Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Όνομα ή στο χάσμα ανάμεσα στο σημαίνον και το σημαινόμενο

Όταν ο πρώτος άνθρωπος που είπε:
"Το βρήκα! θα ονοματίσουμε τα πράγματα για να μπορούμε να συνεννοηθούμε" ο άλλος θα του είπε
"Τι; τρελάθηκες; Αυτό μπορεί να οδηγήσει στο να σκλαβώσεις σε καλούπια έννοιες και πράγματα που αλλάζουν διαρκώς, φακέλωμα, θα κάνεις βούρκο ένα γάργαρο ποτάμι"
"Ναι εντάξει αλλά βολεύει ρε συ" θα είπε ο πρώτος
"Ναι, το όνομα βολεύει σαν εργαλείο αλλά σε λάθος στόμα υπάρχει ο κίνδυνος να διαστραφεί η  ίδια η σημασία του"
"Μπα" θα είπε ο άλλος.
Μετά ο άλλος θα επέμενε με φράσεις του στυλ: "Και αν μας ξεφύγει κάτι και δεν το ονομάσουμε; Αποκλείεται μετά να έχουμε συνηθίσει αληθινά μόνο όσα έχουν όνομα και αυτό να το ξεχάσουμε ή να αγνοήσουμε πως υπάρχει;"
"Δεν υπάρχει περίπτωση να μας ξεφύγει τίποτα" θα είπε και έτσι θα άρχισαν τα ντράβαλα.
     Υπάρχουν φυλές που έχουν μεταβλητά ονόματα για τα πάντα, ακόμα και για τους ίδιους τους εαυτούς τους και δεν εννοώ  Μπάμπης ο Σουγιάς ή Πέτρος ο Πεταλούδας, ο Νώντας ο Ανακόντας. Λίγες φορές πλέον έχουμε την τύχη να συνειδητοποιούμε μια έννοια, μια φράση και μια ιδέα στο βάθος βάθος της, στην ουσία της. Κι απ' την άλλη υπάρχουν τόσα πράγματα που επειδή δεν τα έχουμε ονομάσει τα προσπερνάμε. Όπως αυτό το συναίσθημα που ευτυχώς δεν προσπέρασα  σήμερα περπατώντας: Ο ήλιος των 3 μμ μου ζέσταινε τα μάγουλα καθώς περνούσα δίπλα από το ποτάμι και ένας κύριος πέρασε με το ποδηλατάκι του και μετά ένα σκυλί έτρεξε φτεροκοπώντας τα αυτιά του σαν μεταλλάς και τότε για μια νανοστιγμή συνειδητοποίησα ή θυμήθηκα ή ένιωσα ή κατανόησα τη λέξη "ελευθερία". Αλλά αληθινά στην ουσία της.
   Βρέθηκα στην καρδιά της λέξης και στη γεύση της. Κάθε φορά που την επαναλάμβανα μέσα μου, ένας ιριδισμός, κάτι λαμπερό, παραπάνω από γαργάλημα πλημμύριζε τα κύτταρά μου και ένιωθα την καρδιά μου να αναπνέει. Ένιωσα την καρδιά μου να αναπνέει με ανακούφιση μέσα στην ουσία μιας λέξης. Και δεν υπάρχει λέξη γι αυτό το συναίσθημα, ούτε μπορώ να το εκφράσω. Και ίσως είναι καλύτερα έτσι. Λαθραία συναισθήματα αφακέλωτα. (γιατί ηχεί σαν στίχος πυξ λαξ αυτό;)

4 σχόλια:

  1. Οι ηλιαχτιδες ίσα που φωτιζουν την εισοδο μιας σπηλιάς ή την επιφάνεια της αβυσσου.Περα από εκει κυριαρχεί η σιωπή και ο λησμονημένος χρονος,ενώ η υπαρξη μεταμορφώνεται,μαζί της και η νομοτέλεια που τη διέπει.Όλα μοιαζουν να επιβραδύνονται και η ζωή, από τη γέννησή της αλυσσοδεμενη στο άρμα του θανάτου, παυει τις ματαιες προσπάθειες απόδρασης από το πεπρωμένο της.
    Ισως αναρωτηθεις τι σχεση εχουν αυτά με τις λεξεις..
    "Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. 2 Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. 3 πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν."
    Ο Λόγος, ως γενεσιουργός αιτία,αναλογία,
    αρμονία, λογική, εκφράστηκε με πρωταρχικούς ήχους, δονήσεις που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σε καθε δημιούργημα.
    Και οι λεξεις όμως το ίδιο είναι,δονήσεις, παρολο που η καθημερινότητα "φωτίζει" μόνο τη σημασιολογική διάστασή τους..Δονήσεις που αλληλεπιδρούν με την πραγματικότητα και τη διαμορφώνουν κατα τρόπο άναρχο.
    Δονήσεις ,που ενώ στο θόρυβο και τα πολύχρωμα φωτα της καθημερινότητας μοιαζουν ασήμαντες,στην ησυχία των παρυφών της υπαρξής μας μπορει να ισοδυναμούν με εκρήξεις ηφαιστειων.
    Αυτό που μας σκλαβώνει,ίσως να είναι αυτό που μπορεί να μας απελευθερώσει,αν τολμήσουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. !!! συμφώνώ έτσι είναι, γι αυτό το ρίχνω στο γράψιμο. Απλά χρειάζεται ακριβώς ησυχία για να απλωθεί μια δόνηση σε όλο το μήκος και το πλάτος της, όπως μια πέτρα σε ήρεμα νερά και όχι σε κύματα. Αυτός ο αδιάκοπος εσωτερικός διάλογος που παίζει σαν ραδιόφωνο μέσα σε κάθε κεφάλι είναι μια παρανοϊκή κατάσταση διαρκούς επιβεβαίωσης του κόσμου, γεμάτη με τα σύμβολα για τον κόσμο και όχι με τον ίδιο τον κόσμο.Η σιωπή όπως και η παύση στη μουσική είναι κλειδί για αυτή την απελευθέρωση που λες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαίρομαι που συμφωνείς, αλλά ακόμη περισσοτερο που το ριχνεις στο γραψιμο και μοιράζεσαι τις όμορφες και βαθιες σκέψεις σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Για πες

Ακούγεται οικειο;

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μ...