Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Σχετικά με τη στοργή

Ένας στοργικός φιλόσοφος κάποτε είπε ότι τα μαλλιά στέκονται ακίνητα γιατί περιμένουν κάποια δάχτυλα να τα περάσουν πίσω από τα αυτιά.
Η αγκαλιά μιας πετσέτας δεν είναι ποτέ αρκετή. Της θάλασσας περισσεύει. Τα στραφτάλια της τυλίγουν το γυμνό σώμα στην άγια θαλπωρή της.
Όταν ήμουν μικρή νόμιζα πως θυμόμουν πώς να αναπνεύσω μέσα στη θάλασσα, αν προσπαθούσα λίγο. Ίσως και να γινόταν τότε. Τώρα σίγουρα όχι. Έχω διδαχτεί ότι δεν μπορώ.
Ποκόϊ σαναμόι ντιλούζ σανζ,
μπρινς λιλουιόν νοτικέι τσιούρς
που πάει να πει
Όταν τα μάτια κλείνουν
Βλέπουν το χρώμα της στοργής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για πες

Ακούγεται οικειο;

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μ...