Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008



Γεια σας! Ήρθα να ακούσω την τεράστια μουσική σας.
Θέλω να είμαι ανάμεσα σε κόσμο αλλά μόνη μου και αυτό είναι, αν μη τι άλλο, το κουράδι ενός υπερτιμημένου και ταυτόχρονα υποτιμημένου 'εγώ'. Κόσμε μου λείπει η αναπνοή σου και η πνοή σου. Τι γίνεται με εκείνο το γιγάντιο πράσινο σκουλήκι που μας περιέχει; Μάλλον πρέπει να επινοήσουμε κάτι πιο πιστευτό για να πιστεύουμε. Πρόκειται για έναν κόσμο που είναι γεμάτος από ανθρώπους που δένουν τα κορδόνια τους μόνοι τους.
Αύριο θα φτιάξω μια υπέροχη πίτα. Πολύχρωμη. Θα βάλω μανιτάρια, ντομάτες, τυρί.
Θα βάλω τις αγαπημένες μου συζητήσεις με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και τις πιο απρόσμενες συμπτώσεις.
Θα βάλω τις αγαπημένες μου εικόνες: όλες τις αξιαγάπητες μικροεκφράσεις της μαμάς που μόνο εγώ μπορώ να αποκωδικοποιώ, το μπαμπά να μου λέει τα αστεία του και η γάτα να σκαρφαλώνει στην πλάτη του. Θα βάλω και των δύο τα τραγούδια και τους πίνακές και όλα τα δημιουργήματά τους που είναι αδέρφια μου γιατί μεγάλωσα μαζί τους.
Θα βάλω και τα ξυπόλυτα πόδια της Τερέζας, τις κουρτίνες και τα σεντόνια της.
Θα βάλω τη βροχή που φτιάχναμε μαζί εκείνο το καλοκαιριάτικο μεσημέρι, θυμάσαι;
Θα βάλω το μπουγέλα και το κυνήγι με τον Νάγκουαλ
και έπειτα θα τη φάω αυτή την πίτα. Θα είναι η πιο νόστιμη και υγιεινή πίτα του κόσμου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για πες

Ακούγεται οικειο;

Χάνεσαι μέσα στον κυκεώνα των αναπαραστάσεων ενώ ξέρεις ότι δεν ταυτίζεσαι τόσο με όλα αυτά. Είχες ξεκινήσει κάτι που τωρα είναι πιο μ...