Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2024

Είμαστε εδώ



Είμαστε εδώ. Πορευόμαστε ατέλειωτες ώρες αποκαμωμένοι, με ελαφρώς ανάκατα τα μαλλιά μα με αξιοπρέπεια. Έχουμε ξεμείνει μέρες τώρα από υποχρεώσεις στην έρημο του γραφείου. Η Αφροδίτη δίπλα, χλωμή στο λευκό φως της οθόνης, περιφέρεται σε αμμώδεις ιστοσελίδες για ρούχα και παπούτσια. Ποιος ξέρει πόσα έχει αγοράσει και αν θα μπορέσει να θρέψει τα παιδιά της στο τέλος του μήνα. Η Ελένη, σχεδόν αφυδατωμένη, το πολεμάει. Ψάχνει να βρει κανένα παλιό ξεχασμένο καθήκον, να το επαναφέρει στη ζωή, να δώσει νόημα. Μα εδώ η έρημος των τεχνών είναι συνήθως πιο μεγάλη από αυτή των επιστημών. Ορίστε, η Αλεξάνδρα και ο Μάριος γράφουν μανιασμένοι. Έχουν να κρίνουν, να εγκρίνουν και να απορρίψουν και εμείς χωρίς να το δείχνουμε, ζηλεύουμε και απαντούμε στις απορίες τους αλλά ελαφρώς αδιάφορα. Ζηλεύουμε μα δε φθονούμε γιατί αυτά πάνε και έρχονται. Γιατί, για κανέναν δεν είναι ποτέ μόνο έτσι. Εκεί που συνηθίζουμε το τίποτα, μπορεί να σκάσει ένα ωστικό κύμα υποχρεώσεων, εγκρίσεων και απορρίψεων και τότε πάλι θα παραπαίουμε και εμείς στην έρημο την άλλη, των ατελείωτων κειμένων. 

Ναι, δεν φθονούμε. Είμαστε όλοι εδώ στην ίδια μοίρα και στην ίδια μεριά. Και ο Στέφανος που είναι ο πιο ανεξιχνίαστος. Δεν σπάει λεπτό, δεν παραπαίει. Λόγιος, ευθυτενής, πάντα προσηλωμένος στο φως του. Εγώ βλέπω μόνο την πλάτη της οθόνης του από εδώ αλλά είναι μάλλον μεγάλο αυτό που δημιουργεί στο πληκτρολόγιό του. Ίσως αυτός μας σώσει. Είναι λαμπερό μυαλό και αυτό φαίνεται από την σταθερή και μετρημένη ομιλία του. Μεθοδικά και ήρεμα θα φιλοσοφήσει πίσω από την κάθε του πράξη και λέξη. Η κρίση του φαίνεται να έχει δουλευτεί βαθιά, εχει εκπαιδευτεί να βρίσκει ουσία. Και ο Γιάννης κάτι έχει βρει να δουλεύει - δεν ξέρω πόσο σημαντικό, πόσο σχετικό με τη βιολογία, θα ήταν αδιάκριτο να ρωτήσω - μα φαίνεται συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος. Αυτό δείχνει η στάση του. Έτσι πρέπει να είναι σαν άνθρωπος αλλά κι αυτός πολλές φορές σηκώνεται εκνευρισμένος και εξαφανίζεται. Τον καταλαβαίνω. Πόσο ακόμα; 

Και εγώ σήμερα εξαφανίστηκα για λίγο. Όσο επιτρέπεται. Πέρασα και πάλι από το δρόμο του διαμερίσματος από το οποίο ακούγεται πάντα κάποιος να παίζει βιολί. Όποια ώρα κι αν περάσω. Αυτός έχει σκοπό ιερό. Εννοώ που πραγματικά έχει νόημα απέναντι στην ύπαρξη, όχι απλά ένα παιχνίδι ρόλων. Κι ας έχω μάθει να το διασκεδάζω. Παίζω εν γνώση μου αλλά καμία σχέση με ιερότητα. Κάποιος, μου είχαν πει, πέθανε πέρσι. Καποιος που καθόταν σε αυτή τη θέση. Αιφνίδιος θάνατος στο σπίτι του. Αναρωτιέμαι αν πρόλαβε να σκεφτεί αν άξιζαν όλες αυτές οι κρίσεις.

Υπάρχουν φορές που το μόνο που ακούγεται στο γραφείο μας είναι τα κλικ των ποντικιών και τα κελαρίσματα των πλήκτρων. Και υπάρχουν φορές που βρίσκουμε όλοι μαζί ένα σκοπό. Να γραφτούμε όλοι μαζί σε κάτι που ξεκινάει. Να μορφωθούμε, να γίνουμε πιο άξιοι. “Μπείτε να κάνουμε αίτηση”, “Τί πατάμε εδώ;”, “Έρχομαι να σου δειξω”. Ενθουσιαζόμαστε και γινόμαστε μαθητές μιας φανταστικής τάξης. Και φορές που σκεφτόμαστε μια επανάσταση, μια μικρή αμφισβήτηση των κανόνων, χωρίς φόβο. Και γελάμε. Η Αφροδίτη λίγο παραπάνω από ότι χρειάζεται. Μα κι αυτό τελειώνει. Όχι το γέλιο της Αφροδίτης. Αυτό συνεχίζεται μόνο του, χωρίς λόγο. Και είναι ακόμα 12:22.

Είμαστε εδώ. Και εδώ θα είμαστε. Έχουμε προετοιμαστεί: φέρνουμε μαζί μας εφόδια κάθε μέρα. Αυτή είναι η χαρά μας, το κέντρο της συζήτησης και των αστείων μας. Αυτή είναι η πεμπτουσία μας τώρα που δεν έχουμε σκοπό. Η ηδονή, η χαρά του να κάνουμε ένα διάλειμμα για φαγητο. Διάλειμμα από τι; Καθάρισα ξανά το γραφείο μου. Είναι γκρι όπως σχεδόν τα πάντα εδώ. Εδώ, που είμαστε προορισμένοι να ζούμε τις περισσότερες ώρες της ζωής μας. Για τα εφόδια. Γιατί; Για να μας συντηρούν όσο είμαστε εδώ. Και είμαστε εδώ για να μπορούμε να προμηθευόμαστε όσα εφόδια μετά βίας μας συντηρούν για να μπορούμε να είμαστε εδώ. Συν άπειρο. Κοιτάζουμε σοβαροί μέσα από τα γυαλιά μας τις οθόνες μας. Μας κοιτούν και τις κοιτάμε. Και όταν κοιτάς κάτι πολύ, αρχίζεις και του μοιάζεις. 


Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...