Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Το μυστήριο της Ιμογένης

Να ένα μυστήριο που κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να λύσει. Ακόμα και αν γνώριζε τη λύση δεν θα μπορούσε ποτέ να την αποδείξει. Θα μπορούσε να είναι μαθηματικό πρόβλημα ή ένα τέλειο έγκλημα. Πιο μυστηριώδες και από αυτούς τους φόνους που το θύμα είναι σε ένα δωμάτιο και όλα είναι κλειδωμένα από μέσα και ο δολοφόνος άφαντος. Κανείς δεν θα μπορούσε να ξέρει και όμως δεν είναι κάτι μεταφυσικό ενώ ταυτόχρονα είναι. Και όμως δεν είναι.  Είναι κάτι απλό, πολύ απλό και όμως κανένας δεν θα μπορούσε να το κάνει, ή να το μιμηθεί ή να το προσπαθήσει (Κάποια πράγματα δεν προσπαθιούνται). Είναι μια κοπέλα. Η Ιμογένη. 
     Η Ιμογένη δουλεύει σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο τα πρωινά μόνο, και τα απογεύματα παρακολουθεί διαφορα μαθήματα, μαθήματα βιόλας, μαθήματα τάνγκο, συμετέχει επίσης σε μια ομάδα ωμής μαγειρικής κάθε Κυριακή μεσημέρι. Κάθε Κυριακή μαζεύονται σε άλλο σπίτι, πραγματοποιούν ωμοφαγικές συνταγές, φωτογραφίζουν τα φαγητά και μετά τα τρώνε. Δεν είναι άσχημη, έχει όμορφα χαρακτηρστικά, σε όλα κανονική, σίγουρα όχι υπερβολικά όμορφη, μάλλον υποκειμενικά όμορφη. Συνήθως φοράει λολουδιαστές μπλούζες ή πουκάμισα κουμπωμένα μέχρι πάνω και ίσως αυτό να είναι τελικά το μυστικό της επιτυχίας της. Έχει έναν ιδιαίτερο δικό της τρόπο να ντύνεται που δεν το βλέπεις συχνά, χωρίς βέβαια να είναι εκκεντρικός. 

      Είναι και το άλλο. Πάντα έχει μια ατέλεια πάνω της, ένα κουμπί λείπει από το πουκάμισο, ίχνη από πράσινο μαρκαδόρο στο χέρι, μια μπούκλα που επαναστατεί, ένα χαλασμένο σκουλαρίκι, ένα παιδικό δαχτυλίδι, φριχτά παππούτσια. Ατέλειες φαινομενικά αδιάφορες που όμως αγκιστρώνουν το βλέμα. Είναι και η ηρεμία που έχει στις κινήσεις της, αυτό που λέμε καθυστερεί το χρόνο, όχι δεν το λεμε, αλλά μάλλον όλοι έχουμε παρατηρήσει ανθρώπους που ενώ όλα γύρω τους τρέχουν αυτό δεν τους επηρεάζει, αντιθέτως αυτοί επηρεάζουν τους άλλους και εξαπλώνουν γύρω τους μια χαλαρότητα. Ράθυμη, ο Μπωντλέρ θα την αποκαλούσε ράθυμη. Επίσης είναι λίγο αποστασιοποιημένη. Χωρίς να είναι αντικοινωνική, αντιθέτως συζητήσιμη και γελαστή, έχει έναν από αυτούς τους νοητούς τοίχους που υψώνουμε οταν δεν θέλουμε να παραγνωριστούμε, ένα όριο που, στην περίπτωσή της, σπάνια κανείς ξεπερνά.        
     Όλα αυτά τα μικροπράγματα σίγουρα προσθέτουν πούλιες στο πέπλο μυστηρίου που την περιβάλλει αλλά σίγουρα δεν αρκούν για να εξηγούν όλα αυτά τα μυστηριώδη εγκλήματα. Τα
3.522 εγκλήματα. Αν βέβαια δεχτούμε ότι ο έρωτας είναι ένα είδος θανάτου, αν είναι τόσο πραγματικά δυνατό. Ελάτε τώρα, μήπως απλά δεν έχετε ερωτευτεί; Αυτό είναι; Γιατί οσοι έχουν ερωτευτεί θα το ξέρουν, φαίνεται στους πίνακες του Έγκον Σίλε , αυτή η "θανατερή" - όπως την αποκαλούσε η καθηγήτρια μας στην Ιστορίας της Τέχνης - πλευρά του έρωτα, που χάνεις τον εαυτό σου και ερημώνεσαι αβοήθητος σαν το σκυλί στην εθνική. 
Το μυστήριο του πώς γίνεται αυτός ο μεγάλος αριθμός αντρών να είναι όχι απλά γοητευμένοι αλλά επίπονα ερωτευμένοι μαζί της! Δεν είναι πορνοστάρ για όνομα του Θεού και όμως 3.522 άντρες στην πόλη την έχουν πατήσει άσχημα με την πάρτη της. Και αυτή η πληροφορία, βέβαια, φαίνεται να είναι  εξαιρετικά ακριβής για να μπορεί να αποδειχθεί αφου είναι κάτι τόσο άυλο και προσωπικό ο έρωτας. Μια πληροφορία που ίσως μόνο ένας συγγραφέας θα γνώριζε για μια πόλη που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει  για να μπορεί να στέκεται από πάνω της σαν μαριονετίστας και να γελάει καθώς όλοι στην πόλη αναρρωτιούνται γιατί συννέφιασε τόσο ξαφνικά. 
    Και όχι δεν συνέβαλε κανένας θεός του ίντερνετ σ’ αυτό το “ερωτικό μακελειό” γιατί η Ιμογένη τρέφει μια έμφυτη απέχθεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι από αυτές. Βέβαια η ίδια δεν έχει ιδέα για αυτό τον αριθμό. Άραγε πώς θα ένιωθε αν το γνώριζε. Τι ένεση αυτοπεποίθησης θα ήταν, αν γνώριζε όλα τα θύματά της! Το θέμα είναι ότι η φύση του εγκλήματος είναι τέτοια, που ούτε η ίδια γνωρίζει ότι το διαπράτει, αλλά ούτε τα θύματά της μπορούν να το μοιραστούν είτε γιατί γίνεται πολύ “δυσμοίραστο” είτε γιατί σε κάποιες περιπτώσεις δεν θυμούνται πώς έγινε. 

     Έγινε όμως  και όλες τις φορές έγινε αργά το βράδυ. Γιατί είναι αυτή, αυτή η "απλή κοπέλα" που επισκέφτηκε και τους 3.522. Μάλιστα τουλάχιστο από μια φορά τον καθένα, στην ελαφρότερη περίπτωση, αυτή η αθεόφοβη, ακούραστη με τα ελεύθερα μαλλιά της να κυματίζουν σαν πέπλα προς κάθε κατεύθυνση 3.522 φορές μεταμορφώθηκε σε αυτό το ημι-θεικό όν, με τις βλεφαρίδες της να στραφταλίζουν χρυσάφι, φωνάζοντας στο αστρικό αυτί τους κάτι καινούριο και άγνωστο, με τα χείλη της να στάζουν ένα νέκταρ απαλής αιώνιας νεότητας, που μια σταγόνα αρκεί για να θυμηθεί η καρδιά κάθε ανθρώπου στη γη πώς είναι όταν γεννιέσαι, ή όταν ακουμπάει για πρώτη φορά το νερό στο δέρμα σου.     
   Γυμνή σαν παρθένα παραλία του Αιγαίου, θαλασσένια και αέρινη ταυτόχρονα, τους πλησιάζει και τους μεθάει με ένα άρωμα συμπαντικής θαλπωρής, καθώς αυτοί, άοπλοι, ακίνητοι παραδίδονται στα παρανοικά όμορφα χάδια της, χάδια που φτάνουν στην πιο βαθιά σφαίρα της ύπαρξής τους, χαμογελαστή ανάβοντας μια μπάλα φωτιάς στο στομάχι τους. Κι εκείνοι, τι να κάνουν, δεν μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό από το να παραδίνονται σε μια μώρα ηδονής, εφιαλτικά δυνατής επιθυμίας, εκατομμύριες ονειρώξεις σε λίγα δευτερόλεπτα, γαλαξίες οργασμών και όλα αυτά για να ξυπνήσουν άτσαλα σε μια πραγματικότητα που φαίνεται πιο πεζή και από πεζοδρόμιο, πιο στέρεη και από στεροεφωνικό.
    Όλοι, ναυαγοί στο ίδιο ακριβώς όνειρο, οι περισσότεροι δεν ξέρουν ούτε το όνομά της, μπορεί να την έχουν δει αδιάφορα στο βιβλιοπωλείο και να την πρόσεξαν λόγω της επαναστατημένης μπούκλας ή της μαρκαδοριάς στον αντίχειρα, κάποιοι ίσως την χόρεψαν ένα διεκπεραιτικό tango ανάμεσα σε πολλές άλλες ντάμες, Μα όσοι τη γνωρίζουν ή ξέρουν το όνομά της, όταν βρεθούν στην πύλη ονείρου και πραγματικότητας, στο τελωνείο αποχαιρετισμού του αστρικού τους σώματος, πριν ξεκινήσει μια Δευτέρα δουλειάς στο γραφείο, λίγο πριν σηκώσουν το πάπλωμα των βλεφάρων τους, 
ένοχα ξεστομίζουν... "Ιμογένη!".



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Για πες

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...