Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Ξύπνημα

                                                        
mujer-acostada-con-vestido-amarillo

   Το άνθος του λεμονιου και του νεραντζιού φέρνουν την άνοιξη αλλά το καλοκαίρι το φέρνει κάποιο άλλο μυστηριώδες λουλούδι, ένα νυχτερινό και γλυκό που δεν έχω ανακαλύψει ακομα ποιο είναι αλλά ίσως ούτε θέλω να μάθω γιατί έτσι παραμένει κάτι άμορφο, σαν πνεύμα. Το πνεύμα του νέου καλοκαιριού. Κάτι ξυπνάει μέσα σου σαν χαραμάδα φωτός και το ξέρεις, μέχρι τα βάθη της ύπαρξης σου, ότι είναι ηλίθιο να παριστάνεις τον μεγάλο και πολυάσχολο κάνοντας μεγαλίστικα πράγματα και μπορεί να ξεγελάς τους άλλους αλλά όχι τον παιδικό εαυτό σου.
    Γιατί αυτος ακριβώς αναστένεται όταν σε βρίσκει αυτό το άρωμα, όσο και αν προσπάθησες να τον παραμερίσεις για να χωρέσεις στα κουστούμια αυτου του κόσμου.  Γιατί ένα από τα κυριότερα αγωνίσματα των αισθήσεων είναι το ποια από τις 5 μπορεί να σε ταξιδέψει πιο γρήγορα στο χρόνο, κι όσοι ψάχνουν πώς να χρονοταξιδέψουν πρέπει να βρουν εκεί την απάντηση, στις αισθήσεις. Τι είναι αυτο που κάνει ένα αληθινό άρωμα λουλουδιου (και όχι ψεύτικο, τα συνθετικά αρωμάτα φτάνουν μόνο μέχρι τη μύτη) πιο δύνατο και απο τη μουσική στο χρονοταξίδεμα; το γαργάλητο στην κοιλιά, το ηλέκτρισμα της σπονδυλικής στήλης, μια ανάμνηση λαχτάρας για θάλασσα ή ένα ακόμα πιο βαθύ ένστικτο; Ποιος ξέρει; 
     

Παλιότερα ποστς

Ελαφρώς πικρή και πιπεράτη

  Είμαι πάλι εδώ, στον προσωπικό μου ναό, την μικρή σοκολατερί. Ή μέρα σκοτεινή, όπως πρέπει κι ας μύρισαν οι πρώτοι λεμονανθοί. Ή σοκο...