Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Συνέντευξη από ένα περιστέρι από αυτά που περπατάνε δίπλα στους ανθρώπους και δεν φοβούνται

-->
Μια μέρα πήρα συνέντευξη από ένα περιστέρι από αυτά που περπατάνε δίπλα στους ανθρώπους και δεν φοβούνται…
το ρώτησα πώς έιναι να μη φοβάσαι; Μου είπε «φοβάμαι αλλά πεινάω περισσότερο»
το ρώτησα  αν χρειάστηκε να πει ποτέ όχι σε κάτι που η καρδιά του ολόψυχα έλεγε ναι,
Είπε ότι "δεν χρειάστηκε ποτέ γιατί η καρδιά μου είναι πιο μεγάλη από το μυαλό μου μα  αν χρειάζόταν θα το έκανα και δεν θα κοίταζα πίσω"
«Πολύ σοφιστικέ απάντηση» του λέω.
Το ρώτησα αν πιστεύει ότι οι άνθρωποι έχουν καταλάβει σωστά το παιχνίδι αυτού του κόσμου και απλά γέλασε..
«Έχεις πετάξει ποτέ τόσο ψηλά που να νομίζεις ότι μπορείς να διαλυθείς;» του ειπα
Μου είπε "ναι μα τα φτερά δεν κάνουν το πουλί".

9 σχόλια:

  1. ταμπουινε?γνωρισες καινουριο ζωακι?και δεν σε δαγκωσε αυη τη φορα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. nai anwnyme... eixa skeftei oti isws 8a eprepe na ftia3w mia 3exwristh kathgoria pou na afora eidika tis synanastrfes tou tabooinou me ta ypoloipa zwa alla den to ekana giati den yparxei logos na kanw diakrish twn zwwn apo tous an8rwpous

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το ρωτησες γιατι κουτσουλαει ανεξελεγκτα αυτες τις τοξικες κουτσουλιες??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χαχααχαχα :))) όχι, δεν ήθελα να το φέρω σε δύσκολη θέση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όμορφο το κείμενο σου. Θα ήταν ωφέλιμο, λες, να επιχειρηθεί κάτι αντίστοιχο και με με μία σιχαμερή, ταχύτατη, "ζω ανάμεσα στα πόδια σας", ανθεκτική κατσαρίδα; Σκέψου πόσο μένος έχει τραβήξει το φοβιτσιάρικο παράσιτο τόσα χρόνια από οργίλους και φοβικούς ανθρώπους. Σκέψου τι βιομηχανία έχει χτιστεί για να το βγάλει έξω από τα σπίτια μας με δηλητηριώδη φάρμακα. Η αντίδραση: μπλιάξ και παντόφλα στις κεραίες! http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=514460

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πσσσσς ναι.. Κατσαρίδα. Ο μεγάλος φυγάς της χιλιετίας. Ο ατυχής αγχωμένος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι έτσι. Αγχωμένοι και τρέχουν να κρυφτούν. Φοβούνται τα πάντα και νιώθουν άβολα παντού. Δεν έρχεται όμως από το πουθενά μια γιγάντια παντόφλα να τους διακόψει τη ζωή.
      Είναι ειρωνική φιγούρα αν σκεφτείς ότι τη σκοτώνουν επειδή τη φοβούνται ενώ η ίδια φοβάται πολύ περισσότερο. Αυτός ο φόβος της την κάνει να τρέχει σαν πουτάνα και έτσι να σκορπάει τον τρόμο. Είναι ένας φαύλος κύκλος φόβου. Όλο αυτό δεν θα συνέβαινε αν πήγαινε αργά και συμπαθητικά σαν τον μπάμπουρα, παρότι και αυτός φοβάται. Θα μπορούσε τότε και ο άνθρωπος χωρίς να αγχωθεί, να την πιάσει με μια εφημερίδα και να την πετάξει έξω.
      Και επειδή είναι φυγάς έχει σκληραγωγηθεί. Και ίσως αυτό κάποια στιγμή την κάνει πιο δυνατή και τον άνθρωπο στη θέση του φυγά, σε κάποια άλλη χιλιετία. Είναι απλά μια συγκυρία το ότι αυτή τη χιλιετία εμείς κάνουμε κουμάντο, ένας μικρός λεκές στο τεράστιο πέπλο του χρόνου. Οι ενίοτε ισχυροί έρχονται και παρέρχονται, το ίδιο και οι φυγάδες.

      Διαγραφή
  6. Ο παθολογικός φόβος (και η σιχαμάρα) για την κατσαρίδα μπορεί να συνδέεται και με την εξέλιξη της χημικής εποχής: "Αποτελεί απειλή ό,τι επισημάνει η εταιρία κατασκευής προϊόντων εξόντωσης ως τέτοια". Στο τέλος βολεύονται όλοι: ο πελάτης εξοντώνει και ανακουφίζεται από την θέα της αποκωδικοποιητικής κεραίας και ο πάροχος πλουτίζει και συνεχίζει την παραγωγή. Μπορεί και να συνδέεται ακόμα με αρχέγονες αντιλήψεις που απορρίπτουν τα πλάσματα του Άδη (π.χ. φίδι που το καταδίκασε και η χριστιανική θρησκεία σαν αμαρτωλό). Δηλαδή, η κατσαρίδα είναι πλάσμα του σωλήνα, του κρύβομαι μέσα στη γη αλλά βγαίνω για να σου φάω το φαγητό και να γίνω ενδεχόμενος φορέας μικροβιακών καταστάσεων (σε ενα περιβάλλον που έχει ήδη μικρόβια εφόσον υπάρχει η κατσαρίδα). Πάντως, θα συνεχίσει να εξοντώνεται. Τέλος, προφανώς και δεν είμαι λάτρης της! Την απεχθάνομαι στον χώρο μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. " I always wonder why birds choose to stay in the same place, when they can fly anywhere on the earth...Then I ask myself the same".
    Harun Yahya
    Giati ta ftera den kanoun to pouli.. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Για πες

Ακούγεται οικειο;

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μ...