Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2024

Η ανθρωπότητα


Όλη η ανθρωπότητα, 

από τα βάθη του χρόνου, 

είναι το σώμα μιας γυναίκας 

ποιος είναι ο γλύπτης; 

η νέα γνώση; 

το αιώνιο τώρα;

μέσα από τις αλλαγές των αιώνων

πλάθεται και αναπλάθεται το σώμα της

είμαστε τα κύτταρά της

μέσα από την ανθρώπινη εμπειρία

μας αλλάζει και την αλλάζουμε

ζούμε τι ίδιες ιστορίες

επαληθεύουμε τις προφητείες

παίρνουμε θέσεις στην αιώνια πάλη

για να τρυγήσουμε τη νέα γνώση

και έτσι το σώμα

σμιλεύεται λεπτό το λεπτό

γαλάζιοι σπινθήρες

όλα αποτυπώνοται πάνω στο σώμα 

το συλλογικό σώμα που αλλάζει μέρα με τη μέρα 

η σκυταλοδρομία των ιδεών 

η επανάσταση


Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2024

Ανακοίνωση #888

 Είμαστε όλοι ρολόγια

Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2024

Είμαστε εδώ



Είμαστε εδώ. Πορευόμαστε ατέλειωτες ώρες αποκαμωμένοι, με ελαφρώς ανάκατα τα μαλλιά μα με αξιοπρέπεια. Έχουμε ξεμείνει μέρες τώρα από υποχρεώσεις στην έρημο του γραφείου. Η Αφροδίτη δίπλα, χλωμή στο λευκό φως της οθόνης, περιφέρεται σε αμμώδεις ιστοσελίδες για ρούχα και παπούτσια. Ποιος ξέρει πόσα έχει αγοράσει και αν θα μπορέσει να θρέψει τα παιδιά της στο τέλος του μήνα. Η Ελένη, σχεδόν αφυδατωμένη, το πολεμάει. Ψάχνει να βρει κανένα παλιό ξεχασμένο καθήκον, να το επαναφέρει στη ζωή, να δώσει νόημα. Μα εδώ η έρημος των τεχνών είναι συνήθως πιο μεγάλη από αυτή των επιστημών. Ορίστε, η Αλεξάνδρα και ο Μάριος γράφουν μανιασμένοι. Έχουν να κρίνουν, να εγκρίνουν και να απορρίψουν και εμείς χωρίς να το δείχνουμε, ζηλεύουμε και απαντούμε στις απορίες τους αλλά ελαφρώς αδιάφορα. Ζηλεύουμε μα δε φθονούμε γιατί αυτά πάνε και έρχονται. Γιατί, για κανέναν δεν είναι ποτέ μόνο έτσι. Εκεί που συνηθίζουμε το τίποτα, μπορεί να σκάσει ένα ωστικό κύμα υποχρεώσεων, εγκρίσεων και απορρίψεων και τότε πάλι θα παραπαίουμε και εμείς στην έρημο την άλλη, των ατελείωτων κειμένων. 

Ναι, δεν φθονούμε. Είμαστε όλοι εδώ στην ίδια μοίρα και στην ίδια μεριά. Και ο Στέφανος που είναι ο πιο ανεξιχνίαστος. Δεν σπάει λεπτό, δεν παραπαίει. Λόγιος, ευθυτενής, πάντα προσηλωμένος στο φως του. Εγώ βλέπω μόνο την πλάτη της οθόνης του από εδώ αλλά είναι μάλλον μεγάλο αυτό που δημιουργεί στο πληκτρολόγιό του. Ίσως αυτός μας σώσει. Είναι λαμπερό μυαλό και αυτό φαίνεται από την σταθερή και μετρημένη ομιλία του. Μεθοδικά και ήρεμα θα φιλοσοφήσει πίσω από την κάθε του πράξη και λέξη. Η κρίση του φαίνεται να έχει δουλευτεί βαθιά, εχει εκπαιδευτεί να βρίσκει ουσία. Και ο Γιάννης κάτι έχει βρει να δουλεύει - δεν ξέρω πόσο σημαντικό, πόσο σχετικό με τη βιολογία, θα ήταν αδιάκριτο να ρωτήσω - μα φαίνεται συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος. Αυτό δείχνει η στάση του. Έτσι πρέπει να είναι σαν άνθρωπος αλλά κι αυτός πολλές φορές σηκώνεται εκνευρισμένος και εξαφανίζεται. Τον καταλαβαίνω. Πόσο ακόμα; 

Και εγώ σήμερα εξαφανίστηκα για λίγο. Όσο επιτρέπεται. Πέρασα και πάλι από το δρόμο του διαμερίσματος από το οποίο ακούγεται πάντα κάποιος να παίζει βιολί. Όποια ώρα κι αν περάσω. Αυτός έχει σκοπό ιερό. Εννοώ που πραγματικά έχει νόημα απέναντι στην ύπαρξη, όχι απλά ένα παιχνίδι ρόλων. Κι ας έχω μάθει να το διασκεδάζω. Παίζω εν γνώση μου αλλά καμία σχέση με ιερότητα. Κάποιος, μου είχαν πει, πέθανε πέρσι. Καποιος που καθόταν σε αυτή τη θέση. Αιφνίδιος θάνατος στο σπίτι του. Αναρωτιέμαι αν πρόλαβε να σκεφτεί αν άξιζαν όλες αυτές οι κρίσεις.

Υπάρχουν φορές που το μόνο που ακούγεται στο γραφείο μας είναι τα κλικ των ποντικιών και τα κελαρίσματα των πλήκτρων. Και υπάρχουν φορές που βρίσκουμε όλοι μαζί ένα σκοπό. Να γραφτούμε όλοι μαζί σε κάτι που ξεκινάει. Να μορφωθούμε, να γίνουμε πιο άξιοι. “Μπείτε να κάνουμε αίτηση”, “Τί πατάμε εδώ;”, “Έρχομαι να σου δειξω”. Ενθουσιαζόμαστε και γινόμαστε μαθητές μιας φανταστικής τάξης. Και φορές που σκεφτόμαστε μια επανάσταση, μια μικρή αμφισβήτηση των κανόνων, χωρίς φόβο. Και γελάμε. Η Αφροδίτη λίγο παραπάνω από ότι χρειάζεται. Μα κι αυτό τελειώνει. Όχι το γέλιο της Αφροδίτης. Αυτό συνεχίζεται μόνο του, χωρίς λόγο. Και είναι ακόμα 12:22.

Είμαστε εδώ. Και εδώ θα είμαστε. Έχουμε προετοιμαστεί: φέρνουμε μαζί μας εφόδια κάθε μέρα. Αυτή είναι η χαρά μας, το κέντρο της συζήτησης και των αστείων μας. Αυτή είναι η πεμπτουσία μας τώρα που δεν έχουμε σκοπό. Η ηδονή, η χαρά του να κάνουμε ένα διάλειμμα για φαγητο. Διάλειμμα από τι; Καθάρισα ξανά το γραφείο μου. Είναι γκρι όπως σχεδόν τα πάντα εδώ. Εδώ, που είμαστε προορισμένοι να ζούμε τις περισσότερες ώρες της ζωής μας. Για τα εφόδια. Γιατί; Για να μας συντηρούν όσο είμαστε εδώ. Και είμαστε εδώ για να μπορούμε να προμηθευόμαστε όσα εφόδια μετά βίας μας συντηρούν για να μπορούμε να είμαστε εδώ. Συν άπειρο. Κοιτάζουμε σοβαροί μέσα από τα γυαλιά μας τις οθόνες μας. Μας κοιτούν και τις κοιτάμε. Και όταν κοιτάς κάτι πολύ, αρχίζεις και του μοιάζεις. 


Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2024

Ο ήχος χειροπιαστός

 Πώς θα ήταν η μουσική αν ήταν κάτι χειροπιαστό; Ένα αντικείμενο; Αν ο ήχος είχε υπόσταση; Τι υλικό θα ήταν ο ήχος ενός βιολιού; Τι ύφασμα θα υψωνόταν και θα άνοιγε σαν κόμπρα πάνω από το πρώτο βιολί μιας συμφωνικής ορχήστρας που θα έπαιζε τη Σεχραζάντ του Rimsky-Korsakov; Τι ζώο θα ήταν το φαγκότο στο δεύτερο μέρος; Ένας κάστορας ή ένα νωχελικό αρκούδι; Κι όλη η ορχήστρα μαζί; Γραμμές ενός τραίνου; ή μήπως ένα υγρό, ένα δυνατό ουίσκυ μελάτο; Θα έκαιγε τον ουρανίσκο, θα σκούνταγε την καρδιά περνώντας. 

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2024

Κάθε πότε;

Είναι ιδανικό να ιδρώνουμε τουλάχιστον μία φορά την ημέρα.

Να σπάμε ενα πρέπει τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.

Να μένουμε απόλυτα μα απόλυτα μόνοι μια φορά το μήνα.

Να αποδομουμε την εικόνα μας και να ξαναφτιάξουμε κάτι νέο μία φορά τον χρόνο.

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2024

Σοκολάτα


Όσες φορές το μωβ σκοτάδι με τυλίγει 

Κι όποτε νιώθω καπως λιώμα και ισως λίγη

Κι αν η βροχή πέφτει αλμυρή στα μάγουλα μου

Και οταν τα λόγια τους δεν φτάνουν στην καρδιά μου

Αν το χαμόγελο δεν φτάνει πια στα μάτια

Κι εχω χαθεί σε δαιδαλώδη μονοπάτια 

Η αν θελω μια αγκαλιά ζεστή να με χωρέσει

Γιατί τον κόσμο αυτό δεν έχω συγχωρέσει

σε μια γωνίτσα θα ζαρώνω σαν τη γάτα 

Και θα ρουφώ της θαλπωρής τη σοκολάτα 


Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2024

Όλα εκείνα

Εκείνα που μέσα σου κράτησες που βάραιναν αλλά τα άφησες να επιπλέουν σαν φρεγάτες ξεχασμένες μέσα στη λίμνη της ψυχής σου μες στις μέρες δεν έχουν που να πάνε αν σε ενδιαφέρει δεν εξατμίζονται δεν πάνε σ'αλλα μέρη μένουν εκεί χωρίς αέρα και σαπίζουν γίνονται πέτρες, πιάνουν βρύα και μυρίζουν

Όσα το ξέρεις πως κρυφά σε τυραννούν κι ας είν' μικρά μα την καρδιά σου την τσιμπούν δεν παραιτούνται μαγικά απ τη ζωή σου

θα είναι εκεί και θα φωνάζουνε θυμήσου

μπορεί να αρκεί να πεις “αυτό δεν θα με αγγίξει”

μπορεί να μην αρκεί, να πρέπει να το θίξεις

μα αν δεν τα λύσεις όλα αυτά που σε στοιχειώνουν

ανθίζουν, παίρνουνε ζωή και σε δαγκώνουν


Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2024

Ευχές φωτός

Άντε λοιπόν μυαλό μου Άνοιξε και ξεχύσου στα βοσκοτόπια των ιδεών Σε αφήνω ελεύθερο Ξεκολλά από όλες τις παλιές σκέψεις

Ακόμα και από τις σοκολάτες και τον κλασικισμό

Κι ας σου αρέσουν τόσο

Ελίσσου και βρες νέα σχήματα

Νέες αγάπες όρίστε σε αφήνω να κοιτάξεις όπου θες

Να αγαπήσεις ότι θες


Άντε λοιπόν μυαλό μου

Βγες από τις λάσπες σου

Τράβα το πόδι σου απο τα σιρόπια της καθημερινότητας

Τραβήξου από τα λιωμένα τυριά της συνήθειας

Ξεφορτώσου την εικόνα σου

Σπάσ' την και ξαναφτιάξ' την ξανά και ξανά

Ξανά με τα δικά σου κριτήρια και κανενός άλλου


Η ευχή μου είναι αυτή

Μαζί με ηρεμία βαθιά

Ηρεμία γενική


Από όλους και από όλα

Από ανασφάλειες

Φόβους παντός ττύπου

Αν κοιτάξεις πίσω ή κάτω θα τρομάξεις με τις αποστάσεις

Έτη φωτός

Και όμως ήταν έτη φωτός κυριολεκτικά

Φωτεινά έτη που πέρασαν πότε έυκολα πότε δύσκολα αλλά το φως ήταν εκεί

Ας πιούμε στο φως

Σε εκείνες τις λαμπερές στιγμές που χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι η υπαρξή σου είναι σε αρμονία με το γίγνεσθαι

Ή εκείνες που ένα όνειρό ζωής πραματοποιείται και το τικάρεις από την υπαρξιακή λίστα σου

Να τέτοια θέλω


Τρίτη 15 Αυγούστου 2023

Χάσμα


Ας βρούμε λίγο φως στο σκοτάδι

Λίγη πυγολαμπίδα στη νύχτα μας

Είμαστε μαζί

Κι ας νιώθουμε έρημοι

Μαθαίνουμε 

Όχι με τον εύκολο τρόπο

Κάπου η δύναμη θα με βρει αν τη βρω

Ανακάλυψα ότι έχω περίσσια

Δεν είμαι αθώα, δεν είμαι αγία

Είμαι ένα ζώο όπως όλοι

Η καρδιά μου είναι βαριά αλλά γεμάτη αγάπη

Το κεφάλι μου έχει γεμίσει αχρηστεία

Θέλει ένα βαθύ σκούπισμα

Ένα άδειασμα πλήρες

Μέχρι τώρα δεν μπορούσα να δω

Φοβόμουν

Δεν πειράζει

Κάθε πράγμα έρχεται ακριβώς στην ώρα του

Απλά το καταλαβαίνεις μετά

Υπάρχει πάντα ένα χάσμα διαστάσεων εκεί

Να, τώρα αρχίζει και έρχεται η γεύση και τα χρώματα των τελευταιών μηνών

Είναι μαβιά και νερωμένα από τα δάκρυα

Δεν το λεώ ποιητικά ή δραματικά

Έτσι ακριβώς είναι

Πίσω απο τα σύννεφα υπάρχει πάντα ήλιος 

Και αυτός ο ήλιος μπορεί να είναι σκληρός και αδυσώπητος

Αλλά και γλυκός στη Δύση του

Οταν τα πράγματα δεν είναι ευχάριστα

Προσπάθησε να μη βαραίνει η καρδιά σου με δραματικά γυαλιά

Ούτε βέβαια να φοράς χαμόγελα

Απλά, 

Όπως τα αστέρια σε κοιτάνε

Κοίταξε 

Μην κρίνεις

Όχι τώρα τουλάχιστον



 

Κυριακή 6 Αυγούστου 2023

Για το Θεό

  • α.O κάθε άνθρωπος έχει το δικό του θεό. Κανενός ο θεός δεν έχει σχέση με το θεό του άλλου ακόμα κι αν πιστεύουν στην ίδια ακριβώς θρησκεία. Κι όμως όλοι οι θεοί είναι ο ίδιος θεός από τον οποίο είμαστε μέρη. Συνειδήσεις από ενιαία συνείδηση.

    1.β. Θα έπρεπε η θρησκεια να ειναι κατι πολύ προσωπικο αφού, σίγουρα οχι προς διάδοση, σίγουρα το αντίθετο του προσηλυτισμού.

  • Από το δικό μου θεό δεν μπορείς να ζητήσεις πραγματα ή να παραπονεθείς, μόνο να πεις ή να ακούσεις. Μόνο απο τον εαυτό σου μπορείς οχι να ζητήσεις απλά να ρωτήσεις αν όντως τα θες. Και αυτή είναι μια πληροφορία που άκουσα απο το θεό μου.

    3. Αν κάνουμε στην άκρη το συνονθύλευμα συσωρευμένων φόβων και καταπίεσης όλων των φάσεων του διαλόγου μιας θεοφοβούμενης ανθρωπότητας με τον ουρανό και δούμε καθαροί σαν παιδιά, μόνοι, μένει κάτι πολύ όμορφο, δυνάτο, πάντα φρέσκο, ιριδίζον, ευφυές και απόλυτα συνειδητό που κρύβει όλη την αγάπη που μπορεί να φανταστεί η μεγαλύτερη φαντασία, αλλά είναι ακόμα πιο ασύλληπτο και στοργικό χωρίς καμία διάθεση να σε καπελώσει.

    4. Ο μακρόκοσμος είναι θεϊκός για τον μικρόκοσμο. Και δεν υπάρχουν όρια για το μικρότερο ή για το μεγαλύτερο, είναι +- άπειρο. Κι όμως τα άκρα συναντιούνται.

    5. Όσο πιο αντιφατικό ειναι κάτι, όσο πιο ανορθόδοξο τόσο πιο κοντά στην αλήθεια. Και η αλήθεια είναι θεϊκή. 

    6. Σκέψου σε όλα τα μήκη και πλάτη του χρόνου. Πράξε σαν ολότητα.  Αυτό είναι αιώνιο.

    7. Το καλό και το κακό οδηγούν στον ίδιο δρόμο. Στο ίδιο μάθημα. Δεν έχει σημασία. Το κακό είναι πιο εύκολο αλλά πιο δυσάρεστο, το καλό πιο δύσκολο αλλά τόσο ευχάριστο. Η αλήθεια, η αγνότητα, η καθαρότητα, η αγάπη, είναι τόσο ευχάριστα. Καθόλου εύκολα.

    8. Δεν υπάρχει θέλημα θεού, δεν υπάρχει δίκαιο άδικο, σωστό λάθος, λογικό ή παράλογο. Υπάρχει μια συνείδηση που μαθαίνει.

    9. Κανένα εγωισμό απέναντι σε οτιδήποτε θεϊκό 

    10. Απόλυτη αποδοχή του εαυτού. Απόλυτη αποδοχή του χρόνου. Αποδόχη και μάθηση. Διαρκής μάθηση.

  • Τετάρτη 7 Ιουνίου 2023

    Το ποτέ

    Οι φίλοι ήταν εδώ τελικά. κι ας μην έδιναν το παρόν

    θα σταθούν στη πρώτη ανάγκη

    και αγαπούν πολύ, πάντα αγαπούσαν

    στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται δραματικές συνθήκες

    δεν χρειάζονται οι κηδείες μας για να βρισκονται οι άλλοι

    δεν χρειάζεται να υπάρχει ανάγκη

    κι ας έχει περάσει καιρός

    η κολλώδης γλίτσα της αμηχανίας που μας φρενάρει

    ξεπλένεται εύκολα

    αρκεί να πεις καμιά φορά

    Είσαι για καμιά βλακεία;

    ή απλά Τι κάνεις ρέι; 

    Το ρέι είναι πολύ πιο στοργικό

    Πώς είσαι ρέι;

    Αυτό, τίποτε αλλο

    Τώρα μοιραζόμαστε τη σιωπή μας και τον αλλόκοτο ήχο της

    και εγώ έτσι κάνω

    η ζωή έτσι είναι

    σε φέρνει πρώτα σε ένα σημείο ανεκδιήγητου φληναφήματος,  

    αποθέωσης του ανούσιου,

    αποκορύφωση της καθημερινής ελαφρότητας που μπορεί να σε συνεπάρει με τα φανταχτερά χρώματά της και για πλάκα να την πιστέψεις,

    τα νερά της μπορεί να
    είναι ήρεμα αλλά το νιώθεις ότι κάτι δυσγευστο υποβόσκει,

    μετριότατο χιουμορ, ένας αδικαιολόγητος εκνευρισμός ή το τρεμόπαιγμα του ηλεκτρισμού

    Είναι τότε που σου δίνει μια μπουνιά στα δόντια και σου θυμίζει

    ότι ο χρόνος είναι μετρημένος

    οι στιγμές είναι δυνητικά τελευταίες

    εσύ νομίζεις με αφέλεια ότι μπορεί να ακολουθήσουν άπειρα Χριστούγεννα και Πάσχατα 

    νομίζεις ότι η σταθερότητα είναι κάτι υπαρκτό

    και να που κάτι - οτιδήποτε  μπορεί να τα διαλύσει όλα σαν μπάλα του μπόουλινκ

    δεν είναι μεμψιμοιρία, το ήξερες πάντα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο 

    αλλά τόσο διαφορετικό να το συνειδητοποιείς.

    το ποτέ

    μαθηματικά νόμιζα ότι δεν έστεκε

    ναι αυτό είναι το λιγότερο απόδεκτο.

    τα άλλα τα καταλαβαίνω

    το ποτέ όμως δεν στέκει δεν μπορεί να στέκει σε μια φύση που δεν είναι απόλυτη σε τίποτα

    δεν της πάει

    ακόμα και στα μαθηματικά σε καποιες περιπτώσεις το μηδεν δεν ορίζεται

    Τρίτη 21 Μαρτίου 2023

    Η Πύλη

     

    Εχτές το βράδυ, έπειτα από πάρα πολύ καιρό βούτηξα τα δάχτυλα μου στο διεθνές ασυνείδητο. Ήταν ιριδίζον, πηχτό με έναν τρόπο τέτοιο που απομακρύνοντας το χέρι μου κολλουσε στα δάχτυλά μου, όχι μόνο λίγη αλλά όλη η ποσότητα σαν ένα ενιαίο σώμα, σαν να σήκωνε έναν ολόκληρο ωκεανό ένας γλάρος που ψάρευε. Γράμματα και λέξεις διαφαίνονταν μέσα από το πρώτο στρώμα υγρού που ήταν στιλπνό σαν γλάσο. Μέσα στο υγρό ήμουν και εγώ με κάποιον τρόπο μαζί με έναν κυκεώνα από δυνατότητές μου ξεχασμένες. Μπορούσα και σκαρφάλωνα και κρεμιόμουν και πάνω απ’όλα ήμουν αφάνταστα κουλ. Η γαματότητά μου ξεπηδούσε από κάθε μου κίνηση και λόγο. Οι μαθητές μου με θαύμαζαν μαγεμένοι και εγώ το απολάμβανα χωρίς να το εκμεταλλεύομαι. Θυμήθηκα έναν εαυτό απεριόριστα ελεύθερο και αυτοσχεδιαστικά χείμαρρο.
    Η πύλη της δημιουργικότητάς μου έλαμπε ορθάνοιχτη απλά γιατί σκούντηξα λίγο την κοιμωμένη δύναμή μου ή κούνησα ελαφρά το καλώδιο της ζωής μου και έκανε καλύτερη επαφή. Ίσως αν πάψω να διαπράττω τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα σε καθημερινή βάση να ξεκολλήσω και να ξανανοίξω μόνιμα σαν άνθρωπος και σαν έμπνευση. Κάποτε χαιρετούσα τους φίλους μου με τα πόδια, κάποτε κυκλοφορούσαμε με λαστχένια κεφάλια αγελάδας πριν γίνει της μόδας. Δεν ήταν η ματαιοδοξία του πράγματος, όχι αυτό θα ήταν σαν να θες γλυκό και να τρως μια κουταλιά ζάχαρη. Όχι, ήταν η ελευθερία του πράγματος. Μεγάλη ελευθερία. 
    Τώρα, προσπαθώ να μαζέψω κάθε ψίχουλο αυτής της έκλαμψης μην τυχόν χάσω τη δυνατότητα της ανοιχτής πύλης λες και ειναι κάποια έκπτωση, ενώ είναι ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΥΤΗ Η ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΩ ΟΠΟΤΕ ΗΘΕΛΑ, αλήθεια. Αλλά από φόβο, φόβο του χρόνου και φόβο καθημερινό ΔΕΝ το έκανα τόσο πάρα πολύ καιρό ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΌΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΤΣΙ. ΟΧΙ. 

    Χρειάζεται 

    μόνο

    να μην

    φοβάσαι


    Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2023

    Αιωνιότητα

     Έχει έναν κρύο αλλά ευγενικό αέρα εδώ. Δεν έχει πρόθεση να διαπεράσει τα κόκαλά σου ούτε καν το ύφασμα που φοράς. Η θάλασσα είναι εδώ. Ήταν πάντα εδώ και τώρα είμαι και εγώ. Κλέβω λίγη αιωνιότητα. 
    Δεν χρειάζεται να κάνει κάτι κανείς εδώ. Τίποτα να τακτοποιήσει, να ανοίξει ή να κλείσει, να καθαρίσει ή να σκεφτεί. Όλα είναι όπως πρέπει. Όλα μόνιμα καθαρά. Όλα τακτοποιημένα χωρίς προσπάθεια τάξης. Τα βράχια το λένε ξεκάθαρα. Αυτό είναι το μήνυμα της ύπαρξής τους, αν δεχτούμε ότι τα πάντα φέρουν ένα μήνυμα.
    Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία παρά μόνο η ενατένιση αυτής της θάλασσας. Συμφωνώ. Συχνά κάθομαι ανάμεσά τους και καταλαβαίνω πόσο δίκαιο έχουν.

    Κυριακή 7 Αυγούστου 2022

    Ο τρόπος που θυμάμαι

    Προσπαθώ να καταλάβω πώς θυμάται το μυαλό μου. Ένα άτομο που μόλις είδα στο δρόμο και μετά βίας πρόσεξα αν προσπαθήσω να το ανακαλέσω, η εντύπωση που μοιυ αφήνει είναι μια πολύ απλοική ζωγραφιά, ίσως απλά ένα happy face, δύο τελείες για μάτια και μια παρένθεση για στόμα. Όταν προσπαθώ να θυμηθώ ένα άτομο που γνωρίζω σχεδόν ένα χρόνο τότε μου έρχεται ένα πορτραίτο αρκετά ρεαλιστικό, σαν φωτογραφία. Όταν όμως προσπαθώ να θυμηθώ ένα πρόσωπο που αγαπώ και το γνωρίζω χρόνια τότε συμβαίνει ο κυβισμός. Σαν έργο του Πικάσο, βλέπω στην οθόνη του μυαλού μου διάφορες οπτικές γωνίες 3/4 και όχι μία ξεκάθαρη, διάφορα σημεία του προσώπου μαζί με αντικείμενα και τοπία, και όλα διαρκώς αλλάζουν. 

    Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

    Μικρή Νυχτερινή Ιστορία #7

    Καλή και Δημιουργική Χρονιά σε όλους με Νέα Νυχτερινή Ιστορία!🥰😘🤩🥳
    Η Κοινωνία του Αυτιού παρουσιάζει την νυχτερινή ιστορία "Γράμμα στο Μελλοντικό Εαυτό", το 7ο επεισόδιο του Podcast "Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες"
    Keep on walking and listening! ❤
    ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 7 - Γράμμα στο Μελλοντικό Εαυτό


    Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2021

    Η Θεωρία του Ερωτευμένου Χρόνου


        Με νέες συγκλονιστικές ανακαλύψεις έρχεται να μας εκπλήξει για άλλη μια φορά το Πειραματικό Πανεπιστήμιο Ερευνών της Γουιμπάμπουε.
     Ο ερευνητής καθηγητής Γουιμπάμπα εισάγει μια νέα θεωρία σχετικά με το χρόνο, ανατρέποντας τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα. Στην συνέντευξη που μας έδωσε, εξηγεί πώς ξεκίνησε η έρευνά προς την κατεύθυνση της Θεωρίας του Ερωτευμένου Χρόνου.
       «Θα σας φανεί αστείο αλλά όλα ξεκίνησαν από το δίσκο της Shirley Horn, Loads of Love. Δεν ξερω αν τον έχετε ακόυσει αλλά η φωνή της στο Love for Sale είναι τόσο βελούδινη και απέριττη που μπορεί να κάνει περισσότερο καλό στην ψυχή ακόμα και από μια ζεστή σοκολάτα στη μέση μιας καταιγίδας. Στο εξώφυλλο λοιπόν είναι το πορτραίτο της. Μου φάνηκε τόσο καλοφτιαγμένο αλλά και ταυτόχρονα τόσο «ζωγραφιστό» που καθότι δεν γνωρίζω το πρόσωπό της παρά μόνο από αυτό το πορτραίτο, προσπάθησα να φανταστώ πώς θα μπορούσε να είναι στην πραγματικότητα. Τότε μου μπήκε η ιδέα. Είναι λίγο τρελό αλλά μήπως δεν είναι και το σύμπαν και ό,τι το διέπει; Αν λοιπόν πρώτα υπήρξε το πορτραίτο; Αν όντως η φύση μιμήθηκε την τέχνη; Η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου ανάμεσα, μου απάντησε η εσωτερική «φωνή του σοφού» που όλοι έχουμε και κάποιοι την ονομάζουμε ένστικτο ή κάποιοι άλλοι επιλέγουμε να την αγνοούμε. Σ'αυτό το σημείο θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δεν κάνω ούτε έκανα ποτέ χρήση παρασιθησιογόνων ή ψυχοτρόπων ουσιών. Αν λοιπόν ο χρόνος κυλούσε ανάποδα και απλά εμείς τον αντιλαμβανόμαστε ανάποδα, όπως ένα κασσετόφωνο - όσοι τα θυμάστε - κάνει rewind;
       Τότε ο ζωγράφος θα δημιουργούσε το μοντέλο. Τότε όλος αυτός ο διαλογισμός  πάνω στο ανθρώπινο πρόσωπο, στις σκιές από κάθε πηγή φωτός και κάθε γωνία, πάνω στην αποδόμησή του από τις σύγχρονες προσωπογραφίες μέχρι τις πρώτες τοιχογραφίες θα συσσωρευόταν στην αρχική ενσάρκωση μιας συνείδησης, τη δυνητικοποίηση μιας ιδέας που σιγά σιγά γινόταν ύλη. Βέβαια, καθότι η γραμμικότητα είναι πάντα μια ανθρώπινη σύμβαση ή ψευδαίσθηση και καθώς όλα τα πράγματα, όπως και το νερό (βροχη - ατμός) πάνε αμφίδρομα, καταλήξαμε ότι κάπως έτσι κινείται και ο χρόνος, και κατ’επέκταση η δημουργία. Αμφίδρομα εξελικτικά και αμφίδρομα δημιουργικά. Ο δημιουργός έπαιρνε μορφή, διαμορφωνόταν και διαμόρφωνε την πραγματικότητα δημιουργώντας, καθώς άνθιζε σαν λουλούδι. Οι πιο σύγχρονοι αφαιρετικοι πίνακες με αδρές πινελιές απεικόνισαν μα και διαμόρφωσαν ως αναμνήσεις από το μέλλον τις πιο πρώιμες ανάγκες της ύπαρξης να πάρει μορφή.
       Η ανάμνηση του μέλλοντος δημιουργούσε νέες γωνίες, δημιούργησε την ανάγκη των ματιών, των χειλιών και της καρδιάς - με την ίδια σειρά που ερωτεύεται κανείς, το «πώς πιάνεται η αγάπη» όπως λέει ένα παραδοσιακό τραγούδι. Οι ατέλειωτες ώρες των ατέλειωτων ζωγράφων επάνω στο χαρτί, όλη η ήρεμη σκέψη έγινε πραγματικότητα. Ο χρόνος δημιουργώντας δίνες που έμοιαζαν με μπούκλες γιατί ίσως να ερωτεύτηκε τα μαλλιά μιας γυναίκας έπαιζε, παίζει θα παίξει απίστευτα παιχνίδια για να ακολουθήσει τις λούπες τους. 
      Όλα ξεκινούν από τον έρωτα και επιστρέφουν σ'αυτον, και ο χρόνος καμπυλώνει μπροστά στην αναμνήσή του. Ο έρωτας δημιουργεί την τέχνη, η τέχνη την πραγματικότητα και η πραγματικότητα την τέχνη. Όλα μιμούνται τα fractals του έρωτα, ακόμα και ο χρόνος. Και αν αυτό σας φάινεται εξωπραγματικό φανταστείτε τι συμβαίνει με τη μουσική και πώς αυτή διαμόρφωσε ακόμα πιο ριζικά και καθολικά τον κόσμο μας και την αντίληψή γι αυτόν, απλά ζουζουνίζοντας σαν μελισσάκι στα αυτιά μας. Αυτή κι αν δημιούργησε τη σκέψη μας.
      Το πρώτο βήμα για να αγγίξουμε το νέο ορίζοντα που αντιμετωπίζουν τώρα οι αντιληπτικές μας ικανότητες είναι να αλλάξουμε τη γλώσσα μας και να επινόησουμε για τα ρήματά μας - τα πιο σημαντικά της γραμματικής για την ύπαρξη -  έναν χρόνο, άχρονο, που να μην είναι ούτε ενεστώτας ούτε αόριστος ούτε μέλλοντας. Αργότερα βέβαια θα χρειαστεί να ξεφορτωθούμε και τα περισσότερα πρόσωπα. Δεν θα χρειαστούμε ούτε β΄ή γ'ενικού ή πληθυντικού. Και αν το επιτρέψει ο εγωισμός μας, ούτε καν α' ενικού. Μόνο α' πληθυντικού».

    Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2020

    Χαϊκούλι #3

    Στο σκοτάδι,

    τα γιασεμιά

    είναι τα άστρα της γης






    Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2020

    Χαϊκούλι #2

    Τα σώματα των δέντρων και των ανθρώπων

    όσο κι αν λερωθούν

    τα ξεπλένει το πρωϊνό φως






    Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2020

    Χαϊκούλι #1

    Όλοι, και οι πιο μοναχικοί

    έχουν τουλάχιστο ένα φίλο

    το φεγγάρι






    Παρασκευή 22 Μαΐου 2020

    Ο Νυχτερινός Περπατητής

      Το 3ο Επεισόδιο του Podcast Μικρές Νυχτερινές Ιστορίες

    Παλιότερα ποστς

    Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

      Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...