Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

ανάμνηση του καλοκαίρι

Μύριζε γαρύφαλλο, παλιά μυρωδιά, θύμιζε 50s, αν και δεν έχω ζήσει ποτέ τότε. Χα... ναι γαρύφαλλο σε ελαφρύ ξύλινο μπουκαλάκι, λουστραρισμένο όμως. Ο ήλιος ήτανε απογευματινός, σχεδόν τέλειωνε η βάρδιά του και τα μαλλιά μας έμοιαζαν πορτοκαλί (ενώ δεν ήταν). Το καλοκαίρι ο χρόνος αλλάζει σαν τα φίδια, γίνεται άξεστος, μπερμπάντης και βρωμάει ο κωλαρίκος του.
Οι άνθρωποι το καλοκαίρι γυαλίζουν απ' τον ιδρώτα, σαν μεξικάνικα φασόλια. Τα μαλλιά τους ανακατεύονται και αναψοκοκκινίζουν απ' τη ζέστη. Τα πρωϊνά είναι άσχημοι σαν τσουτσούνια. Το βράδυ όμως γίνονται όμορφοι. Αρκετά όμορφοι. Κι εμείς τότε είμασταν όμορφοι. Δεν γυαλίζαμε πολύ. Είμασταν ροδομάγουλοι. Οι κουρτίνες είχαν γαλάζια λουλουδάκια και ένιωσα εύθυμα όπως σε λευκα σεντόνια. (μύριζε και γαρύφαλλο).. ένιωθα σαν λουκούμι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για πες

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...