Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Δουλειές και υποχρεώσεις απέναντι στη θάλασσα



 Σήμερα είχα τόσα να κάνω που όταν ξύπνησα πετάχτηκα σαν το ελατήριο στις 12:30. Έφαγα γρήγορα ένα μπωλ από διάφορα πράγματα πεταμένα σε γάλα καρύδας και έτρεξα στο αμάξι. Η παραλία σχεδόν άδεια, η συννεφιά είχε απομακρύνει ικανοποιητικά αρκετούς, όλα ήταν έτοιμα για να αρχίσω να φέρνω εις πέρας το πρόγραμμα, και ένας θεός ξέρει αν θα προλάβαινα. Ο θεός αυτός είναι η θάλασσα. Πρώτα απ' όλα να κολυμπήσω μέχρι την άλλη πλευρά με τη σκέψη ότι η θάλασσα είναι ένας μεγάλος κουβάς με μπλε μπογιά, φρέσκο μπλε Αιγαίου. Μετά στην άκρη, στην υποδοχή των κυμάτων, στις δίνες τους, στο καλωσόρισμα και τον αποχαιρετισμό τους.
   Τα σύννεφα αφράτεψαν και ίσα που πρόλαβα να θαυμάσω τη θάλασσα απέξω αναπτύσσοντας την ιδέα ότι όλος αυτός ο χυτοσίδηρος φτάνει για να λιώσει όλα τα σύνορα της σκέψης μου που συνήθως δεν χάνουν λεπτό την ευκαιρία να στήνονται και να ξαναστήνονται.
   Μετά είχα να παρατηρήσω ένα αγοράκι που χάζευε σε μια γωνιά στα βράχια. Τίναζε την άμμο αμέριμνα με ένα καλάμι κάνοντας ήχους σύγκρουσης. Τα αγόρια αγαπάνε τους ήχους σύγκρουσης. Έπειτα κάθησε στην άμμο και πειραματίστηκε για αρκετή ώρα χρησιμοποιώντας τα χέρια του σαν φτερά πάπιας. Η σχέση του με το χρόνο ήταν άψογη, η επαφή του με το μυστήριο της άμμου αξιοθαύμαστη. 
      Οι χρόνοι εξελίχθηκαν ακριβώς όπως έπρεπε ώστε να έχουν φύγει όλα μα όλα τα σύννεφα και να συνεχίσω με τις υπόλοιπες δουλειές μου:

     Να αφήσω τα μάτια μου να χορτάσουν γαλάζιο. Μετά να το αναπνεύσω, μετά να γίνω το γαλάζιο, τοσο απλό, τόσο απέριττο, απόλυτα άδειο και καθαρό. Μετά να αφοσιωθώ στον ύστατο συνδυασμό χρωμάτων του κόσμου:  μπεζ, μια λωρίδα μπλε και γαλάζιο.
     Η άμμος: να κατρακυλήσω σε όλα τα κατηφορίνια της, να ξαπλώσω και να νιώσω το σώμα μου από την πλευρά της, και μπρούμυτα. Ο άνεμος της θάλασσας: στον αυχένα, ανάμεσα στα δάχτυλα, στα βλέφαρα και στα χείλη. Τα βράχια: αριστουργήματα αρχιτεκτονικής  και αιωνιότητας στοργικά διπλωμένα από τη νοικοκυρά του κόσμου, στωικά με δέχτηκαν και αφού έλιωσα μαζί με τον ήλιο στα νερά της, στον ροζ ουρανό, αναλώθηκα στα αστέρια και τους γαλαξίες, σχεδιάζοντας τα όνειρά μου τελεία-τελεία. Και είχα ακόμα δουλειά...

    

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Εκνευριστικά ίδιοι



Το δόλωμα είναι πάντα η επαφή. Πιο νόστιμο και από το τυρί για τον καημένο τον πόντικα. Οι άνθρωποι που αγαπάμε είναι η αχίλλειος πτέρνα μας. Η ανάγκη να τους μιλάμε. Και τώρα ορίστε, είμαστε χειροπόδαρα φασκιωμένοι με ιστό αράχνης, κρεμασμένοι ανάποδα στο διαδίχτυ της. Φροντίζουμε να παίρνουμε μόνοι το δηλητήριο μας, τεράστιες δόσεις των δεδομένων που μας συντηρούν έτσι, βάζουμε μόνοι μας το μήλο στο στόμα μας και τις πατάτες γύρω μας, ανοίγουμε το φούρνο και μπαίνουμε μέσα μέχρι να ροδίσουμε.
Τα μάτια μας βλέπουν μόνο δυνητικές φωτογραφίες. Τίποτα δεν έχει μείνει αφωτογράφιστο. Τα αυτιά μας ακούνε ειδοποιήσεις -ντιν- και σαν σκυλιά του παβλωφ κρατάμε τα σάλια μας για 0,0001 πιθανότητες έρωτα.
Ποτέ μια μάστιγα δεν είχε εξαπλωθεί τόσο ραγδαία. Πότε πιο ύπουλα δεν εξαπατηθήκαμε και μόνο τις πολύ βραδυνές ώρες, όταν πάμε για κατούρημα με σβηστά φώτα, συνειδητοποιούμε για λιγα δευτερόλεπτα, με μια πικρό-ξυνη γεύση στο στόμα, πως έχει σπάσει ο σωλήνας της ζωής μας και τρέχει σπάταλα ο χρόνος ο αληθινός. Και μετά πάλι ύπνος.
Πότε ξανά οι ανθρωποι δεν παρέδωσαν τόσο πρόθυμα τα όπλα τους και τον εαυτό τους. Αργά η μάστιγα, υπομονετικά και μεθοδικά μας δολοφονεί, και εμείς με ένα εγκάρδιο, σαρδόνιο χαμόγελο ευχαριστούμε, την ώρα που από πάνω μας η πνευματικότητα γδέρνεται όπως το δέρμα της αλεπούς από τον εκδορέα της. Η έμπνευση, οι ιδέες μας, κι όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους ιδιαίτερους είναι το παλιό μας δέρμα που το ξεχάσαμε σε κάποια παραλία των παιδικών αναμνήσεων, (αλλά μην ανησυχείς υπάρχουν τα πάντα σε φωτογραφίες).
Ας είναι, ας κυλήσουμε στο ποτάμι κι ας βλέπουμε να ρέουν τα πτώματα δίπλα μας, μαζί με όλες τις ειδήσεις σαν σκουπίδια χτεσινου φαγητού, ειδήσεις θανάτου και ειδήσεις βλακείας να έχουν τό ίδιο χρώμα, και σχήμα. Είναι πλέον το ρεύμα πολύ ορμητικό. Προς τα κάτω γιατί όλοι κάνουν ταυτόχρονα σκρολ ντάουν.
Απλά έιναι κρίμα που καθώς αχόρταγα πληκτρολογούμε τις μπούρδες που μας κάνουν να νιώθουμε σημαντικοί μέχρι το τέλος της μέρας, γεμίζοντας με μπουρμπουλήθρες το κενό μας, παίζοντας με τις ψηφιακές κουδουνίστρες μας, την ίδια στιγμή από τα καημένα τα δάχτυλά μας, σβήνονται τα δακτυλικά αποτυπώματα. Και γινόμαστε ίδιοι. Εκνευριστικά ίδιοι.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ανακοίνωση #948

Σχεδόν πάντα ανάμεσα σε δυο λύσεις που είναι εξίσου δύσκολες με εξίσου πολλές συνέπειες υπάρχει μια τρίτη, που συνηθως είναι η πιο απλή, ανέξοδη και χωρίς συνέπειες. Συνήθως αυτή η λύση ειναι η πιο φυσικη.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Το ποιο θα είναι το άτομο που θα ερωτευτούμε είναι δευτερέυον


   Το ποιο θα είναι το άτομο που θα ερωτευτούμε είναι πραγματικά δευτερέυον. Σημασία έχει πότε η συναισθηματική τροχιά μας θα βρεθεί στο σημείο Ι.Σ.Ε. (Ιδανικές Συνθήκες για Έρωτες και Τζουτζουρέματα), πότε (και αν) οι δονήσεις μας θα ταυτιστούν με το μήκος κύματος των μικροσκοπικών blues που τραγουδάνε οι εργάτριες μέλισσες όταν δουλεύουν μέσα στον ήλιο, και η θερμοκρασία θα είναι ίδια με αυτή του μωρού ερωδιού όταν κοιμάται για πρώτη φορά. 
    Τότε, και μόνο αν έχουμε την τύχη να έχει ξεχάσει ανοιχτά τα φώτα της η σελήνη, και φοράμε την πιο παλιά μας μπλούζα (σημαντικό) και έχει ευθυγραμμιστεί η Αφροδίτη με το άνοιγμα ενός λεμονανθού και τη φορά του Ζέφυρου, τότε και μόνο τότε, αυτό το άτομο, όποιο κι αν είναι, θα είναι τυχερό αν βρεθεί μπροστά μας.
  Βέβαια αντί να περιμένουμε να γίνουν όλα αυτά θα μπορούσαμε απλά να κάνουμε μια αίτηση στο Υπουργείο Ερωτύλων και Χουζουρέματος τις Κυριακές Πρωί (που πλέον γίνεται και ηλεκτρονικά) και να περιμένουμε να μας καλέσουν όταν βγουν οι πίνακες κατάταξης αλλά το σύστημα δεν υποστηρίζει ακόμα συντρόφους του δικού μας γαλαξία.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Αυτά τα δίποδα...

      Δεν είναι όχι δεν πρέπει να είναι καθόλου τυχαίο που τα όργανα των ανθρώπων είναι τοποθετημένα ιεραρχικά από πάνω προς τα κάτω και από μέσα προς τα έξω, όλα καλά φυλαγμένα και απομακρυσμένα όσο το δυνατό περισσότερο από τους εξωτερικούς ή χαμηλούς κινδύνους, τη στιγμή που το κεφάλι των φιδιών έρπεται στα πατώματα και η χελώνα μπορεί να φαίνεται τόσο ταμπουρωμένη κι όμως τόσο αργή και μαλθακή και η αγχωμένη κατσαρίδα προδίδεται από το ίδιο το άγχος της.
      Όχι δεν είναι τυχαίο που το ανθρώπινο δίποδο στέκεται έτσι όρθιο, τρομαχτικό, με τα "υψηλά" αποθηκευμένα του μυαλά, και την υπόφυση σαν ιερό δισκοπότηρο στο τουρκικό εφίππιο, την καρδιά κλειδαμπαρωμένη στο κελί των πλευρών και αυτές τις πανούργες, καταστροφικές αντένες του κακού, τους αντίχειρές, με τους οποίους αυτός ο σαλιαμάγουρας ο άτριχος (με μερικές εξαιρέσεις) έχει πολιορκήσει τον πλανήτη, με αποτέλεσμα οι αγέρωχες σοφές γάτες να διαλογίζονται σαν φυγάδες και όχι σαν βασίλισσες πια και τα σκυλιά να έιναι τα τσιράκια τους με ανταλλαγμα δωρεαν κουρέματα, περίθαλψη και μπεμπέκισμα μέχρι τα βαθια γεράματα, και η γη ασθενική, μουτζουρωμένη με δρόμους και πάνω τους αυτοκινητοβακτηρίδια και ορίστε τώρα αυτός ο καινούργιος δρόμος έξω από το σπίτι μου είναι γεμάτος μπιπ μπιπ  και βρρρρουμ βρουμ και καγκουροκόντρες το βράδυ και δεν μπορώ πχια να κοιμηθώ καλά και η μπουγάδα μου μυρίζει αυτοκινητίλα.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Ανακοίνωση 523

Αφού την ξέρεις την αλήθεια είναι σαν τους παρουσιαστές ειδήσεων : από οποια σκοπιά κι αν τους δεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν μονο τα δικά σου μάτια τη στιγμή που επιβεβαιώνουν όλων των άλλων ταυτόχρονα.

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Αποικιες



Τα τεχνητά γέλια στις κωμικές αμερικανοσειρές που σε μαθαίνουν πότε να γελάς και τί ειναι αστείο, ακούγονται σαν καζανάκι αν τα ακούς από άλλο δωμάτιο, όταν κάποιος βλέπει στο σαλόνι. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είνα το καζανάκι που έπεται μιας αφόδευσης μέσα στα μυαλά μας. Έχουμε δεχτεί ισχυρές πλύσεις εγκεφάλου σε σημείο που είναι πλέον δύσκολο να ξεχωρίσεις τι είναι δικό σου και τί αποικιοκρατούμενο. Έχουμε αποδεχτεί είναι το σωστό ρήμα.  

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Πάνω στο φουστάνι μου


Πάνω στο φουστάνι μου περνάνε οι ακτίνες του ήλιου που φεύγει
Ένα άρωμα γλυκιάς παλαιότητας και αποσπασματικές εικόνες σου.
Τα μάτια σου και τα χείλη σου και οι ώμοι από την γωνία της αγκαλιάς.
Το μέτωπο.
Βρέχω τα πόδια μου στη θάλασσα όταν χαμογελάς και ας είμαστε σπίτι.
Χορεύω αυτό τον χορό και ξέρω ότι είμαι στις λάσπες, ότι ειμαστε οι τελευταιοι.
Δεν με νοιάζει.
Άκουω τις συμβουλές όλων με προσοχή, συμφωνώ, απόλυτα,
μετά κάνω ακριβώς το αντίθετο.
 Και αυτό μπορεί να είναι η καταστροφή μου αλλά έχει σίγουρα πλάκα.
Μάλλον δεν ξέρω πώς να μην περπατάω στις ράγες που χαράζει ένα walking bass.
Τα αυτιά μου είναι καλοί αγωγοι χαμηλών συχνοτήτων.

Ακούγεται οικειο;

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μ...