Τρίτη, 12 Μαΐου 2020

Όλη η αλήθεια

This is a listing for the MoonKitty pin!(This is a PREORDER listing, read the terms at the bottom.)   Another member to our sleepy family!While her sister, SleepyKitty, prefers to sleep in the meadow - This kitty sleeps across the starry night skies. Sometimes she's seen drinking milk of the moon before going to sleep.

Από την πόρτα της κουζίνας, που συνήθως έχουμε ανοιχτή, αφήνοντας μόνο τη σίτα, άκουσα την αγαπημένη μου μπάσα φωνή της Χόλι. Είχα τόσο καιρό να τη δω, που όταν ξεπρόβαλε αναπήδησα από χαρά και έτρεξα να βρω στο ντουλάπι την αγαπημένη της κονσέρβα. Για λίγους ανθρώπους νιώθω τόση οικειότητα όσο για αυτή τη γάτα.
 Έσπευσα να ανοίξω την μπαλκονόπορτα και είδα ότι είχε φέρει κάτι στην αυλή. Συνήθως όταν έφερνε κάποιο έντομο ή άμοιρο ποντικάκι το έφερνε με πολύ τουπέ, σαν να μου έλεγε: “Ορίστε, αυτό για σένα, για πάρτη σου, επειδή είμαι καλή κυνηγος”. 
  Όμως αυτή τη φορά φαινόταν αγχωμένη, νιαούριζε διαφορετικά από ότι συνήθως, σαν να ήταν σε επείγουσα κατάσταση. Το είχε αφήσει κάτω και το ξαναπήρε στο στόμα της επιδεικτικά. Φοβόμουν να πλησιάσω γιατί αυτό το "κάτι" έκανε μικρές κινήσεις, προσπαθώντας να αποδράσει. Όταν πλησίασα, το θυμάμαι σαν τώρα, κατάλαβα τι σημαίνει να μένεις "παγοκολώνα". Είχα μείνει πραγματικά σαν άγαλμα, προσπαθώντας να αφομοιώσω την πληροφορία.
  Ήταν ένα στρογγυλό αντικείμενο σαν σφουγγάρι αλλά ζωντανό και το σχήμα του, θα ορκιζόμουν, ήταν σαν του κορονοϊού. Ακριβώς όπως αυτή την εικόνα που έχουμε δει τόσες φορές στην τηλεόραση, σαν μεγέθυνση του ιού, ένα γκρι στρογγυλό με πολλά κόκκινα τριγωνικά ποδαράκια, όλα εν κινήσει, σε όλη την επιφάνειά του και μικρές, κίτρινες λεπτομέρειες. Ήταν ζωντανό, δεν ήταν παιχνίδι, ανέπνεε, φαινόταν να έχει νου, ήταν στο μεγεθος μιας μπουνίτσας ενός μωρού ενός χρονου.
- Χόλι, που πας με αυτό το πράγμα που το βρήκες; τη ρωτούσα.
Τα βλέμματά μας ενώθηκαν αγχωμένα. Καταλάβαινα την έντασή της, τα μάτια της με ρωτούσαν. Ένας εσωτερικός διάλογος ξεκίνησε μεταξύ μας, απλά κοιτάζοντας η μία την άλλη.
- Χόλι τι είναι αυτό; 
- Είσαι ηλίθια; δε βλέπεις ότι είναι ο Κορονοϊός;
- Ο Κορονοϊός; ο Ένας Κορονοίός; αυτό είναι; Χόλι ο Κορνοϊός είναι παντού!
- Αυτός έιναι και σταμάτα τις ερωτήσεις δεν έχουμε καιρό!
- Που το βρήκες καλή μου;
- Τον μάζεψα. Όλο. Είδα ότι ο κόσμος είχε κλατάρει και με το διαλογισμό που κάνω καθημερινά στον ήλιο, ενώ εσύ νομίζεις πως τεμπελιάζω, κατάφερα και τον μάζεψα έναν-έναν από παντού, τον συγκέντρωσα με τη δύναμη του μυαλού μου, ο ένας με τον άλλο ενώθηκαν και έγιναν αυτό το μπαλάκι.
- Φτύσ’ το Χόλι, μπορεί να σου κάνει κακό!
- Όχι δεν μου κάνει κακό γιατί είμαι γάτα αλλά είναι ζόρικος πρέπει να με βοηθήσεις!
- Τι να κάνω..; Φοβάμαι!
- Πρέπει να τον κάψουμε, μάλλον είναι ο μόνος τρόπος, γρήγορα φέρε αυτά που φτιάχνουν φωτιά!
- Παω να φέρω οινόπνευμα και αναπτήρα!
- Γρήγορα! Δεν μπορώ να τον κρατάω άλλο, μου βεντουζάρει τη γλώσσα!

 Φόρεσα γάντια, μάσκα, γυαλιά οξυγονοκόλλησης, η Χόλι νιαούριζε πηγαίνοντας προς τον κήπο για να ξέρω που βρίσκεται, μάλλον έψαχνε ένα ιδανικό σημείο. Βρήκα το οινόπνευμα και σπίρτα αντί για αναπτήρα, (καλύτερα) και βγήκα στον κήπο.

Η Χόλι, λες και ήταν ετοιμόγεννη, έβρισκε ένα σημείο, άλλαζε γνώμη, πήγαινε σε ένα πιο πέρα, ξαναγυρνούσε. Πήγα δίπλα της. Φαίνεται πως ο Κορονοϊός άρχισε να κομματιάζεται. Δυο μικρά κομματάκια είχαν πέσει, δυο μικρά κορονοϊάκια αποδρούσαν. Η Χόλι τα έπαιξε με τα πόδια της σαν ποδοσφαιράκι, προσπαθώντας να τα ενώσει με το μεγάλο, αυτά ξαναμπήκαν μέσα, κάνοντας ένα παράξενο ήχο σαν μπουρμπουλήθρα που σκάει, αλλά ανάποδα. 
-Χόλι, άστο κάτω, θα του ρίξω οινόπνευμα! της φώναξα. Η Χόλι το άφησε από το στόμα της.
 Του έριξα οινόπνευμα και αυτό έκανε έναν ήχο σαν χιλιάδες μικροσκοπικά γρυλίσματα. Τα ποδαρίνια του κουνιόνταν τώρα όλα πολύ πιο γρήγορα, πολεμώντας για επιβίωση. Δεν του άρεσε το οινόπνευμα, είχαν δίκαιο το κανάλια. Κοιταχτήκαμε με τη Χόλι.
  Είναι περίεργο αλλά τον λυπήθηκα εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να είχε κάνει τόσα κακά, αλλά δεν ήταν κι αυτός παρά ένα ακόμα ζωάκι που προσπαθούσε να επιβιώσει. Αυτό έβλεπα. Ήταν επίσης πολύ όμορφος. Τα κόκκινα αυτά ποδαράκια, οι κίτρινες λεπτομέρειες δημιουργούσαν μια τόσο όμορφη αντίθεση μέσα στο γκρί, ήταν σαν ένα εξωγήινο φουτουριστικό λουλούδι, σαν ένα παιχνιδιάρικο μπαλάκι για σκυλιά, ήταν κρίμα να το αφανίσουμε.
-Χόλι... είναι κρίμα.. δεν μπορώ να το κάνω
-Καλά άστο δεν είσαι για τίποτα μου είπε με τα μάτια της και το έκανε μια χαψιά.




Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...