθαρός και ελεύθερος από όλα τα φορτία τα ανθρώπινα που μεταδίδει ο ένας στον άλλο σχετικά με το τι ειναι ο κόσμος. Ας αναλογιστούμε λίγο το μέγεθος αυτής της ελευθερίας. Νιώθω δέος πλάι στο μέγεθος της, μιλάμε για μεγατόνους ελευθερίας.
   Πώς να μην εκπέμπεις κάτι υπέροχο και καινουργιο, αγνό σαν συννεφάκι, ανεπιτήδευτο όσο ένα λουλούδι. Βλέπεις αυτόν τον κόσμο για πρώτη φορά και όλα τα χρώματα διαχέονται και είσαι σε ένα ακατέργαστο χάσιμο, της απόλυτης αγαλίασης, της άπειρης, απόλυτης ευτυχίας - αυτής της οποίας είμαστε όλοι μόνιμα μέτοχοι ούτως ή αλλως - αλλά χωρίς να το έχεις ξεχάσει όπως οι περισσότεροι μεγάλοι, γιατί είσαι 100% χωρίς κρίση, γι αυτό και μυρίζεις υπέροχα και όλοι θέλουν να σε φιλάνε.
   Η ευτυχία και το ευχαριστώ είναι ίσως το ίδιο πράγμα. Η ευτυχία της δημιουργίας ίσως είναι αυτή που μας δίνει λόγο ύπαρξης, είναι ίσως ο λόγος που είμαστε εδώ. Η ευτυχία της δημιουργίας μουσικής είναι ίσως αυτό που μπορεί να παράγει ένας άνθρωπος τη στιγμή που μια λεμονιά παράγει λεμονανθούς και λεμόνια.
    Η ευτυχία που δημιουργεί η κίνηση και η ήρεμη βαθιά ανάσα, είναι μάλλον η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Το μυστήριο της Ιμογένης

Να ένα μυστήριο που κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να λύσει. Ακόμα και αν γνώριζε τη λύση δεν θα μπορούσε ποτέ να την αποδείξει. Θα μπορούσε να είναι μαθηματικό πρόβλημα ή ένα τέλειο έγκλημα. Πιο μυστηριώδες και από αυτούς τους φόνους που το θύμα είναι σε ένα δωμάτιο και όλα είναι κλειδωμένα από μέσα και ο δολοφόνος άφαντος. Κανείς δεν θα μπορούσε να ξέρει και όμως δεν είναι κάτι μεταφυσικό ενώ ταυτόχρονα είναι. Και όμως δεν είναι.  Είναι κάτι απλό, πολύ απλό και όμως κανένας δεν θα μπορούσε να το κάνει, ή να το μιμηθεί ή να το προσπαθήσει (Κάποια πράγματα δεν προσπαθιούνται). Είναι μια κοπέλα. Η Ιμογένη. 
     Η Ιμογένη δουλεύει σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο τα πρωινά μόνο, και τα απογεύματα παρακολουθεί διαφορα μαθήματα, μαθήματα βιόλας, μαθήματα τάνγκο, συμετέχει επίσης σε μια ομάδα ωμής μαγειρικής κάθε Κυριακή μεσημέρι. Κάθε Κυριακή μαζεύονται σε άλλο σπίτι, πραγματοποιούν ωμοφαγικές συνταγές, φωτογραφίζουν τα φαγητά και μετά τα τρώνε. Δεν είναι άσχημη, έχει όμορφα χαρακτηρστικά, σε όλα κανονική, σίγουρα όχι υπερβολικά όμορφη, μάλλον υποκειμενικά όμορφη. Συνήθως φοράει λολουδιαστές μπλούζες ή πουκάμισα κουμπωμένα μέχρι πάνω και ίσως αυτό να είναι τελικά το μυστικό της επιτυχίας της. Έχει έναν ιδιαίτερο δικό της τρόπο να ντύνεται που δεν το βλέπεις συχνά, χωρίς βέβαια να είναι εκκεντρικός. 

      Είναι και το άλλο. Πάντα έχει μια ατέλεια πάνω της, ένα κουμπί λείπει από το πουκάμισο, ίχνη από πράσινο μαρκαδόρο στο χέρι, μια μπούκλα που επαναστατεί, ένα χαλασμένο σκουλαρίκι, ένα παιδικό δαχτυλίδι, φριχτά παππούτσια. Ατέλειες φαινομενικά αδιάφορες που όμως αγκιστρώνουν το βλέμα. Είναι και η ηρεμία που έχει στις κινήσεις της, αυτό που λέμε καθυστερεί το χρόνο, όχι δεν το λεμε, αλλά μάλλον όλοι έχουμε παρατηρήσει ανθρώπους που ενώ όλα γύρω τους τρέχουν αυτό δεν τους επηρεάζει, αντιθέτως αυτοί επηρεάζουν τους άλλους και εξαπλώνουν γύρω τους μια χαλαρότητα. Ράθυμη, ο Μπωντλέρ θα την αποκαλούσε ράθυμη. Επίσης είναι λίγο αποστασιοποιημένη. Χωρίς να είναι αντικοινωνική, αντιθέτως συζητήσιμη και γελαστή, έχει έναν από αυτούς τους νοητούς τοίχους που υψώνουμε οταν δεν θέλουμε να παραγνωριστούμε, ένα όριο που, στην περίπτωσή της, σπάνια κανείς ξεπερνά.        
     Όλα αυτά τα μικροπράγματα σίγουρα προσθέτουν πούλιες στο πέπλο μυστηρίου που την περιβάλλει αλλά σίγουρα δεν αρκούν για να εξηγούν όλα αυτά τα μυστηριώδη εγκλήματα. Τα
3.522 εγκλήματα. Αν βέβαια δεχτούμε ότι ο έρωτας είναι ένα είδος θανάτου, αν είναι τόσο πραγματικά δυνατό. Ελάτε τώρα, μήπως απλά δεν έχετε ερωτευτεί; Αυτό είναι; Γιατί οσοι έχουν ερωτευτεί θα το ξέρουν, φαίνεται στους πίνακες του Έγκον Σίλε , αυτή η "θανατερή" - όπως την αποκαλούσε η καθηγήτρια μας στην Ιστορίας της Τέχνης - πλευρά του έρωτα, που χάνεις τον εαυτό σου και ερημώνεσαι αβοήθητος σαν το σκυλί στην εθνική. 
Το μυστήριο του πώς γίνεται αυτός ο μεγάλος αριθμός αντρών να είναι όχι απλά γοητευμένοι αλλά επίπονα ερωτευμένοι μαζί της! Δεν είναι πορνοστάρ για όνομα του Θεού και όμως 3.522 άντρες στην πόλη την έχουν πατήσει άσχημα με την πάρτη της. Και αυτή η πληροφορία, βέβαια, φαίνεται να είναι  εξαιρετικά ακριβής για να μπορεί να αποδειχθεί αφου είναι κάτι τόσο άυλο και προσωπικό ο έρωτας. Μια πληροφορία που ίσως μόνο ένας συγγραφέας θα γνώριζε για μια πόλη που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει  για να μπορεί να στέκεται από πάνω της σαν μαριονετίστας και να γελάει καθώς όλοι στην πόλη αναρρωτιούνται γιατί συννέφιασε τόσο ξαφνικά. 
    Και όχι δεν συνέβαλε κανένας θεός του ίντερνετ σ’ αυτό το “ερωτικό μακελειό” γιατί η Ιμογένη τρέφει μια έμφυτη απέχθεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι από αυτές. Βέβαια η ίδια δεν έχει ιδέα για αυτό τον αριθμό. Άραγε πώς θα ένιωθε αν το γνώριζε. Τι ένεση αυτοπεποίθησης θα ήταν, αν γνώριζε όλα τα θύματά της! Το θέμα είναι ότι η φύση του εγκλήματος είναι τέτοια, που ούτε η ίδια γνωρίζει ότι το διαπράτει, αλλά ούτε τα θύματά της μπορούν να το μοιραστούν είτε γιατί γίνεται πολύ “δυσμοίραστο” είτε γιατί σε κάποιες περιπτώσεις δεν θυμούνται πώς έγινε. 

     Έγινε όμως  και όλες τις φορές έγινε αργά το βράδυ. Γιατί είναι αυτή, αυτή η "απλή κοπέλα" που επισκέφτηκε και τους 3.522. Μάλιστα τουλάχιστο από μια φορά τον καθένα, στην ελαφρότερη περίπτωση, αυτή η αθεόφοβη, ακούραστη με τα ελεύθερα μαλλιά της να κυματίζουν σαν πέπλα προς κάθε κατεύθυνση 3.522 φορές μεταμορφώθηκε σε αυτό το ημι-θεικό όν, με τις βλεφαρίδες της να στραφταλίζουν χρυσάφι, φωνάζοντας στο αστρικό αυτί τους κάτι καινούριο και άγνωστο, με τα χείλη της να στάζουν ένα νέκταρ απαλής αιώνιας νεότητας, που μια σταγόνα αρκεί για να θυμηθεί η καρδιά κάθε ανθρώπου στη γη πώς είναι όταν γεννιέσαι, ή όταν ακουμπάει για πρώτη φορά το νερό στο δέρμα σου.     
   Γυμνή σαν παρθένα παραλία του Αιγαίου, θαλασσένια και αέρινη ταυτόχρονα, τους πλησιάζει και τους μεθάει με ένα άρωμα συμπαντικής θαλπωρής, καθώς αυτοί, άοπλοι, ακίνητοι παραδίδονται στα παρανοικά όμορφα χάδια της, χάδια που φτάνουν στην πιο βαθιά σφαίρα της ύπαρξής τους, χαμογελαστή ανάβοντας μια μπάλα φωτιάς στο στομάχι τους. Κι εκείνοι, τι να κάνουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό από το να παραδίνονται σε μια μώρα ηδονής, εφιαλτικά δυνατής επιθυμίας, εκατομμύριες ονειρώξεις σε λίγα δευτερόλεπτα, γαλαξίες οργασμών και όλα αυτά για να ξυπνήσουν άτσαλα σε μια πραγματικότητα που φαίνεται πιο πεζή και από πεζοδρόμιο, πιο στέρεη και από στεροεφωνικό.
    Όλοι, ναυαγοί στο ίδιο ακριβώς όνειρο, οι περισσότεροι δεν ξέρουν ούτε το όνομά της, μπορεί να την έχουν δει αδιάφορα στο βιβλιοπωλείο και να την πρόσεξαν λόγω της επαναστατημένης μπούκλας ή της μαρκαδοριάς στον αντίχειρα, κάποιοι ίσως την χόρεψαν ένα διεκπεραιτικό tango ανάμεσα σε πολλές άλλες ντάμες, Μα όσοι τη γνωρίζουν ή ξέρουν το όνομά της, όταν βρεθούν στην πύλη ονείρου και πραγματικότητας, στο τελωνείο αποχαιρετισμού του αστρικού τους σώματος, πριν ξεκινήσει μια Δευτέρα δουλειάς στο γραφείο, λίγο πριν σηκώσουν το πάπλωμα των βλεφάρων τους, 
ένοχα ξεστομίζουν... "Ιμογένη!".



Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Ακούγεται οικειο;

Αποτέλεσμα εικόνας για free illustration

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μεγάλο από σένα, σεβαστό, αλλά αυτό πλέον δρασκελιζει πάνω σου και σε τσαλαπαταει.
Υπάρχει πολλή κριτική στα περισσότερα κεφάλια, σαν λίπος.
Φλερτάρεις με την ιδέα της αποχής από κάτι που δεν σε εξελίσσει πια, οι άνθρωποι γύρω σου υποφέρουν από βαμπιρισμο και όταν σε βλέπουν να διαφέρεις πασχίζουν να σε αφομοιώσουν, θέλει τόσο αυξημένη εγρήγορση, θέλει τόσο συγκέντρωση καθημερινή, ώστε να μπορείς τουλάχιστον να κρατάς τη δύναμη σου πάνω από τις ανώφελες ανταλλαγές στείρας ενέργειας,
Έχω νέα, είναι οκ να μείνεις απέξω.
Έχω νέα, το δράμα είναι ληγμένο εδώ και καιρό.
Και είναι τόσο δροσερός ο αέρας της ελευθερίας και της τόλμης να περπατάς έξω από τις γραμμές.

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Να κάτι οικουμενικό #36

Να κάτι οικουμενικό! Να κάτι αιώνιο: Η αναμέτρηση κάθε όντος με το μυστήριο της νύχτας. Η υποβλητική αισθηση της παγκόσμιας ησυχίας, η αμηχανία απέναντι στη γιγαντια ομορφιά και το απειρο των αστεριων, η ταύτιση με ένα από αυτά. Η μικρή αχανής μοναξιά ολων στην έρημο του σύμπαντος, η θολή ανάμνηση μιας τόσο παρόμοιας μήτρας.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Αντιφατική ανακοίνωση

                                                     Î‘ποτέλεσμα εικόνας για multiple dimension

Όσο περισσότερο αντιφατικές αλήθειες μπορέσουμε να κατανοήσουμε, τόσο πιο κοντά είμαστε στην αλήθεια.

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Ξύπνημα

                                                        
mujer-acostada-con-vestido-amarillo

   Το άνθος του λεμονιου και του νεραντζιού φέρνουν την άνοιξη αλλά το καλοκαίρι το φέρνει κάποιο άλλο μυστηριώδες λουλούδι, ένα νυχτερινό και γλυκό που δεν έχω ανακαλύψει ακομα ποιο είναι αλλά ίσως ούτε θέλω να μάθω γιατί έτσι παραμένει κάτι άμορφο, σαν πνεύμα. Το πνεύμα του νέου καλοκαιριού. Κάτι ξυπνάει μέσα σου σαν χαραμάδα φωτός και το ξέρεις, μέχρι τα βάθη της ύπαρξης σου, ότι είναι ηλίθιο να παριστάνεις τον μεγάλο και πολυάσχολο κάνοντας μεγαλίστικα πράγματα και μπορεί να ξεγελάς τους άλλους αλλά όχι τον παιδικό εαυτό σου.
    Γιατί αυτος ακριβώς αναστένεται όταν σε βρίσκει αυτό το άρωμα, όσο και αν προσπάθησες να τον παραμερίσεις για να χωρέσεις στα κουστούμια αυτου του κόσμου.  Γιατί ένα από τα κυριότερα αγωνίσματα των αισθήσεων είναι το ποια από τις 5 μπορεί να σε ταξιδέψει πιο γρήγορα στο χρόνο, κι όσοι ψάχνουν πώς να χρονοταξιδέψουν πρέπει να βρουν εκεί την απάντηση, στις αισθήσεις. Τι είναι αυτο που κάνει ένα αληθινό άρωμα λουλουδιου (και όχι ψεύτικο, τα συνθετικά αρωμάτα φτάνουν μόνο μέχρι τη μύτη) πιο δύνατο και απο τη μουσική στο χρονοταξίδεμα; το γαργάλητο στην κοιλιά, το ηλέκτρισμα της σπονδυλικής στήλης, μια ανάμνηση λαχτάρας για θάλασσα ή ένα ακόμα πιο βαθύ ένστικτο; Ποιος ξέρει; 
     

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Τηλεφωνί

Εκείνο το πρωί το μυαλό μου έκανε υπεράνθρωπες σκηνοθετικές προσπάθειες να συνδέσει αρμονικά το χτύπημα του τηλεφώνου με το όνειρο που έβλεπα. Είχα πέσει λέει στα βρώμικα πράσινα, ακίνητα νερά ενός λιμανιού και κανείς δεν μου έδινε σημασία μέχρι που ήρθε ένα λιμενικο κουδουνίζοντας όπως ακριβώς το σταθερό μου. Σηκώθηκα χρησιμοποιώντας μόνο το ένα μάτι για να βλέπω, και με διάθεση πυγμάχου. Μια νεανική αντρική φωνή όλο ενθουσιασμό ξεφώνισε:
“Είμαι κάκτος.. δε χρειαζομαι πολλή φροντίδα, μόνο λίγη αγάπη”.
“Κοιμόμουν” λέω…
“Συγγνώμη, ήθελα να το μοιραστώ”
“Είστε από εταιρεία τηλεφωνίας να υποθέσω... τι άλλο θα σκεφτείτε για να σας γινουμε συνδρομητές”
“Η προσφορά μας είναι μοναδική και διαρκεί μόνο μέχρι σημερα το απόγευμα”
“Γιατί κουράζετε το στόμα σας με αυτά τα αισχρόλογα; τι έγινε με τα ονειρα σας; ”
“Έχω... αλλά προς το παρόν θέλω να συμπληρώσω το καρέ των συσκευών που συνοδεύουν τους ανθρώπους της εποχής μας”
“Οχι χάρη σε μένα πάντως”
“Γιατί;”
“Οι άνθρωποι πρέπει να αρκούν γυμνοί”
“Γιατί εσείς δεν συσκευοφορείτε?”
"Ναι..η αλήθεια είναι ότι και εγώ επιπλέω στο ποτάμι αλλά έχει πολλή σημασία το τι διαλέγεις να κάνεις τον εαυτό σου τα πρωινά”
“Σας αγαπούμε και θέλουμε να σας χαρίσουμε τον κόσμο όλο”
“Χαρίστε μου ένα λεπτό να ακούσουμε μαζί ένα τραγούδι ή νας μιλήσω για τη γάτα μου”
“Ευχαριστούμε που σας καλέσαμε¨
“Μη με ξαναπάρετε εκτός αν χρειαστείτε κάποια συνταγή με σοκολάτα”
<λυγμ>

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Η απόλυτη ερώτηση του κόσμου και του σύμπαντος γενικά


  Την Α.Ε.Κ.Σ.Γ. την ανακάλυψα όχι σε κάποιο χαλαρό ταξίδι ή ξάπλα, δίπλα στην θάλασσα όπου συνήθως αναδύονται και φυτρώνουν οι πιο νόστιμοι σπόροι σκέψης. 
   Και όμως προέκυψε σαν ανάμνηση όλων αυτών των στιγμών που μου έδωσε η θάλασσα. Όλες αυτές οι νανοστιγμές που κατάλαβα το μεγαλείο της, που τα μάτια μου έτρεξαν όλη την έκτασή της, που μέτρησα ένα - ένα τα κύματά της κι ας ήταν δισεκατομμυριώδη, όλες τους μαζεύτηκαν σαν μικρό δροσερό συννεφο πάνω από το κεφάλι μου, την ώρα που οδηγούσα σε ώρα αιχμής στην εθνική. 
   Την απόλυτη ερώτηση την ανέσυρε μια βαθιά εισπνοή και μια καλή εκπνοή που ακούστηκε σαν κύμα στην άμμο. Τότε εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στα μάτια μου με γραμματοσειρά arial να χορεύει μέσα στη μάχη των αυτοκινήτων, πάνω στις άχαρες νταλίκες, πάνω από έναν τραυματία στα δεξιά του δρόμου, ανάμεσα σε κόρνες και αγκομαχητα φορτηγών.
-Τι θα έλεγες αν σου έλεγα ότι είσαι πραγματικά ελεύθερος?

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...